AN ACCIDENTAL ENCOUNTER ON GOOD FRIDAY

 



ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ! ΤΑ 'ΘΕΛΕ ΚΑΙ ΤΑ 'ΠΑΘΕ

gerontakos     Είχε παρκάρει το αυτοκίνητό του κοντά στην εκκλησία. Μέγα λάθος , αφού, όταν πήγε να το πάρει, καθηλώθηκε από τα πλήθη των πιστών που έβγαιναν κοπαδιαστά ακολουθώντας τον Επιτάφιο . Στάθηκε στην άκρη του πεζοδρομίου παρακολουθώντας αμήχανος το ποτάμι με τις λαμπάδες που περνούσε από μπροστά του. Ξαφνικά, την είδε να έρχεται προς το μέρος του και τα έχασε. Δίπλα της βάδιζε ένας ευτραφής μεσήλικας. Στο δεξί του χέρι κρατούσε μια πελώρια λαμπάδα, ενώ το αριστερό ήταν ριγμένο προστατευτικά στους ώμους ενός υπέρβαρου αγοριού γύρω στα δέκα. Ήθελε να ανοίξει η γη να τον καταπιεί, αλλά , έτσι όπως ήταν στριμωγμένος, δεν μπορούσε να κάνει τίποτε. Ετοιμάστηκε για τη μοιραία συνάντηση, ευχόμενος να περάσει χωρίς να τον αντιληφθεί. Όμως σπανίως γίνονται τέτοια θαύματα Μεγάλη Παρασκευή. Τον είδε και κοντοστάθηκε. Κάτι στα μάτια της έπαιζε ανάμεσα στο ξάφνιασμα και την απελπισία του παγιδευμένου ζώου. Χαιρετήθηκαν δήθεν εγκάρδια σφίγγοντας τα χέρια, αντάλλαξαν δυο τρεις τυπικές φιλοφρονήσεις του τύπου «μια χαρά είσαι , δεν άλλαξες καθόλου!» κι ύστερα αυτή του σύστησε τον άντρα της, που παρακολουθούσε σιωπηλός τη σκηνή. « Συνάδελφοι, από την ηρωική περίοδο των Ιωαννίνων…», του εξήγησε κι εκείνος κούνησε αδιόρατα το κεφάλι του . Πρόσεξε τη χοντρή καδένα που περιάδραχνε το χοντρό λαιμό του και είπε ένα κομπιαστό «χαίρω πολύ!». «Τι κάνεις;», ψέλλισε εκείνη, « Διδάσκεις στο Πανεπιστήμιο; Παντρεύτηκες; Έχεις παιδιά;». Απέφυγε να απαντήσει και προσποιήθηκε ότι είχε ένα ραντεβού λίγο πιο πέρα, ζήτησε συγγνώμη και χώθηκε μέσα στο πλήθος σαν να τον κυνηγούσαν . Τι να της έλεγε τώρα; Ότι ακόμα τον τριβέλιζε το φάντασμά της; Ότι ποτέ δεν μπόρεσε να ξεπεράσει το χωρισμό τους; Ή μήπως έπρεπε να της ζητήσει εξηγήσεις για τα κατάντια της; Αυτή που ήθελε να ζήσει σαν ελεύθερο πουλί, όταν γονατιστός την παρακαλούσε να μείνουν μαζί, τώρα ... " Δεν πάει στο διάολο! Τα 'θελε και τα 'παθε!", σκέφτηκε χαιρέκακα.

