DANCING AGAIN - ΧΟΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ

 

 CLAUDIA CARDINALE 

IN MEMORIAM

 

DANCING AGAIN

 

By Anthoula Daniil

Litt.D. and literary critic. She is a member of the Writer’s Union and the Greek Musical and Drama Critics Union.

Rendered and slightly adapted by Vassilis C. Militsis

VERDI (1785-1867). National composer, whose surname coincided with the acronym V.E.R.D.I. was the historical request of the times: Vittorio Emanuele Re d’ Italia. Visconti’s motion picture Senso, with Alida Valli does come to mind: in the theater where Trovatore is presented in the presence of prominent Austrians, the partisans propagate, hand in hand, pamphlets containing political messages. Then in Il Gattopardo I recall the Valzer Brillante executed by Burt Lancaster and the divine Claudia Cardinale, under the murdering stare of Alain Delon, who can barely restrain a twitch on his cheek. It is a Verdi’s piano piece, a waltz orchestrated by Nino Rota for the purposes of the above movie. The mazurka in the same film is also Nino Rota’s.

The old man and uncle, Burt Lancaster, is in senescent, economic and political decline, but he can take down many of his nephews! The picture is based on a novel by Giuseppe Tomasi di Lampedusa, in which the author deals with the social and political changes in Italy in the late 19^th century when the country was fragmented in a host of states. The north is occupied by the Austrians while Garibaldi is promoted from Sicily. Aristocracy is in the wane and the bourgeoisie gains the upper hand demanding its share of power. Prince di Salina – acted by Burt Lancaster – his family escutcheoned by a cheetah (gattopardo in Italian – hence the name of the film) is aware of the nobility crisis. The only way for the prince to retain the status quo and so that the upper class would continue to be in power, is a radical change, which is only one thing: to marry off Tancredi [Alain Delon], his nephew to the gorgeous Angelica [Claudia Cardinale] the daughter of the wealthy landowner, Don Calogero.

At the reception in Salina’s mansion, as soon as the dazzling Angelica makes her appearance, she makes all the womenfolk turn green with envy and all men eye her as the object of their desire. She will ask the ‘uncle’ to the Valzer Brillante. All step aside to make room for the prince – a waltz virtuoso – to dance with Angelica, fact which signifies that he will introduce her to the aristocracy. The valzer begins and is bewitching. They are both great dancers. Angelica is delighted and the ‘uncle’ enchanted. And her fiancé [Alain Delon], with whom not only all his cousins but also all the women are in love, looks on breathless and can barely suppress the twitch on his cheek out of jealousy. His uncle is unique, god-like.

This detail in the ball, through which the upper social class accepts an inferior one is an identical fixed pattern in the film Easy Virtue: the heroes are; the Lord, Jim Whittaker [Colin Firth], his wife, Veronica [Kristin Scott Thomas], their son, John [Ben Barnes], and their American daughter-in-law, Larita [Jessica Biel]. The eternal instinctive different DNA between the aristocratic mother-in-law and the upstart, vulgaire daughter-in-law will reach its peak. Although the difference is non-existent, the English aristocratic context does not stand it and the two worlds clash. The archetypal conflict between mother and daughter-in-law will emerge from the depths of old Albion – which for the American girl is unheard of. And the son, regrettably, will grow cold under his mother’s continual pressure. Thus, at the formal reception, where all the sour aristocracy was present, the mother looks forward to taking her vengeance. And not en passant, the lord goes around, book in hand, like an untimely Hamlet, untidy, unkempt and casually dressed. The castration inflicted on him by his virago of a wife cannot be healed. Or can it?

The critical moment has come; the bride, wearing a Spanish dress, with a yard long frill tail, her blond hair coiffed high and supported with the typical comb, her naked back disclosing her sculptured body, is descending the staircase. She takes a glass of champagne and enters the hall. Everyone steps aside so as not to be ‘defiled’ by the profane foreigner. She walks around the hall and asks her husband to the tango. She shakes back her leg and the tail of her dress. Her young husband declines with a nod; whereupon an obscure young man volunteers. She hands the glass to him while she keeps on walking around the hall under the virulent and triumphant stare of her mother-in-law, who seems to be swept off her feet in victory. And then, an offering hand is stretched out to the wandering beauty. The lord, clad in a tailcoat, well-kempt, clean shaven, handsome, tall, bolt upright and resolute pulls her to his arms and dances with her. He acknowledges her social credit denied by his spouse and her husband. The camera zooms in on the live Venus, zooms in on her sensuous curves as they are outlined under her silk carmen, which clings tightly to her hips, in on her shapely, nude back, on her fleshy, scarlet lips, onto her eyes and her face. It also zooms in on the cautious sensuality released by the expression of the ‘castrated’ lord by his lady. He realizes that he has become a man again. They keep on dancing conscious that the others have grown tongue-tied while they both show off their virtuosity that turns all the others green with envy. The dance is over. The mother-in-law applauds and with a snake-like smile darts a threatening stare at her husband. On leaving, the bride tips over on purpose a plaster statue of Venus shattering it to smithereens.

It should be pointed out that the son who refused to dance with his wife a short while ago, on seeing his father dancing with Larita, can be likened with Alain Delon in Il Gattopardo. The lord, a mature man now, is retroactively vindicated of those who think they are masters of everything because they are younger. Finally, while the American girl starts her small car to drive away, the lord springs in and they flee together!

19^th century again. A ball at the palace. Eliza Doolittle, a flower girl from a London slum, becomes a ‘guinea pig’ in the experiment conducted by Mr. Higgins, the linguist, in order to prove that education at least transforms someone into another person that can take in all the aristocracy. After an exhausting endeavor, the illiterate and grimy flower girl will change into a princess; the king will select her for a dancing partner, will dance with her and all will wonder who this beautiful, aristocratic and elegant woman is… This is none other from Eliza acted by Audrey Hepburn in the musical film My Fair Lady, directed by George Cukor with Rex Harrison in the role of Professor Higgins. The motion picture is based on Bernard Shaw’s play Pygmalion. The author worked upon the myth where the sculptor had fallen in love with his creation and his love revived Galateia, his statue. Now it is the education that changed the impression. There is also a host of other artists who have utilized this ancient Greek myth in a great deal of versions.

A scene from War and Peace directed by Sergei Bondarchuk (Сергeй Бондарчyк) and based on Leon Tolstoi’s novel War and Society. The cast are: Ludmila Savelyeva (Людмила Савельева ) and Vyacheslav Tikhonov (Вячеслав Тихонов) in the leading parts and Bondarchuk himself as Pierre Bezukhov.

