ΑΓΟΡΑΠΩΛΗΣΙΑ ΠΛΑΝΗΤΩΝ - ISAAC ASIMOV

BUY JUPITER  Isaac Asimov He was a simulacron, of course, but so cleverly contrived that the human beings dealing with him had long since given up thinking of the real energy-entities, waiting in white-hot blaze in their field-enclosure “ship” miles from Earth. The simulacron, with a majestic golden beard and deep brown, wide-set eyes, said gently, “We understand your hesitations and suspicions, and we can only continue to assure you we mean you no harm. We have, I think, presented you with proof that we inhabit the coronal haloes of O-spectra stars; that your own sun is too weak for us; while your planets are of solid matter and therefore completely and eternally alien to us.” The Terrestrial Negotiator (who was Secretary of Science and, by common consent, had been placed in charge of negotiations with the aliens) said, “But you have admitted we are now on one of your chief trade routes.” “Now that our new world of Kimmonoshek has developed new fields of protonic fluid, yes.” The Secretary said, “Well, here on Earth, positions on trade routes can gain military importance out of proportion to their intrinsic value. I can only repeat, then, that to gain our confidence you must tell us exactly why you need Jupiter.” And as always, when that question or a form of it was asked, the simulacron looked pained. “Secrecy is important. If the Lamberj people-”   “Exactly,” said the Secretary. “To us it sounds like war. You and what you call the Lamberj people-” The simulacron said hurriedly, “But we are offering you a most generous return. You have only colonized the inner planets of your system and we are not interested in those. We ask for the world you call Jupiter, which, I understand, your people can never expect to live on, or even land on. Its size” (he laughed indulgently) “is too much for you.” The Secretary, who disliked the air of condescension, said stiffly, “The Jovian satellites are practical sites for colonization, however, and we intend to colonize them shortly.” “But the satellites will not be disturbed in any way. They are yours in every sense of the word. We ask only Jupiter itself, a completely useless world to you, and for that the return we offer is generous. Surely you realize that we could take your Jupiter, if we wished, without your permission. It is only that we prefer payment and a legal treaty. It will prevent disputes in the future. As you see, I'm being completely frank.” The Secretary said stubbornly, “Why do you need Jupiter?” “The Lamberj-” “Are you at war with the Lamberj?” “It's not quite-” “Because you see that if it is war and you establish some sort of fortified base on Jupiter, the Lamberj may, quite properly, resent that, and retaliate against us for granting you permission. We cannot allow ourselves to be involved in such a situation.” “Nor would I ask you to be involved. My word that no harm would come to you. Surely” (he kept coming back to it) “the return is generous. Enough power boxes each year to supply your world with a full year of power requirement.” The Secretary said, “On the understanding that future increases in power consumption will be met.” “Up to a figure five times the present total. Yes.” “Well, then, as I have said, I am a high official of the government and have been given considerable powers to deal with you-but not infinite