TO HELL WITH HER! IT SERVED HER RIGHT! Translated by Vassilis C. Militsis He had parked his car near the church. That was a big mistake, for when he went to take it, he was tied down by the crowds of the church-goers, who were coming out like a flock of sheep following the Epitaph palanquin. He stood at the curb of the sidewalk watching self-conscious this human river with the candles flowing by. Suddenly he saw her coming to where he was standing and he grew alarmed. A portly middle-aged gentleman was walking at her side. He was holding an enormous candle in his right hand, while his left rested protectively on the shoulder of an overweight boy, about ten years of age. He had a strong desire to vanish from the face of the earth, but the way he was crammed in the crowd, he could not budge an inch. So he was prepared for the inevitable encounter. Such miracles rarely happen on Good Friday. She saw him, too, and paused. There was a glint of surprise and despair, as in the case of a trapped animal, in her eye. They pretended to cordially shake hands, exchanged a couple of stiff formalities, such as “you’re fine, you haven’t changed a bit!” and then she introduced her to her husband, who was silently watching the scene. “Mates from the heroic times of our studies at Ioannina…” she explained to him and he shook his head indifferently. He espied the heavy gold chain circling his fat neck and stumblingly uttered “how do you do”. “How’re things with you?” she faltered, “Do you still teach at the university? Have you married? Any kids?” He avoided answering her and feigning having to meet someone a little further on, he excused himself and disappeared in the crowd as if he was being pursued. What could he have told her? That he was still tormented by her phantom? That he could never so far get over their break up? Or perhaps he ought to have asked her how come she had fallen so low? Her who wished to be as free as a bird, when down on his knees he begged her to live their lives together, now… “To hell with her! It served her right!” he thought with malice.

ΜΗΔΕΝΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΖΕ by GERONTAKOS

ΜΗΔΕΝΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΖΕ gerontakos Την είδε να κάνει τη χειρονομία του οτοστόπ  κι εκείνος χωρίς να το καλοσκεφτεί πάτησε φρένο λίγα μέτρα παρακάτω. Την έβλεπε μέσα από τον καθρέφτη, πως  ερχόταν μαυροντυμένη και κουτσαίνοντας, και το είχε ήδη μετανιώσει. Πήγαινε γυρεύοντας, σκέφτηκε, με αυτές τις ξαφνικές κρίσεις φιλανθρωπίας που τον έπιαναν. Κάποια μέρα θα τις πλήρωνε ακριβά, εν πάση περιπτώσει το κακό τώρα είχε γίνει και έπρεπε να υποστεί τις συνέπειές του. Ήταν και η μέρα που βοηθούσε, σε λίγη ώρα θα σουρούπωνε, λίγες ώρες έμεναν για την πρώτη Ανάσταση... Τη ρώτησε πού πήγαινε κι, όταν του είπε, της άνοιξε την πόρτα. Έμενε λίγο παραπάνω από τη γειτονιά του, επομένως οι απώλειες από την απερίσκεπτη απόφασή του θα ήταν ασήμαντες. Τον ευχαρίστησε θερμά για την καλοσύνη του να την πάρει από την ερημιά και τα 'βαλε με τον ΟΑΣΘ, που έχει αφήσει στη μοίρα τους περιοχές που βρίσκονται λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Θεσσαλονίκη. Τη ρώτησε αν είχε κάποιο δικό της στην κλινική αποκατάστασης απ’ όπου την πήρε και ήταν σαν άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Ήθελε να πει σε κάποιον τον πόνο της, να ξαλαφρώσει.  Του άνοιξε με τόση ευκολία την καρδιά της , που τρόμαξε. Είχε τον αδελφό της, είπε, μήνες κατάκοιτο στην κλινική, παρατημένο από την οικογένειά του, τη γυναίκα του και τα τρία παιδιά του. Ο μόνος άνθρωπος που νοιάστηκε γι' αυτόν ήταν εκείνη, η αδελφή του, χήρα με μια σύνταξη ασήμαντη κι από πάνω με μια σοβαρή αρθροπάθεια. Δεν μπορούσε να τον φροντίζει καθημερινά, εκεί στην άκρη του κόσμου που τον είχαν πετάξει, χωρίς συγκοινωνία, ξέχωρα που η κάθε μετακίνησή της κόστιζε πολύ σε πόνο και σε χρήμα. Τη ρώτησε γιατί το βάρος έπεσε σ' εκείνη κι όχι στην οικογένειά του. Χαμογέλασε πικρά. Τις πρώτες μέρες , μετά το εγκεφαλικό, όλοι έπεσαν επάνω του για να τον σώσουν. "Δεν είχε κάνει, βλέπετε, τη διαθήκη του και δε τους συνέφερε ο θάνατός του, μια και τα τελευταία χρόνια δεν τα πήγαινε καλά μαζί τους και φοβούνταν μήπως είχε γράψει την περιουσία του σε κανένα ίδρυμα. Μόλις άνοιξε λίγο τα μάτια του, τα παιδιά του ήταν όλο γλύκες. Του υποσχέθηκαν λαγούς με πετραχήλια, ότι θα τον έβγαζαν τάχα μου από την κλινική , ότι θα τον γηροκομούσαν ένα-ένα με τη σειρά στα σπίτια τους, εκτός από τη γυναίκα του. Αυτή ούτε πάτησε το πόδι της ούτε νοιάστηκε αν ζει ή πέθανε, του κρατούσε μεγάλη κακία που την έδιωξε, όταν την έπιασε στα πράσα με έναν προμηθευτή του. Φέραν λοιπόν άρον τον άρον το δικηγόρο και το συμβολαιογράφο και τους τα έγραψε, έτσι όπως ήταν ζαλισμένος από τα φάρμακα, διαμερίσματα , μαγαζιά , οικόπεδα, τα πάντα... Αφού όμως έκαναν τη δουλειά τους, τον παράτησαν στην τύχη του, έπαψαν να έρχονται στην κλινική, όσο για τη γηροκόμηση , όλο στο περίμενε και θα δούμε είναι. Είναι προφανές ότι περιμένουν να πεθάνει , γι αυτό το πάνε από αναβολή σε αναβολή. Έτσι καταλαβαίνετε τι βάρος έχει πέσει στους ώμους μου. Είμαι ο μόνος συγγενής που του έχει απομείνει, εξάλλου του χρωστώ πολλά , αυτός με ανάστησε, όταν έφυγαν ξαφνικά οι γονείς μας απ' τη ζωή, αυτός με σπούδασε , αυτός πήρε το μακαρίτη τον άντρα μου στη βιοτεχνία του, δεν είναι ένας απλός αδελφός , είναι ένας άγγελος!". "Καλά, γιατί δεν τον παίρνετε εσείς στο σπίτι, να τον φροντίσετε;» «Το σκέφτηκα, κύριέ μου, αλλά δεν το μπορώ. Δε βλέπετε που είμαι σχεδόν ανάπηρη; Πώς θα τα καταφέρω μ’ έναν άνθρωπο κατάκοιτο; Εγώ του πρότεινα: Αφού δε θέλεις να πας σε γηροκομείο, πάρε μια Βουλγάρα και πες της να σε αναλάβει με ένα καλό μισθό. Όταν πεθάνεις, θα πάρει το διαμέρισμα που μένεις…» Τη διέκοψε: « Αυτό είναι μεγάλο ρίσκο. Και πώς ξέρετε ότι δε θα τον ξεπαστρέψει, για να φάει μια ώρα αρχύτερα το διαμέρισμα;» Τον κοίταξε κατάπληκτη. «Αυτό δεν το είχα σκεφτεί. Δίκιο έχετε. Μα τότε δεν υπάρχει καμία λύση!» « Πώς δεν υπάρχει! Να φωνάξει το δικηγόρο του και έναν άλλο συμβολαιογράφο και να ακυρώσει τη διαθήκη. Να πει ύστερα στα παιδιά του ότι κατόπιν ωρίμου σκέψεως…» Γύρισε έντρομη προς το μέρος του. « Αν γίνει κάτι τέτοιο, θα πέσουν τα ανίψια μου να με φάνε! Θα με θεωρήσουν υπεύθυνη για τη μεταστροφή του και θα μου κάνουν μαύρη τη ζωή. Δεν ξέρετε τι βάρβαροι άνθρωποι είναι, παρ' όλες τις σπουδές που έχουν κάνει, τις Αγγλίες και τα μεταπτυχιακά τους...". Δεν είπε τίποτε ούτε αντάλλαξαν άλλη κουβέντα, έως ότου έφτασαν στη γειτονιά της. Της άνοιξε την πόρτα και της ευχήθηκε "Καλή Ανάσταση!". Τον γέμισε ευχαριστίες για την εξυπηρέτηση και αντευχήθηκε όλα τα καλά του κόσμου, μα "πάνω απ' όλα υγεία και καλά γεράματα". " Ευχαριστώ!" της είπε χαμογελώντας πικρά . Από τις ευχές σας πιο πολύ χρειάζομαι την τελευταία!". Πάτησε γκάζι μαρσάροντας, λες και έτσι θα ξαλάφρωνε από το βάρος που του πλάκωνε την καρδιά. Μπαίνοντας στην πολυκατοικία τού ήρθε ξαφνικά στο μυαλό η φράση του Κροίσου "Μηδένα προ του τέλους μακάριζε!". Έξω τα πρώτα πυροτεχνήματα πανηγύριζαν για τον ετήσιο θρίαμβο της ζωής επί του θανάτου...