“Prince Andrei, would you like to dance with little Rostova?” Little Natasha Rostova was about to weep because no one would dance with her like Little Helen* of the kids’ game rhyme, who’s weeping as her friends wouldn’t play with her. But Andrei will be her dancing partner through Pierre. The former will look at her entranced and in turn she will fall in love with him right away. That’s the way love is: coup de foudre. A ball is not only dancing; it is matchmaking, as well. It is the opportunity for the parents to place their daughters in the showcase to find a bridegroom so that the young men could bargain over a bride. Oh, the romantic belle epoch! Fancy all those noble daughters, clad in their posh toilets waiting for their partners to ask them to dance, or else their fancy garments, the coiffure, the jewelry and the show have been worn in vain. 

And again the ravishing Audrey Hepburn and the winsome Mel Ferrer, both unique acting the same roles. The immortal Hollywood full well knows the origin of seduction and how to lead the viewer by the nose. For all can be questioned, save that love is forever, in the first rank, and all the young girls in their zenanas wait for the prince to come or like the lonely girl of the song weaving away at the loom, click clack the slide of the shuttle and comb until her beau arrives, like Penelope, pining for Ulysses’ return,. 

And thus, the woman absorbed on her stitching is also waiting in Jan Vermeer’s the Lacemaker, created around 1670. Both stitching and knitting are just right for psychotherapy. At the time when psychological problems and shrinks had not yet been invented, women would overcome such problems doing practical and useful tasks. I recall again a film where the heroine lost her wits when she had been left by her lover after a long courting that ended to a great love. Locked up in some institution, she took to making lace in front of a large tourist poster displaying the word NAXOS in big, bold writing. That is where she would have gone, had she not been abandoned by her lover. This woman is Ariadne at Naxos** and the lace was a pastime of psychotherapy.

Flanders and Spain are famous for their laces. In Luis Buñuel’s film, The Obscure Object of Desire, (Cet obscur objet du désir) a woman in a shop window is stitching white lace. She pricks her finger and the whole scene turns blood-red. That’s where it all ends. And she was standing there so beyond compare the Spanish lace sang Gene McDaniels, in his youth and we danced along; and amidst the tunes we could hear the steady click-clacking of castanets. Ole!

They were not walking; they were floating like Moiseyev’s (Никола́й Дми́триевич Моисе́ев) beautiful Russian ballerinas that you think they were moving on wheels. I am referring to Mikhalkov’s (Ники́та Серге́евич Михалко́в) The Barber of Siberia (Сибирский цирюльник). The soldiers had polished the floor meticulously rendering it so slippery that no one could stand upright; every one slipped: the officers in their grand uniforms, the aristocratic women in their sumptuous attires slipped, even the countess’s lapdog slipped – in Mikhalkov’s pictures there is always a dog. In Dark Eyes Marcello Mastroianni’s character remembers how to say sobachka! (Little dog – собачка) in Russian.

Waltz No.2 of Shostakovich (Дмитрий Дмитриевич Шостакович) has been in fashion and it is now being widely performed. For this reason one sufficiently intelligent and fan of the cinema has collected all the pretty couples of motion pictures in an album. All Anna Kareninas in every version, all Natashas from War and Peace, Audrey Hepburn being the most beautiful. All these waltzes, incorporated in a dancing collage, under Shostokovich’s waltz No. 2, is wonderful to behold, to listen to and to dance to its tunes. Besides the album, there is still another couple, flagship for its beauty and the dancing performance: Romy Scheider’s character Sisi is dancing with Franz, her royal spouse. And there except for herself, her huge toilet dominates: large, broad and outspread matching with her long hair locks (ten wigs actually). A masterpiece to behold, to listen to, to admire and to want to snatch and rush and dance to the music.

In the whirlwind of the approaching waltz…

And I see the game of my reflections

Dolphins emerging and submerging in the waves…

( Quoth Andreas Embirikos)

 

CHARTIS 8 {AUGUST 2019}

{Dance} Arts

*Η μικρή Ελένη (I mikri Elèni)

**Synopsis: Ariadne auf Naxos

 ΗΛΙΟΣ Ο ΗΛΙΑΤΩΡΑΣ - THE SOVEREIGN SUN

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΒΕΑΤΡΙΚΗ - MEETING BEATRICE

ΤΟ ΑΗΔΟΝΙ, ΤΟ ΤΡΙΖΟΝΙ, ΤΟ ΒΙΟΛΙ ΚΑΙ Η ΚΙΝΑ - THE N...

• ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ - SHALL WE DANCE

ΧΟΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ

ΔΑΝΙΗΛ, ΑΝΘΟΥΛΑ

ΒΕΡΝΤΙ (1785-1867). Εθνικός μουσουργός, του οποίου το όνομα συνέπεσε ως αρκτικόλεξο V.E.R.D.I. με το ιστορικό αίτημα της εποχής: Vittorio Emanuele Re d’ Italia. Ναι, θυμάμαι τη σκηνή στην ταινία Senso του Βισκόντι με την Αλίντα Βάλι, όταν μέσα στο θέατρο, όπου παίζεται ο Trovatore, με την παρουσία επιφανών Αυστριακών, οι αντιστασιακοί, χέρι με χέρι, προωθούν τα φυλλάδια με τα πολιτικά συνθήματα. Ή στον Gattopardo, εκείνο το βαλς brillante του Μπαρτ Λάνκαστερ με την θεϊκή Κλαούντια Καρντινάλε υπό το ψυχοκτόνο βλέμμα του ανιψιού Αλαίν Ντελόν που με το ζόρι συγκρατεί ένα τικ στο μάγουλο. Πρόκειται για ένα πιανιστικό έργο του Βέρντι, ένα βαλς, σε μια ενορχήστρωση του Νίνο Ρότα, για τις ανάγκες της ταινίας Ο Γατόπαρδος, όπως επίσης στον Νίνο Ρότα ανήκει και η μαζούρκα στο ίδιο έργο. Ακούστε την, σαν παρακαλώ, ενώ παρακολουθείτε τη σκηνή.

Image in  Il gattopardo

Ο «γέρος», «θείος», Μπαρτ Λάνκαστερ, είναι σε ηλικιακή, οικονομική και πολιτική παρακμή, αλλά πολλά ανιψιούδια βάζει κάτω!!! Η ταινία βασίζεται σε ένα μυθιστόρημα του Λαμπεντούσα που δείχνει τις κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές στην Ιταλία στο τέλος του 19ου αιώνα, ενώ η Ιταλία είναι κατακερματισμένη σε κρατίδια· τον Βορά κατέχουν οι Αυστριακοί και από τη Σικελία προωθείται ο Γκαριμπάλντι. Η αριστοκρατία φθίνει και η αστική τάξη ανεβαίνει, διεκδικώντας μερίδιο στην εξουσία. Ο πρίγκιπας ντι Σαλίνα –Μπαρτ Λάγκαστερ– με οικόσημό του τον Γατόπαρδο (εξ ου και ο τίτλος του βιβλίου και της ταινίας) αντιλαμβάνεται την κρίση της αριστοκρατίας. Ο μόνος τρόπος για να μην αλλάξει τίποτα, και να εξακολουθεί η τάξη του να έχει την εξουσία, είναι να αλλάξουν τα πάντα. Και αυτά τα πάντα συνοψίζονται στο εξής ένα: να παντρέψει τον ανιψιό του τον Τανκρέντι –Αλαίν Ντελόν– με την πανέμορφη Ατζέλικα –Κλαούντια Καρντινάλε–, κόρη του πλούσιου χωριάτη Καλότζερο.