power. I, myself, am inclined to trust you, but I could not accept your terms without understanding exactly why you want Jupiter. If the explanation is plausible and convincing, I could perhaps persuade our government and, through them, our people, to make the agreement. If I tried to make an agreement without such an explanation, I would simply be forced out of office and Earth would refuse to honor the agreement. You could then, as you say, take Jupiter by force, but you would be in illegal possession and you have said you don't wish that.” The simulacron clicked its tongue impatiently. “I cannot continue forever in this petty bickering. The Lamberj-” Again he stopped, then said, “Have I your word of honor that this is all not a device inspired by the Lamberj people to delay us until-” “My word of honor,” said the Secretary. The Secretary of Science emerged, mopping his forehead and looking ten years younger. He said softly, “I told him his people could have it as soon as I obtained the President's formal approval. I don't think he'll object, or Congress, either. Good Lord, gentlemen, think of it; free power at our fingertips in return for a planet we could never use in any case.” The Secretary of Defense, growing purplish with objection, said, “But we had agreed that only a Mizzarett-Lamberj war could explain their need for Jupiter. Under those circumstances, and comparing their military potential with ours, a strict neutrality is essential.” “But there is no war, sir,” said the Secretary of Science. “The simulacron presented an alternate explanation of their need for Jupiter so rational and plausible that I accepted at once. I think the President will agree with me, and you gentlemen, too, when you understand. In fact, I have here their plans for the new Jupiter, as it will soon appear.” The others rose from their seats, clamoring. “ A new Jupiter?” gasped the Secretary of Defense. “Not so different from the old, gentlemen,” said the Secretary of Science. “Here are the sketches provided in form suitable for observation by matter beings such as ourselves.” He laid them down. The familiar banded planet was there before them on one of the sketches: yellow, pale green, and light brown with curled white streaks here and there and all against the speckled velvet background of space. But across the bands were streaks of blackness as velvet as the background, arranged in a curious pattern. “That,” said the Secretary of Science, “is the day side of the planet. The night side is shown in this sketch.” (There, Jupiter was a thin crescent enclosing darkness, and within that darkness were the same thin streaks arranged in similar pattern, but in a phosphorescent glowing orange this time.) “The marks,” said the Secretary of Science, “are a purely optical phenomenon, I am told, which will not rotate with the planet, but will remain static in its atmospheric fringe.” “But what is it?” asked the Secretary of Commerce. “You see,” said the Secretary of Science, “our solar system is now on one of their major trade routes. As many as seven of their ships pass within a few hundred million miles of the system in a single day, and each ship has the major planets under telescopic observation as they pass. Tourist curiosity, you know. Solid planets of any size are a marvel to them.” “What has that to do with these marks?” “That is one form of their