CALL NO MAN HAPPY UNTIL HIS DEATH Translated by Vassilis C. Militsis He saw her hitchhiking and without a second thought he braked a few yards further on. He watched her through the rear mirror coming with a limp, clad in black, and he already regretted it. He was looking for trouble with his sudden bouts of charity that seized him. One day he was going to pay dearly for it; anyway, it was all over and done with now, so he had to bear the consequences. It was also the day that helped, shortly dusk would fall and a few hours were left till the celebration of the first Resurrection… He asked her where she was off to opening the car door for her. She said she stayed just a little further up from his neighborhood; therefore the loss from his thoughtless decision would be immaterial. She thanked him warmly for his kindness to give her a lift right in the middle of the wilderness and started blaming the mass transport system, which had left to their fate those districts that lie a few miles from Thessaloniki. He asked her if she had some relative or friend at the rehab clinic, from where he had picked her up; and then it was as if the genie came out of the bottle. She opened the floodgates of her heart to share her woes with someone and unburden her soul. She opened her heart with such ease that he was frightened. Her brother, she said, was bedridden at the clinic for months, abandoned by his wife and his three children. The only person who cared for him was she; her sister, a widow making ends meet with a meager pension, and to make things worse, she was also afflicted by a grave case of arthritis. She could not nurse him every day, there at the end of the world where they had dumped him, let alone that her commuting cost her much, both morally and materially. He asked her why she had to shoulder the burden and not his family. She smiled bitterly. On the first days after the stroke, everybody was more than earnest to save him. “He had not made his will, you see, and his death would be detrimental to all as they were not in the best terms these last years and they were afraid of his bequeathing his property to some charity. No sooner had he come around from his coma than his kids were all sugar and spice. They promised him the moon, they said they would remove him from the clinic and, one by one, his kids would nurse him in their own homes, but not his wife. The latter had never been to see him, nor did she give a farthing if he were alive or dead. She grudged him bitterly for kicking her out of the house when he’d caught her in flagrante with one of his suppliers. So the rest of his family brought in a hurry his solicitor and notary and, as he was groggy from the medicaments, he was swindled into including them all in his will so that they could inherit apartments, stores, land, all his property… As soon as they had fulfilled their objective, they stopped visiting him at the clinic. Concerning now their promise to take care of him, they’re always procrastinating. It is obvious that they’re looking forward to his death; that’s why they’re putting off receiving him to their homes. Can you see now the burden I have to shoulder? I’m the only family left, and besides I owe him a lot, because it was he who brought me up when my parents suddenly died, it was he who had me educated, it was he who employed my late husband in his manufacture – he’s just an angel!” “That’s all fine, but why don’t you have him brought to your own house so you can nurse him?” “I’ve thought about it, sir, but I can’t. As you see, I’m almost an invalid; how can I manage to look after somebody confined to bed? I have suggested to him:  since you don’t want to go to a nursing home for the old, take in a woman from Bulgaria and, paying her handsomely, have her look after you. After your death, she’ll inherit the apartment you live in…” He interrupted her: “This is a great risk. What if she does him in in order to get the apartment as soon as possible?” She stared at him thunderstruck. “I really haven’t thought of that. You’re right; but then there’s no solution!”. “There is, though! He can call his lawyer and some other notary and annul his will, telling his children after second thoughts…” She turned to him in fear. “If such a thing happens, my nephews and nieces will fall upon me to devour me! They’ll hold me liable for his change and they’ll make hell out of my life. You can never imagine what sort of philistine people they are despite their studies in England or other and their masters…” After that they said nothing more nor did they exchange a word until they reached her neighborhood. He opened the door for her and wished “Happy Easter!” She was full of gratitude for his favor and wished him all the best in the world and, above all, health and happy old age. “Thank you!” he replied with a bitter smile on his lips. “Of all your wishes I need most your last one!” He stepped on the accelerator revving the motor as if he would be relieved from the burden that lay upon his heart. Entering the apartment building he suddenly thought of Croesus’ phrase: Call no man happy until his death. Outside the first Easter fireworks celebrated the yearly triumph of Life against Death…