Στην επίσημη δεξίωση στο αρχοντικό του Σαλίνα, η εκθαμβωτική Αντζέλικα, που μόλις μπει θα κάνει όλες τις γυναίκες να σκάσουν από τη ζήλεια τους και όλους τους άντρες να την επιθυμήσουν, θα ζητήσει από τον «θείο» να χορέψει μαζί της το βαλς που είπαμε πιο πάνω. Το να την χορέψει ο άρχοντας –καλλιτέχνης του βαλς, οι πάντες κάνουν στην άκρη όταν χορεύει αυτός– σημαίνει ότι θα την επιβάλλει στην αριστοκρατία. Και το βαλς αρχίζει. Και είναι θεϊκό. Χορεύουν τέλεια. Η Αντζέλικα πανευτυχής και ο θείος καταγοητευμένος. Κι ο αρραβωνιαστικός, ο όμορφος Αλαίν Ντελόν που ήταν μαζί του ερωτευμένες όλες οι εξαδέλφες και όχι μόνο, κοιτάζει με κομμένη την ανάσα και με δυσκολία συγκρατεί ένα τικ στο μάγουλο από τη ζήλεια του. Ο θείος είναι μοναδικός, θεϊκός.

Αυτός ο χορός με αυτή την λεπτομέρεια, μέσα από την οποία η μία κοινωνική τάξη αποδέχεται την άλλη, την κατώτερη, επανέρχεται σχεδόν πανομοιότυπα στην ταινία Easy Virtue με τον Λόρδο – Κόλιν Φαιρθ – την σύζυγό του – Κριστίν Σκοτ Τόμας – τον γιο τους – Μπεν Μπαρνς– και την νύφη που τους έφερε από την Αμερική – Τζέσικα Μπιελ. Η προαιώνια, ενστικτώδης, ντιενεϊκή διαφορά ανάμεσα στην αριστοκράτισσα πεθερά και την νεόπλουτη, vulgaire νύφη θα κορυφωθεί. Κι αυθεντική. Στην αριστοκρατική Αγγλία όμως, όχι, δεν την αντέχει το κλίμα και οι δύο κόσμοι συγκρούονται. Η αρχετυπική σύγκρουση πεθεράς-νύφης θα αναδυθεί από τα έγκατα της γηραιάς Αλβιόνος, κάτι που για την Αμερικανίδα είναι αδιανόητο. Και ο γιος, δυστυχώς, θα ψυχρανθεί, κάτω από τη συνεχή πίεση της μητέρας. Έτσι στην επίσημη δεξίωση υποδοχής με όλη την ξινή αριστοκρατία παρούσα, η πεθερά ελπίζει να λάβει την εκδίκησή της. Ειρήσθω –και όχι εν παρόδω– ότι ο Λόρδος γυροφέρνει με ένα βιβλίο στα χέρια σαν παράωρος Άμλετ, ατημέλητος, αχτένιστος, αξύριστος, κάσουαλ ντυμένος. Ο ευνουχισμός που του έχει επιβάλλει η αυταρχική σύζυγός του δεν έχει θεραπεία. Δεν έχει;

Easy Virtue image

Την ώρα της κρίσεως, η νύφη ντυμένη με το σπανιόλικο φόρεμα, με ένα μέτρο φραμπαλά στο τελείωμά του, τα ξανθά μαλλιά σηκωμένα ψηλά με το χαρακτηριστικό χτένι, τη γυμνή πλάτη και το αγαλματένιο σώμα, κατεβαίνει τη σκάλα. Παίρνει ένα ποτήρι σαμπάνια και μπαίνει στη σάλα. Οι πάντες παραμερίζουν να μη «λερωθούν» από την βέβηλη. Εκείνη κάνει το γύρο της αίθουσας ζητώντας τον σύζυγό της καβαλιέρο για το τανγκό. Τινάζει πίσω το πόδι και την ουρά της. Ο νεαρός σύζυγός της με τα μάτια της λέει όχι. Προθυμοποιείται ένας ασήμαντος νεαρός. Του δίνει να της κρατάει το ποτήρι, απλώς, ενώ εξακολουθεί να φέρνει γύρω την αίθουσα υπό το φαρμακερό, θριαμβικό βλέμμα της πεθεράς που ψηλώνει πέντε πόντους. Και τότε, στην περιφερόμενη ωραία, ένα χέρι τεντώνεται και της προσφέρεται. Ο Λόρδος, με φράκο, χτενισμένος, ξυρισμένος, όμορφος, ψηλός, ευθυτενής, αγέρωχος, την τραβάει στην αγκαλιά του και τη χορεύει. Της δίνει την καταξίωση που της αρνείται η σύζυγός του και ο σύζυγός της. Και ο φακός κάνει ζουμ στην ζωντανή Αφροδίτη, ζουμ στις αισθησιακές καμπύλες της, όπως διαγράφονται κάτω από το μεταξωτό της Κάρμεν που εφαρμόζει οριακά στους γλουτούς, στη γυμνή γραμμωμένη πλάτη, στα σαρκώδη κατακκόκινα χείλη, στα μάτια, στο πρόσωπο. Ζουμ και στον συγκρατημένο αισθησιασμό που εκλύει η έκφραση του «ευνουχισμένου» λόρδου από την λόρδαινα. Ξαναανακαλύπτει ότι είναι άντρας. Χορεύουν ξέροντας πως όλοι καταπίνουν το σάλιο τους, κάνουν επίδειξη δεξιοτεχνίας που βγάζει το μάτι του κάθε ζηλιάρη. Ο χορός τελειώνει. Η πεθερά καταχειροκροτεί και χαμογελώντας φιδίσια απειλεί τον σύζυγο. Η νύφη φεύγοντας δίνει μια στο γύψινο άγαλμα της Αφροδίτης και το κάνει θρύψαλα.

Σημείωση. Ο γιος που πριν λίγο αρνιόταν να χορέψει με τη γυναίκα του, την ώρα που εκείνη χορεύει με τον πατέρα του, είναι ολόιδιος ο Αλαίν Ντελόν στον Γατόπαρδο. Ο Λόρδος, ο ώριμος άντρας έχει πάρει αναδρομικά εκδίκηση από τους νομίζοντες πως όλα τα έχουν επειδή είναι νεότεροι. Στο τέλος, κι ενώ η Αμερικανίδα φεύγει με το μικρό κάμπριο αυτοκινητάκι της, ο Λόρδος πηδάει μέσα και φεύγει μαζί της!!!