writing. Translated, those marks read: 'Use Mizzarett  Ergone Vertices For Health and Glowing Heat.'” “You mean Jupiter is to be an advertising billboard?” exploded the Secretary of Defense. “Right. The Lamberj people, it seems, produce a competing ergone tablet, which accounts for the Mizzarett anxiety to establish full legal ownership of Jupiter-in case of Lamberj lawsuits. Fortunately, the Mizzaretts are novices at the advertising game, it appears.” “Why do you say that?” asked the Secretary of the Interior. “Why, they neglected to set up a series of options on the other planets. The Jupiter billboard will be advertising our system, as well as their own project. And when the competing Lamberj people come storming in to check on the Mizzarett title to Jupiter, we will have Saturn to sell to them. With its rings. As we will be easily able to explain to them, the rings will make Saturn much the better spectacle.” “And therefore,” said the Secretary of the Treasury, suddenly beaming, “worth a much better price.” And they all suddenly looked very cheerful. Buy Jupiter and Other Stories Copyright © 1975 by Isaac Asimov Fawcett ISBN-10: 0449230627

ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΤΟΝ ΔΙΑ Ισαάκ Ασίμωφ - Βικιπαίδεια  Απόδοση: Βασίλης Κ. Μηλίτσης Δεν ήταν παρά μια Απεικόνιση, αλλά τόσο έξυπνα φτιαγμένη ώστε οι άνθρωποι που σχετίζονταν μ’ αυτή είχαν προ καιρού σταματήσει να σκέφτονται τα πραγματικά ενεργειακά όντα, που περίμεναν σε μια ολόλευκη διάπυρη, λαμπερή φλόγα κλεισμένα στο προστατευμένο με μαγνητικό πεδίο ‘πλοίο’ τους μίλια μακριά από τη Γη. Η Απεικόνιση είχε μια επιβλητική χρυσαφένια γενειάδα και βαθιά καστανά μάτια. «Κατανοούμε τους δισταγμούς σας και τις καχυποψίες σας», είπε ήρεμα. «Εμείς, όμως, θα συνεχίσουμε να σας βεβαιώνουμε πως δεν προτιθέμεθα να σας βλάψουμε. Νομίζω πως σας έχουμε αποδείξει ότι είμαστε οντότητες που κατοικούν στους φωτοστέφανους των αστεριών φάσματος τύπου ‘Ο’. Ο ήλιος σας είναι πάρα πολύ αδύναμος για μας, ενώ οι πλανήτες σας αποτελούνται από στέρεα ύλη και επομένως εντελώς και αιωνίως ξένοι για μας». Ο Γήινος Διαμεσολαβητής (ο οποίος ήταν ο Υπουργός Επιστημών και, με κοινή συναίνεση, του είχαν αναθέσει να διαπραγματευθεί με τους εξωγήινους) είπε: «Αλλά έχετε παραδεχθεί πως τώρα βρισκόμαστε σ’ έναν από τους κύριους εμπορικούς σας δρόμους». «Τώρα που ο καινούργιος μας κόσμος του Κιμονόσεκ έχει αναπτύξει νέους τομείς πρωτονικού υγρού, ναι», απάντησε η Απεικόνιση. Ο Υπουργός συνέχισε: «Λοιπόν, εδώ στη Γη, οι θέσεις σε εμπορικούς δρόμους μπορεί να αποκτήσουν στρατιωτική σπουδαιότητα που υπερβαίνει την εγγενή τους αξία. Επομένως, μπορώ, τότε, να επαναλάβω ότι για να κερδίσετε την εμπιστοσύνη μας, πρέπει να μας πείτε για ποιον ακριβώς λόγο χρειάζεστε τον Δία». Και όπως πάντα, όταν ετίθετο αυτή η ερώτηση, ή μια μορφή αυτής, η Απεικόνιση έδειχνε καταπονημένη. «Η μυστικότητα έχει μεγάλη σημασία», είπε βιαστικά. «Εάν οι κάτοικοι του Λάμπερτζ – αλλά εμείς σας κάνουμε μια άκρως γενναιόδωρη προσφορά. Εσείς έχετε μόνο αποικίσει τους εσωτερικούς πλανήτες του συστήματός σας, για τους οποίους δεν ενδιαφερόμαστε καθόλου. Εμείς θέλουμε τον πλανήτη που εσείς τον λέτε ‘Δία’ και, καταλαβαίνω, στον οποίο δεν πρόκειται ποτέ να κατοικήσετε, ούτε καν να προσεδαφιστείτε. Το μέγεθός του (γέλασε συγκαταβατικά) παραείναι τεράστιο για σας». Ο Υπουργός, που δεν του άρεσε το συγκαταβατικό αυτό ύφος, είπε κοφτά: «Όμως, οι δορυφόροι του Δία προσφέρονται για αποικισμό, πράγμα που σκοπεύουμε να κάνουμε σύντομα». «Μα οι δορυφόροι δε θα διαταραχθούν καθόλου. Είναι δικοί σας μ’ όλη τη σημασία της λέξης. Αυτό που θέλουμε εμείς είναι ο ίδιος ο Δίας – ένας εντελώς άχρηστος για σας κόσμος, και η προσφορά μας είναι γενναιόδωρη. Κατανοείτε, βέβαια, πως αν το θέλαμε, θα μπορούσαμε να πάρουμε τον Δία χωρίς την άδειά σας. Πλην, όμως,  προτιμούμε να πληρώσουμε και να υπογράψουμε μια νόμιμη συμφωνία, η οποία θα αποτρέπει μελλοντικές διενέξεις. Όπως βλέπετε, είμαι εντελώς ειλικρινής». Ο Υπουργός επέμενε πεισματικά: «Τι τον χρειάζεστε τον Δία;» «Οι κάτοικοι του Λάμπερτζ-» «Μήπως βρίσκεστε σε πόλεμο μ’ αυτούς:» «Όχι ακριβώς-» «Διότι ξέρετε ότι αν πρόκειται για πόλεμο κι εσείς εγκαταστήσετε κάποιου είδους οχυρωμένης βάσης στον Δία, οι Λαμπερτζιανοί μπορεί, κι εντελώς δικαιολογημένα, ν’ αγανακτήσουν και να προβούν σε αντίποινα για την άδεια που σας δίνουμε. Δε θα επιτρέψουμε στον εαυτό μας να εμπλακεί σε μια τέτοια κατάσταση.» «Κι ούτε εγώ θα σας ζητούσα να εμπλακείτε. Έχετε τον λόγο μου ότι τίποτε κακό δεν πρόκειται να σας συμβεί. Στ’ αλήθεια». (Όλο κι επανερχόταν στο θέμα αυτό): η προσφορά μας είναι γενναιόδωρη. Αρκετά ενεργειακά κιβώτια που θα εφοδιάσει τον κόσμο σας για τις ενεργειακές σας ανάγκες για ένα ολόκληρο έτος». «Με τη φιλική συνεννόηση», συνέχισε ο Υπουργός ότι μελλοντικές αυξήσεις στην κατανάλωση ενέργειας θα καλυφθούν». «Μέχρι πέντε φορές πιο πάνω από το παρόν σύνολο, ναι». Τότε, λοιπόν, όπως έχω πει, είμαι ένας υψηλά ιστάμενος αξιωματούχος της κυβέρνησης και μου έχουν δοθεί σημαντικές αρμοδιότητες – όχι όμως απεριόριστες – να διαπραγματευτώ μαζί σας. Προσωπικά, είμαι διατεθειμένος να σας εμπιστευτώ, αλλά δεν μπορώ να δεχτώ τους όρους σας χωρίς να ξέρω γιατί ακριβώς θέλετε τον Δία. Εάν η εξήγησή σας είναι εύλογη και πειστική, θα μπορούσα ίσως να πείσω την κυβέρνησή μας, και μέσω αυτής, τον λαό μας, να υπογράψει μια συμφωνία. Εάν επιχειρούσα να συνάψω μια συμφωνία χωρίς μια σχετική εξήγηση, απλά θα απαλλασσόμουν από τα καθήκοντά μου και η Γη θα αρνούνταν να τιμήσει τη συμφωνία. Και τότε, όπως ισχυρίζεστε, θα καταλαμβάνατε τον Δία με τη βία, αλλά δε θα είχατε τη έννομη κατοχή του, πράγμα που δεν το επιθυμείτε, όπως εξάλλου έχετε πει». Η Απεικόνιση κροτάλισε τη γλώσσα της με ανυπομονησία. «Έχω βαρεθεί μ’ αυτή μας τη λογομαχία. Οι Λαμπερτζιανοί – » Κοντοστάθηκε και είπε συνεχίζοντας: «Έχω τον λόγο της τιμής σας ότι όλο αυτό δεν είναι τέχνασμα των κατοίκων του Λάμπερτζ να μας κωλυσιεργήσουν μέχρι να; –  » «Τον λόγο της τιμής μου», είπε ο Υπουργός. Ο Υπουργός των Επιστημών παρουσιάστηκε σκουπίζοντας το μέτωπό του και δείχνοντας δέκα χρόνια νεότερος. «Του είπα», ανήγγειλε με  ήρεμη φωνή, «πως οι δικοί του μπορούν να έχουν τον Δία μόλις θα αποκτούσα την επίσημη έγκριση του Προέδρου. Δε νομίζω να έχει αντίρρηση, ούτε και το Κογκρέσο. Προς Θεού, κύριοι, σκεφτείτε το: δωρεάν ενέργεια στη διάθεσή μας σε αντάλλαγμα ενός πλανήτη που ποτέ δε θα μπορούσαμε να τον χρησιμοποιήσουμε, έτσι κι αλλιώς». Ο Υπουργός Άμυνας, αντιδρώντας με πρόσωπο κατακόκκινο, είπε: «Αλλά εμείς είχαμε συμφωνήσει ότι μόνο ο πόλεμος μεταξύ Μιζαρέτ και Λάμπερτζ θα μπορούσε να δικαιολογήσει την ανάγκη τους για να πάρουν τον Δία. Κάτω από αυτές τις συνθήκες και συγκρίνοντας τη στρατιωτική τους δύναμη με τη δική μας, είναι άκρως αναγκαίο να διατηρήσουμε μια αυστηρή ουδετερότητα». «Μα δεν