Higgins and Eliza

19ος αιώνας πάλι. Χορός στο παλάτι. Η Ελάιζα Ντούλιτλ, ανθοπώλισσα από φτωχή και λαϊκή γειτονιά του Λονδίνου, συμμετέχει στο πείραμα του γλωσσολόγου μίστερ Χίγκινς, με στόχο να αποδείξει πως η παιδεία κάνει τον άνθρωπο ή τουλάχιστον τον μεταμορφώνει και έτσι θα μπορέσει να ξεγελάει όλους τους αριστοκράτες με μέσο την Ελάιζα. Μετά από εξαντλητική προσπάθεια, η αγράμματη και άπλυτη ανθοπώλισσα θα μεταμορφωθεί σε πριγκίπισσα, ο βασιλιάς θα την επιλέξει για ντάμα, θα χορέψει μαζί της και όλοι θα αναρωτιούνται, μα ποια είναι, τόσο όμορφη, τόσο αριστοκρατική, τόσο φινετσάτη… Είναι η Ώντρεϊ Χέμπορν στην Ωραία μου Κυρία –My fair lady– του Τζορτζ Μπέρναρ Σόου σε σκηνοθεσία Τζορτζ Κιούκορ, με τον Ρεξ Χάρισον στο ρόλο του μίστερ Χίγκινς. Ο Σόου δούλεψε πάνω στον γνωστό μύθο του Πυγμαλίωνα. Εκεί ήταν ο έρωτας που ζωντάνεψε ένα άγαλμα, εδώ είναι η μόρφωση που άλλαξε την εντύπωση. Και μια μακρά σειρά άλλων δημιουργών αξιοποιώντας το αρχαίο ελληνικό μύθο, έπλασε πολλές πολλές παραλλαγές.

War and Peace

Σκηνικό από το Πόλεμος και Ειρήνη του Σεργκέι Μπονταρτσούκ ή Πόλεμος και Κοινωνία του Λέοντος Τολστόι. Με τους Λουντμίλα Σαβελέβα, Βιατσεσλάβ Τικόνοβ, στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι και τον ίδιο τον Μπονταρτσούκ ως Πιερ. «Πρίγκιπα Αντρέι, θα θέλατε να χορέψετε με την μικρή Ροστόβ;». Η μικρή Ροστόβ, η Νατάσα, είναι έτοιμη να κλάψει που κανείς δεν την όποια χορεύει, «σαν την μικρή Ελένη που κάθεται και κλαίει γιατί δεν την παίζουν οι φιλενάδες της». Αλλά θα την χορέψει ο Αντρέι με τη μεσολάβηση του Πιερ. Εκείνος θα την κοιτάζει εκστασιασμένος κι εκείνη θα τον ερωτευθεί αυτομάτως. Έτσι είναι ο έρωτας· coup de foudre. Γιατί ο χορός δεν είναι χορός αλλά προξενιό. Η ευκαιρία που έχουν οι γονείς να βγάλουν τα κορίτσια τους στη βιτρίνα να βρουν κανένα γαμπρό και οι γαμπροί να παζαρέψουν καμιά νύφη… Ωραίες ρομαντικές εποχές!!! Και μετά σκέφτομαι όλες αυτές τις αρχοντοπούλες να στέκονται με τις τεράστιες τουαλέτες και να περιμένουν τους καβαλιέρους να τις καλέσουν σε χορό. Αλλιώς τσάμπα οι τουαλέτες, τα χτενίσματα, τα κοσμήματα και η μόστρα.

Και πάλι η θεϊκή Ώντρεϊ Χέμπορν και ο θεϊκός Μελ Φερέρ ανεπανάληπτοι στους ίδιους ρόλους. Το αθάνατο Χόλιγουντ ξέρει καλά τη γέννηση της αποπλάνησης, ξέρει καλά πώς να περάσει χαλκά στη μύτη του θεατή. Γιατί, όλα μπορούν να αμφισβητηθούν, ο έρωτας όμως παραμένει, πάντα, πρώτος τη τάξει, και αυτόν περιμένουν όλα τα κορίτσια, στον γυναικωνίτη ή «ντάκου ντάκου ο αργαλειός μου μέχρι να ’ρθει ο καλός μου». Υφαίνοντας, σαν την Πηνελόπη την επιστροφή του Οδυσσέα, εκείνη, του γαμπρού η όποια άλλη.

Vermeer’s The Lacemaker

Κεντώντας περιμένει και η Δαντελού του Jan Vermeer, έργο περίπου του 1670. Το κέντημα, όπως και το πλέξιμο είναι ψυχοθεραπευτικό. Τον καιρό που δεν είχαν ακόμα εφευρεθεί τα ψυχολογικά προβλήματα και οι ψυχοθεραπευτές, κάνοντας δουλειές πρακτικές και χρήσιμες, ξεπερνούσαν τα προβλήματα οι γυναίκες. Θυμάμαι μια ταινία όπου η ηρωίδα τρελάθηκε, όταν την εγκατέλειψε ο εραστής της, μετά από μακρά πολιορκία και μεγάλο έρωτα. Έγκλειστη σε κάποιο ίδρυμα, κεντά τη δαντέλα της, ενώ πίσω της υπήρχε μια τεράστια τουριστική αφίσα, με έντονα μεγάλα γράμματα, ΝΑΞΟΣ. Εκεί θα πήγαινε με τον αγαπημένο της, αν δεν την είχε εγκαταλείψει. Η Αριάδνη στη Νάξο, λοιπόν, και η δαντέλα απασχόληση ψυχολογικής στήριξης.

Η Φλάνδρα φημίζεται για τις δαντέλες της, όπως και η Ισπανία. Στην ταινία του Λουίς Μπουνιουέλ “Το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου,” μια γυναίκα πλέκει λευκή δαντέλα στη βιτρίνα ενός καταστήματος. Τρυπάει το δάχτυλό της και όλη η εικόνα γίνεται κόκκινη. Εκεί τελειώνει. Και she was standing there so beyond compare the Spanish lace τραγουδούσε ο Gene McDaniels, στα νιάτα μου, και χορεύαμε· και μέσα στους ήχους ακούγονταν και οι καστανιέτες συνέχεια. Ολέ!!!

Δεν περπατούσαν γλιστρούσαν, σαν εκείνες τις όμορφες ρωσίδες χορεύτριες του Μωϋσέγεφ που νομίζεις πως έχουν ρόδες στα πόδια. Για τον Κουρέα της Σιβηρίας του Νικήτα Μιχάλκωφ μιλάω. Οι στρατιώτες είχαν γυαλίσει τόσο καλά το παρκέ ώστε κανείς δεν μπορούσε να σταθεί, οι αξιωματικοί με τις ωραίες στολές και οι αριστοκράτισσες με τα πολυτελή φορέματα γλιστρούσαν, όλοι γλιστρούσαν ακόμα και το σκυλάκι της κόμισσας· σχεδόν πάντα υπάρχει ένα σκυλάκι στα έργα του Μιχάλκωφ· «Σαμπάτσκα», έλεγε ο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι στα Μαύρα Μάτια· σαμπάτσκα, θα πει σκυλάκι.