υπάρχει κανένας πόλεμος, κύριε», είπε ο Υπουργός Επιστημών. «Η Απεικόνιση παρουσίασε μια εναλλακτική εξήγηση γιατί χρειάζονται τον Δία τόσο λογική και εύλογη που τη δέχτηκα αμέσως. Νομίζω πως ο Πρόεδρος θα συμφωνήσει μαζί μου, καθώς κι εσείς κύριοι, όταν τη μάθετε. Έχω, πράγματι, μαζί μου τα σχέδιά τους για τον καινούργιο Δία, όπως σύντομα θα φαίνεται». Οι άλλοι σηκώθηκαν από τις θέσεις τους με έντονες διαμαρτυρίες. «Ένας καινούργιος Δίας;» φώναξε με πνιχτή φωνή ο Υπουργός Άμυνας. «Όχι και τόσο διαφορετικός από τον παλιό, κύριοι», είπε ο Υπουργός Επιστημών. «Εδώ έχω τα σχεδιαγράμματα σε κατάλληλη μορφή να τα δουν υλικά όντα όπως εμείς». Τα έβαλε πάνω στο τραπέζι. Ο γνώριμος πλανήτης με τις ζώνες του ήταν μπροστά τους πάνω σ’ ένα σχεδιάγραμμα: κίτρινος, πρασινωπός, και σε ανοιχτό καφετί με σπειροειδείς άσπρες γραμμές εδώ κι εκεί και ολόκληρος στο διάστικτο, μαύρο, βελούδινο φόντο του διαστήματος. Αλλά εγκάρσια των ζωνών φαίνονταν μαύρες γραμμές σαν βελούδο σε φόντο, οι οποίες ήταν διατεταγμένες σ’ ένα περίεργο σχήμα. «Αυτή εδώ», είπε ο Υπουργός Επιστημών, «είναι η φωτεινή πλευρά του πλανήτη. Η σκοτεινή του πλευρά φαίνεται σε τούτο το σχεδιάγραμμα». (Εδώ ο Δίας φαινόταν σαν ένα λεπτό δρεπάνι που περιέκλειε μια σκοτεινότητα και μέσα σ’ αυτή την σκοτεινότητα υπήρχαν οι ίδιες λεπτές γραμμές διατεταγμένες σε παρόμοιο σχήμα, αλλά τη φορά αυτή σε μια φωσφορίζουσα πορτοκαλόχροη μαρμαρυγή). «Τα σημάδια αυτά», συνέχισε ο Υπουργός Επιστημών, «είναι απλά ένα οπτικό φαινόμενο, όπως μου έχουν εξηγήσει, τα οποία δε θα περιστρέφονται με τον πλανήτη, αλλά θα παραμένουν στατικά στο ατμοσφαιρικό του περίβλημα». «Μα τι είναι αυτό;» ρώτησε ο Υπουργός Εμπορίου. «Βλέπετε», είπε ο Υπουργός Επιστημών, «το ηλιακό μας σύστημα βρίσκεται τώρα σ’ έναν από τους κυριότερους εμπορικούς δρόμους. Περίπου πέντε πλοία τους περνούν τη μέρα σε μια απόσταση λίγων εκατοντάδων εκατομμυρίων μιλίων από το σύστημά μας, και κάθε πλοίο, καθώς περνά, παρατηρεί τηλεσκοπικά τον μεγαλύτερο από τους πλανήτες μας. Ξέρετε, τουριστική περιέργεια. Στέρεοι πλανήτες κάθε μεγέθους είναι κάτι εντυπωσιακό γι’ αυτούς. «Και τι σχέση έχουν αυτά τα σημάδια;» «Αυτά είναι μια μορφή της γραφής τους. Μεταφρασμένα σημαίνουν: ‘Χρησιμοποιήστε τις Κυμάνσεις Εργόνης Μίζαρετ για Υγεία και Λαμπερή Θερμότητα’». «Δηλαδή ο Δίας θα χρησιμεύσει σαν μια διαφημιστική πινακίδα;» ξέσπασε ο Υπουργός Άμυνας. «Ακριβώς. Οι Λαμπερτζιανοί φαίνεται ότι παράγουν ένα ανταγωνιστικό προϊόν εργόνης, γεγονός που εξηγεί την ανησυχία των κατοίκων του Μιζαρέτ να κατοχυρώσουν πλήρη νόμιμη κατοχή του Δία σε περίπτωση αγωγής από τους Λαμπερτζιανούς. Ευτυχώς, φαίνεται πως οι κάτοικοι του Μιζαρέτ είναι αρχάριοι όταν πρόκειται για διαφημιστικά παιχνίδια». «Γιατί το λέτε αυτό;» ρώτησε ο Υπουργός Εσωτερικών. «Μα είναι απλό, γιατί αμέλησαν να οργανώσουν μια σειρά επιλογών για άλλους πλανήτες. Η πινακίδα στον Δία θα διαφημίζει το σύστημά μας καθώς και το δικό τους σχέδιο. Και όταν οι Λαμπερτζιανοί ανταγωνιστές τους θα σπεύσουν να ελέγξουν τα συμβόλαια των κατοίκων του Μιζαρέτ για τον Δία, τότε κι εμείς θα έχουμε να τους πουλήσουμε τον Κρόνο. Με τους δακτύλιούς του. Κι επειδή εύκολα θα μπορέσουμε να τους εξηγήσουμε, οι δακτύλιοι θα καταστήσουν τον Κρόνο ένα πολύ καλύτερο θέαμα». «Και που θα επιδέχεται μια πολύ καλύτερη τιμή», είπε ο Υπουργός των Οικονομικών ξαφνικά αστράφτοντας από χαρά. Και όλη η ομήγυρη έδειξε αμέσως πολύ χαρούμενη.