Το δεύτερο βαλς του Σοστακόβιτς έγινε μόδα και τώρα πια το παίζουν όλοι παντού. Γι’ αυτό και κάποιος αρκετά ευφυής και λάτρης του σινεμά μάζεψε όλα τα όμορφα ζευγάρια του σινεμά σε ένα άλμπουμ. Άννα Καρένινα, όλες τις Καρένινες, σε όλες τις εκδοχές. Νατάσα από το Πόλεμος και Ειρήνη, όλες οι Νατάσες αλλά η Ωντρεϊ Χέμπρον, είπαμε, είναι η ωραιότερη. Όλα αυτά τα βαλς, ενσωματωμένα σε ένα χορευτικό κολάζ κάτω από τη μουσική του 2ου βαλς του Σοστακόβιτς είναι θαύμα να το βλέπεις, να το ακούς και να το χορεύεις. Εκτός του άλμπουμ είναι ένα ακόμη ζευγάρι εμβληματικό για την ομορφιά του και για το χορό του. Είναι η αυτοκράτειρα Σίσυ με την Ρόμι Σνάιντερ που χορεύει με τον Φραντς, τον βασιλιά σύζυγό της και εκεί, εκτός από την ίδια, πρωταγωνιστεί και η τεράστια τουαλέτα της. Μεγάλη, πλατιά, απλωτή, και τα μακριά με μπούκλες (δέκα περούκες) μαλλιά της. Αριστούργημα βλέπειν, ακούειν, θαυμάζειν και θέλειν αρπάξειν και ορμήσειν και χορέψειν

στον στρόβιλο του βαλς που πλησιάζει …

Και βλέπω τα θηράματα των λογισμών μου

Δελφίνια που αναδύονται κ’ εισδύουν μεσ’ στο κύμα …

(Ανδρέας Εμπειρίκος έφα)

ΧΑΡΤΗΣ 8 {ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2019

{Χορός} Τέχνες

 

ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ - SHALL WE DANCE

 

ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ;   της Ανθούλας Δανιήλ   Η εξ απρο­σε­ξί­ας ανορ­θο­γρα­φία ... μπο­ρεί κά­πο­τε να βγά­ζει ... στη μου­σι­κή σε Καρλ Μα­ρία φον Βέ­μπερ (Οδυσ­σέ­ας ΕΛΥ­ΤΗΣ, Εκ του πλη­σί­ον, σ. 70)   Ο Κώ­στας Κα­ρυω­τά­κης πά­ντα κομ­ψός και πά­ντα πε­ρι­ποι­η­μέ­νος. Με κο­στού­μι, γρα­βά­τα και κα­πέ­λο. Έτσι ήταν ντυ­μέ­νος ένας Κύ­ριος. Ο στί­χος του «Αφή­νου­με στο αγέ­ρι τα μαλ­λιά και τη γρα­βά­τα μας» δεί­χνει μια ανε­με­λιά, αυ­τός που πέ­ρα­σε στη λο­γο­τε­χνία μας σαν θλι­μμέ­νος και απαι­σιό­δο­ξος, κα­τα­πιε­σμέ­νος από τον πα­τέ­ρα του, τον προϊ­στά­με­νο, την κρα­τι­κή μη­χα­νή γε­νι­κά και, αρ­γό­τε­ρα και με το άγ­χος της αρ­ρώ­στιας, αυ­τός στην πρώ­τη νιό­τη του του­λά­χι­στον ήταν ένας γλεν­τζές άν­θρω­πος που έγρα­φε και αστεία πράγ­μα­τα και έστη­νε φάρ­σες. Και το πιο ση­μα­ντι­κό, πή­γαι­νε στο ντάν­σιγκ. Πή­γαι­νε και χό­ρευε με την Πο­λυ­δού­ρη. Κι εδώ θα στα­θώ (σαν Κα­βά­φης) και θα κοι­τά­ξω μέ­σα από τις λέ­ξεις το πορ­τρέ­το ενός χο­ρεύ­ο­ντος ποι­η­τή που ο αέ­ρας της κί­νη­σης του παίρ­νει τα μαλ­λιά και τη γρα­βά­τα. Μια ει­κό­να αν­θρώ­που ελεύ­θε­ρου. Μα, αφού εί­ναι ποι­η­τής εί­ναι ελεύ­θε­ρος, μέ­σα του. Καρλ Μα­ρία Φον Βέ­μπερ (1786-1826) Αυ­τή η ει­κό­να με στέλ­νει κα­τευ­θεί­αν στο πορ­τρέ­το, ένα από τα πολ­λά, του Καρλ Μα­ρία φον Βέ­μπερ, του Γερ­μα­νού ρο­μα­ντι­κού συν­θέ­τη ο οποί­ος έγρα­ψε την διά­ση­μη όπε­ρα Ο ελεύ­θε­ρος σκο­πευ­τής. Η όπε­ρα έκα­νε πρε­μιέ­ρα στον Ιού­νιο του 1821 στο νέο Κον­σερτ­χά­ους του Βε­ρο­λί­νου. Εκα­τόν σα­ρά­ντα χρό­νια με­τά, ο Τε­ο­ντόρ Αντόρ­νο χα­ρα­κτή­ρι­σε το έρ­γο εθνι­κό, εθνι­κό­τε­ρο από τα έρ­γα του Ρί­χαρντ Βά­γκνερ. Αλ­λά εδώ αυ­τή η χρο­νο­λο­γία (1821) εί­ναι ένα αγκά­θι που με κε­ντρί­ζει, όταν σκέ­φτο­μαι ότι οι Ευ­ρω­παί­οι γρά­φουν αρι­στουρ­γή­μα­τα και οι Έλ­λη­νες μα­τώ­νο­νται για την ελευ­θε­ρία τους. «Bella gerant alii, tu felix Austria nube», έλε­γε ο αυ­το­κρά­τωρ των Αψ­βούρ­γων επει­δή μέ­σα από τους γά­μους οι Αψ­βούρ­γοι έκα­ναν συμ­μα­χί­ες για να κερ­δί­ζουν τους πο­λέ­μους. Ωστό­σο, πρό­κει­ται για ένα λα­τι­νι­κό ρη­τό, φαί­νε­ται άλ­λω­στε, που ανα­φέ­ρει ο Οβί­διος στο έρ­γο του Ηρω­ί­δες, και ει­δι­κά στο από­σπα­σμα εκεί­νο στο οποίο η Λα­ο­δά­μεια ικε­τεύ­ει τον άντρα της τον Πρω­τε­σί­λαο να μην πά­ει στη μά­χη· βρι­σκό­μα­στε στην Τροία. Εκεί­νος πή­γε και ήταν και ο πρώ­τος νεκρός, πεσ­σός υπέρ πα­τρί­δος, κα­τά την έκ­φρα­ση και κρυ­φή δη­κτι­κή συ­νυ­πο­δή­λω­ση του Νί­κου Εγ­γο­νό­που­λου. Από τη γε­νιά των Αυ­στρια­κών ηγε­μό­νων κα­τά­γε­ται ο Μέ­τερ­νιχ, ο οποί­ος ήθε­λε να βά­λει τά­ξη και ασφά­λεια κα­θ’ άπα­σαν την Ευ­ρώ­πην, για να μπο­ρεί ήσυ­χος να απο­λαμ­βά­νει τα αγα­θά του nube διό­τι, αν και δεν του φαί­νε­ται, εί­χε με­γά­λη επι­τυ­χία στον πο­δό­γυ­ρο και μια ευ­ρεία γκά­μα ερω­τι­κών επι­φα­νών συ­ντρό­φων – ανά­με­σά τους και μια από τις αδελ­φές του Να­πο­λέ­ο­ντα. Πα­ντρε­μέ­νες και ανύ­πα­ντρες χω­ρίς δια­χω­ρι­σμό, σαν τον Δον Ζουάν του Μό­τσαρτ. Τώ­ρα για­τί εμέ­να από πα­λιά μό­λις άκου­γα το όνο­μά του ο νους μου έτρε­χε στον damnato Σκάρ­πια από την Τό­σκα;;; «Mori damnato mori», φω­νά­ζει η Κάλ­λας, και του ρί­χνει με το μα­χαί­ρι του τέ­ρα­τος. Ωστό­σο, ο Μέ­τερ­νιχ ήταν ωραί­ος. Κά­πως σαν τον Λόρ­δο Μπάι­ρον, αλ­λά ο Μπάι­ρον ήταν πο­λύ ωραιό­τε­ρος. Φο­ρού­σαν και οι δύο το μα­ντί­λι στο λαι­μό τους, την γρα­βά­τα τους. Για τον Να­πο­λέ­ο­ντα λέ­νε ότι φο­ρού­σε μαύ­ρο μα­ντί­λι για να κερ­δί­ζει τις μά­χες αλ­λά στο Βα­τερ­λό φο­ρού­σε λευ­κό και του το ’παιρ­νε ο αέ­ρας… Η Αυ­στρία νυμ­φεύ­ε­ται και υπαν­δρεύ­ε­ται και χο­ρεύ­ει βαλς, πά­ει κι έρ­χε­ται με τα κύ­μα­τα του ωραί­ου, γα­λά­ζιου Δου­νά­βε­ως που δεν εί­ναι πια γα­λά­ζιος, αλ­λά ας εί­ναι ό,τι εί­ναι. Ο μύ­θος έχει ση­μα­σία όχι το εκά­στο­τε εί­ναι. Ωστό­σο, πα­ρε­ξέ­κλι­να πο­λύ από την βασ­ι­λι­κή οδό η οποία θα με έβγα­ζε κα­τευ­θεί­αν στον ολι­γό­ζωο Βέ­μπερ που πέ­θα­νε στα τριά­ντα εν­νιά του χρό­νια. Εκεί σ’ αυ­τό το πορ­τρέ­το (που λέ­γα­με) ο αέ­ρας έχει πά­ρει τα μαλ­λιά και την άκρη από το εν εί­δει γρα­βά­τας με­τα­ξω­τό μα­ντί­λι του λαι­μού. Με αυ­τή την ει­κό­να στο μυα­λό, τον βλέ­πω μπρο­στά στην αη­δο­νό­λα­λη Κα­ρο­λίν, που εί­χαν πα­ντρευ­τεί πριν λί­γους μή­νες και για δώ­ρο της συ­νέ­θε­σε στο πιά­νο την «Invitation to dance». Ήταν το ευ­τυ­χές έτος 1819 και με μία ιπ­πο­τι­κή υπόκλιση την κα­λεί να χο­ρέ­ψουν βαλς. Αυ­τό εί­ναι το πρώ­το συμ­φω­νι­κό βαλς στην ιστο­ρία της μου­σι­κής που γνώ­ρι­σε τε­ρά­στια επι­τυ­χία, πρώ­τον για­τί ήταν πά­ντα μέ­ρος του ρε­περ­το­ρί­ου του Λιστ και άλ­λων κο­ρυ­φαί­ων πια­νι­στών και δεύ­τε­ρον απο­γειώ­θη­κε όταν ενορ­χη­στρώ­θη­κε αρι­στουρ­γη­μα­τι­κά το 1841 από τον Εκτόρ Μπερ­λιόζ. Έτσι λοι­πόν νέ­ος, επι­τυ­χη­μέ­νος, ερω­τευ­μέ­νος και στο απο­κο­ρύ­φω­μα της ευ­τυ­χί­ας του, της ψυ­χι­κής και καλ­λι­τε­χνι­κής του άν­θι­σης, πέ­θα­νε ο ωραί­ος Καρλ Μα­ρία Φον Βέ­μπερ. Κρα­τώ μια επι­φύ­λα­ξη για το ωραί­ος. Ήταν ωραί­ος; Δια­βά­ζω ότι με τους αι­μο­μι­κτι­κούς γά­μους της η Αυ­στρία έπα­θε στρα­βο­μου­τσου­νί­α­ση, η μύ­τη διο­γκώ­θη­κε, το σα­γό­νι βγή­κε προς τα έξω και σου­βλε­ρο­ποί­η­θη­κε. Βέ­βαια, αυ­τό ισχύ­ει για τις βα­σι­λι­κές οι­κο­γέ­νειες. Η πρι­γκί­πισ­σα, βα­σί­λισ­σα και αυ­το­κρά­τει­ρα Σί­συ όμως ήταν κου­κλά­ρα και ο εξά­δελ­φος βα­σι­λεύς Λού­ντ­βιχ θε­ός!!! (δη­λα­δή η Ρό­μιΣνάι­ντερ και ο Χέλ­μουτ Μπέρ­γκερ στην ται­νία του Βι­σκό­ντι…). Ωστό­σο, η αρ­χο­ντιά κά­νει μπαμ από μα­κριά και στον Βέ­μπερ που δεν χά­ρη­κε τον αέ­ρα στα μαλ­λιά και στη γρα­βά­τα του. Εκα­τό χρό­νια αρ­γό­τε­ρα ο διά­ση­μος Αμε­ρι­κα­νός τζα­ζί­στας Μπέ­νι Γκού­ντμαν εμπνεύ­στη­κε από την «Invitation to dance» και ει­σή­γα­γε μια σει­ρά εκ­πο­μπών με τον τί­τλο «Let’s dance» κα­θώς και σε ένα λαρ­γκέ­το στο οποίο φαί­νε­ται η επί­δρα­ση από τον Βέ­μπερ. Τα χρό­νια περ­νούν οι μό­δες αλ­λά­ζουν αλ­λά η πρώ­τη αρ­χή του κά­θε πράγ­μα­τος βρί­σκε­ται βα­θιά πί­σω στον χρό­νο. Θέ­λε­τε να χο­ρέ­ψο­με, Μα­ρία; Ρω­τά η Μέλ­πω Αξιώ­τη και γω ρω­τώ με τη σει­ρά μου. Χό­ρε­ψε άρα­γε πο­τέ αυ­τή η γυ­ναί­κα η κα­τα­πιε­σμέ­νη από τη μά­να της και από ό,τι άλ­λο έβα­λε στό­χο ιε­ρό στη ζωή της; Η ζωή εί­ναι υπερ­ρε­α­λι­στι­κή και σου­ρε­α­λι­στι­κή. Όμως επα­νέρ­χο­μαι στην υπόκλιση, έτσι όπως την εί­δα να την κά­νει, όχι ο Βέ­μπερ αυ­τή τη φο­ρά, για­τί αυ­τός έπρε­πε να εί­ναι κα­θι­στός στο μιού­ζικ στουλ για να την εκτε­λεί στο πιά­νο, αλ­λά ο Τζιν Κέλ­λι στην ται­νία Ένας Αμε­ρι­κα­νός στο Πα­ρί­σι. Εκεί κά­που στα χεί­λη μιας σι­στέρ­νας, ενός ανα­βρυ­τη­ρί­ου, ενός σι­ντρι­βα­νιού, βρε αδελ­φέ, που λέ­ει και ο Δη­μή­τρης Χορν,  κά­θε­ται σαν που­λά­κι δι­ψα­σμέ­νο για έρωτα η Λέ­σλι Κα­ρόν κι αυ­τός, που εί­ναι ζω­γρά­φος, της διορ­θώ­νει την πό­ζα. Εκεί­νη κρα­τά ένα τρια­ντά­φυλ­λο. Το τρια­ντά­φυλ­λο πέ­φτει από τα χέ­ρια της κι εκεί­νος σπεύ­δει να γο­να­τί­σει, να το ση­κώ­σει, να της το προ­σφέ­ρει και να την φι­λή­σει στο στό­μα που χα­μο­γε­λά­ει και αφή­νει να φαί­νε­ται η χα­ρι­τω­μέ­νη ελα­φρώς προ­τε­τα­μέ­νη οδο­ντο­στοι­χία (δεν εί­χαν εφευ­ρε­θεί ακό­μα τα σι­δε­ρά­κια). Όλα τό­σο, μα τό­σο κομ­ψά και τρυ­φε­ρά … και με­τά χο­ρο­πη­δά­νε και στρι­φο­γυ­ρί­ζουν. Εκεί­νη με το σα­ρά­ντα πή­χες φό­ρε­μα (όσο και το «δί­μι­το για τον πε­ρι­βλά­ρη μας τον Πα­να­γή· …τό­σο λέ­ει του χρειά­ζε­ται για μια βρά­κα», έτσι όπως την μέ­τρη­σε ο Σε­φέ­ρης) κι εκεί­νος, ο Αμε­ρι­κα­νός με το ση­μαί­νον βλέμ­μα, σαν ωραί­ος λα­τί­νος με ό,τι κι αν φο­ρά­ει μαύ­ρο, άσπρο… αέ­ρας του παίρ­νει τα πα­ντε­λό­νια, τα που­κά­μι­σα, τα μαλ­λιά κα­θό­λου δεν κου­νιού­νται, το σώ­μα πάλ­λε­ται κι η γη ανα­στε­νά­ζει … «Αφή­νου­με στο αγέ­ρι τα μαλ­λιά και τη γρα­βά­τα μας», εί­πε ο Κα­ρυω­τά­κης με τον οποίο ξε­κι­νή­σα­με. Δη­λα­δή τα αφή­νου­με όλα στην τύ­χη; «ένα αε­ρά­κι θα­λασ­σι­νό /  μου κου­νά το μαλ­λί. Και το πέ­το» πα­ρεμ­φε­ρώς μπαί­νει στην κου­βέ­ντα μας ο Ντί­νος Σιώ­της. Δη­λα­δή, μας τρα­βά­ει από το πέ­το, μας κου­νά­ει το δά­χτυ­λο, έι, εσύ... έλα δω… ποιος ξέ­ρει τι ξέ­ρει ο Ντί­νος. Και από την ανά­πο­δη εί­μαι ο ίδιος: «Μ’ ένα στα­μα­τη­μέ­νο αγέ­ρα στα ήσυ­χα μαλ­λιά» κεί­τε­ται πά­νω στην τσου­ρου­φλι­σμέ­νη χλαί­νη ο αν­θυ­πο­λο­χα­γός του Ελύ­τη. Κα­μία κί­νη­ση. Ο χο­ρός τε­λεί­ω­σε. Εί­ναι η ώρα της ακί­νη­της στιγ­μής ή του ακί­νη­του χο­ρού κα­τά τον Σε­φέ­ρη. Μέ­νει όμως η ποί­η­ση, η μου­σι­κή, ο χο­ρός που κι­νεί­ται πά­ντα και κι­νεί τα πά­ντα και όλα εί­ναι ζω­ντα­νά και κά­μνου­νε για λί­γο να μην νοιώ­θε­ται η πλη­γή. Όλα μια σπον­δή στον άνε­μο, ερω­το­πα­θέ­στα­τε Αν­δρέα Εμπει­ρί­κο! Και για να πα­ρη­γο­ρη­θού­με, όσο και να εί­χε ζή­σει ο Βέ­μπερ, πά­λι πε­θα­μέ­νος θα ήταν σή­με­ρα. Η «Invitation to dance» όμως εί­ναι ζω­ντα­νή και θα εί­ναι, έτσι. Έτσι όπως τη χο­ρεύ­ου­νε αυ­τές τις μέ­ρες στη Βιέν­νη: Πηγή: ΧΑΡΤΗΣ 13 {ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2020} {Χορός} Τέχνες    By the same: ΗΛΙΟΣ Ο ΗΛΙΑΤΩΡΑΣ - THE SOVEREIGN SUN ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΒΕΑΤΡΙΚΗ - MEETING BEATRICE ΤΟ ΑΗΔΟΝΙ, ΤΟ ΤΡΙΖΟΝΙ, ΤΟ ΒΙΟΛΙ ΚΑΙ Η ΚΙΝΑ - THE N...

SHALL WE DANCE? By Anthoula Daniil Litt.D. and literary critic. She is a member of the Writer’s Union and the Greek Musical and Drama Critics Union. Rendered by Vassilis C. Militsis   Inadvertent misspelling may sometimes lead … to Carl Maria von Weber’s music.*   (Odysseus Elytis, From Close by) Kostas Karyotakis Always stylish and well-groomed; suit, tie and hat, like a true gentleman. The verse: we let our hair and neckties to the wind manifests carelessness, which the poet coined into our literature, as a sad and pessimistic man, oppressed by his father, a high civil servant in state machine, and later by the anxiety of his illness. Karyotakis had been a merry maker, the man who also wrote funny things and played pranks. And most important of all he was fond of dancing – his dancing partner was the poetess Maria Polydouri.1 And I shall pause herein (like Cavafy) and scrutinize through the words the portrait of a dancing poet, whose hair and tie is blown with the wind. It is a picture of a free man. After all, he is a poet; hence he thinks freely.     Carl Maria von Weber   This picture brings me directly to one of the host of portraits of Carl Maria von Weber’s, the German romantic composer of the opera Der Freischütz, the reception of which took place at the new Berlin Konzerthaus in 1821. A hundred and forty years later Theodor Adorno classified the opus as national; even more national than Richard Wagner’s works. But the date 1821 is a thorn in my heart when I think of the fact that the Europeans created masterpieces whereas the Greeks shed rivers of blood on the altar of their freedom. Bella gerant alii, tu felix Austria nube [Let others wage war: thou, happy Austria, marry.] The Habsburg Kaiser used to quote due to the alliances the Habsburgs contracted in order to win the wars. However, the above quote concerned a Latin phrase attributed to Ovid in his Heroides xiii, and particularly where Laodamia implores her husband, Protesilaus, not to go into battle; [Bella gerant alii.Protesilaus amet] we are in Troy. But he did go thus being the first to fall for his country, a pawn for his fatherland according to a latent caustic connotation by Nikos Engolopoulos.2 Klemens von Metternich A scion of the Austrian royal generation; he aspired to enforce order and security in the entire Europe so that he could enjoy the benefits of nube at his leisure. For, though he did not seem so, he had been a successful aficionado of the petticoat, and had love affairs with a wide range of prominent women – among them with one of Napoleon’s sisters – married or single, indiscriminately, like Mozart’s Don Juan. Now, whenever I hear his name, why do I always think of Tosca’s Scarpia dannato? Muori dannato muori screams Maria Callas and stabs the monster. Either way, Metternich had been handsome, as handsome as Lord Byron, but the latter was far handsomer. They both sported a neck-band around their necks – their cravats. Napoleon is said to have worn a black kerchief to win the battles but in Waterloo he wore a white kerchief blown by the wind… Austria gets a wife or a husband and waltzes; drifts along the waves of the Blue Danube, which is no longer blue – let it be whatever it may. It is the legend that matters; not what something currently is. However, I have strayed far from the royal path which would have led me to the short-lived Weber, who died at thirty-nine. In the above portrait the wind has blown his hair and the end of his silk neck cravat-like kerchief. This portrait brings to my mind the sweet nightingale- voiced Caroline, whom the composer had married some months before and as a wedding present he composed the piano piece Invitation to Dance. It was in the happy year of 1819 when with a chivalrous bow he asks her to a waltz. That was the first symphonic waltz in the history of music that enjoyed a huge success for two reasons: firstly, it became current part of Liszt’s and other top pianists’ repertoire and secondly, it culminated when it was masterly orchestrated by Hector Berlioz in 1841.    Thus, young, successful, in love and at the apex of his happy, emotional and artistic bloom, the charming Carl Maria von Weber passed away. But was he really good-looking? I have read that due to incestuous intermarriages, the Austrians grew ugly-faced, their noses became swollen and their chins protruded and tapered. Naturally, this is true of the royal families. However, princess, queen and empress Sissi was a doll and her cousin king Ludwig was a god! (if we can rely on Visconti’s movie with Romy Schneider and Helmut Berger…) However, Weber’s nobility was manifest even from a distance, though he had not had the time to feel the wind on his hair and cravat. A hundred years later the famous jazz bandleader, Benny Goodman, took his inspiration from Invitation to Dance and introduced a series of broadcasts entitled Let’s Dance as well as a larghetto which had seemingly been influenced by Weber. Years speed by and trends change but the very origin of things is embedded back in time. -          Shall we dance, Maria? Asks Melpo Axioti3. And I wonder in turn. Had that woman, oppressed by her mother and by whatever sacred goal set in her life, ever danced? Life is hyper-realistic and surrealistic. But now I go back to the bow in the way I imagined taken not by Weber, who sat on the music stool playing on the piano, but by Gene Kelly in the 1951 motion picture An American in Paris. There, Leslie Caron, like a little bird thirsting for love, sits on the edge a cistern, a pool or a fountain, anyway, and he, the painter, corrects her pose. She holds a rose, which she drops, and he hurries to kneel, to pick it up, to offer it to her and kiss her smiling mouth that reveals the slightly protruding but graceful denture (braces had not yet been invented then.) All was so elegant and tender… Then they both started jigging and spinning around. She in a very long dress (forty cubits of fustian for Panagis, our gardener… He needs that much for a pair of breeches) [G. Seferis, In the Outskirts of Keryneia], and the American with a signifying look, as charming as a Latin lover, independently of what he is wearing, black or white… the wind blows at his pants, shirt but his hair stands still; the body throbs and the ground moans…   “Let’s put aside the wind, the hair and our ties,” quotes Karyotakis, with whom we have started. Should all be left up to fate? “A sea breeze waves my hair and the lapel,” pokes in Dino Siotis.4 In other words, the wind pulls at our jackets, and it tells us off; hey you! Who knows what Dino knows? And in reverse, I am the same: with a still wind on his quiet hair Elytis’ lieutenant lies on his singed coat.[Elytis, An Heroic and Funeral Chant for the Lieutenant Lost in Albania] No motion. The dance is over. It is the time of the still moment or the motionless dance according to Seferis. What is left is poetry, music, and the moving dance that sets everything in motion; and all is alive and [the remedies of poetry] allay for a while the pain of the wound.[I. Polemis, poet,1862 – 1924] All is a libation to the wind, oh libertine Andreas Embirikos!5  [in all likelihood, he was sexually liberated]   And as a consolation prize; had Weber lived longer, he would still be dead nowadays. However, his piece Invitation to Dance is still alive and so will it be. In the way it is being danced these days in Vienna.   See: *   "From Close By. Nine Selections" Translation (item)   Title "From Close By. Nine Selections" Author Elytis, Odysseus Translators Carson, Jeffrey Sarris, Nikos In World Literature Today 75.3 (Summer/Autumn 2001) Page span 94-97 Genre Poetry Material type Journal Place of publication Norman, Oklahoma Date of publication2001 Entry number4.1463 Last updated2021-12-07 1Maria Polydouri     2Nikos Engonopoulos        3Melpo Axioti   4SIOTIS, DINO    5Andreas Embirikos  Source: Journal CHARTIS 13 {JANUARY 2020} {Dance} Arts