ΜΗ ΓΙΝΕΤΕ ΕΡΜΑΙΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ - DO NOT ALLOW VICE CONQUER YOU

 

Ο ΑΡΑΨ ΚΑΙ Η ΚΑΜΗΛΟΣ ΑΥΤΟΥ   Γεώργιος Βιζυηνός Διασκευή αραβικού μύθου Ήτο μια φορά ένας μυλωνάς, ο οποίος μετά το γεύμα απεσύρθη εις την σκηνήν του δια να κοιμηθή ολίγον. Αίφνης όμως αφυπνίσθη υπό της καμήλου του, η οποία ημιανοίξασα την θύραν, ήτις έκλειε την σκηνήν, του είπε: «Είναι πολύ κρύο εδώ έξω, αφεντικό· επίτρεψόν μοι να εμβάσω τουλάχιστον την μύτην μου εις την σκηνήν». Ο μυλωνάς, ο οποίος ήτο άνθρωπος φιλεύσπλαγχνος, δεν έφερεν αντίρρησιν, και η ρις της καμήλου έμεινεν εντός της σκηνής. «Ω πόσον ψυχρός είναι ο άνεμος», είπε μετ’ ολίγον η κάμηλος στενάζουσα· «άφες με, σε παρακαλώ, να εμβάσω ολίγον και τον λαιμόν μου». Επειδή ο μυλωνάς δεν είπε τίποτε, ο λαιμός της καμήλου εισέδυσεν εν τη σκηνή μετά της κεφαλής. «Α! Πώς βρέχει. Θα γίνω μούσκεμα. Δεν μου κάμνεις την χάριν να με αφήσης να εμβάσω και τους ώμους μου, δια να μη βρέχωνται;». Και τέλος πάντων, δια να μη τα πολυλογώμεν, με τα τοιαύτα κατώρθωσεν η κάμηλος, ώστε να εμβάση όλον το σώμα της εντός της σκηνής. Αλλά τότε ο μυλωνάς ευρέθη εις μεγάλην στεναχωρίαν, διότι αληθώς δεν υπήρχε μέρος και για τους δύο. «Για να σου ειπώ», είπεν, «ηξεύρεις όμως ότι εδώ δεν είναι δυνατόν να χωρέσωμεν και οι δύο;». «Εάν δεν σου αρέση», απήντησεν η αχάριστος κάμηλος, «προτιμότερον είναι να εξέλθης. Όσον δι’ εμέ, εγώ είμαι πολύ καλά εδώ μέσα και θα μείνω». Δεν γνωρίζομεν καλώς, μικροί μου αναγνώσται και αναγνώστριαι, οποίον είναι το τέλος του μύθου τούτου δια τους Άραβας, αλλ’ όμως εξ όσων είπομεν, δυνάμεθα ευκόλως να διδαχθώμεν το εξής μάθημα. Το αμάρτημα και τα κακά ελαττώματα ζητούσι, καθώς η κάμηλος αυτή, να εισέλθωσι και κατασκηνώσωσιν εν τη καρδία μας. Και κατ’ αρχάς μεν δεν ζητούσιν ειμή ολίγην θέσιν, αλλά εάν τοις την δώσωμεν, μετ’ ολίγον θα θελήσωσι περισσοτέραν, μέχρις ου καταλάβωσιν όλην την διαθέσιμον θέσιν· και τότε δεν είμεθα πλέον ημείς κύριοι του εαυτού μας, αλλά γινόμεθα δούλοι των παθών και των κακών συνηθειών, αι οποίαι μετά τοσαύτης πονηρίας κατέκτησαν την καρδίαν μας και δεν αφήκαν ουδέ τον ελάχιστον τόπον εν αυτή δια την αρετήν, όσον και αν έχωμεν την καλήν θέλησιν να την φιλοξενήσωμεν. Μη λοιπόν επιτρέψητε ποτέ εις την κακίαν να θέση εν τη καρδία σας έστω και την μύτην της, διότι δεν θα βραδύνη να ριζώση εντός σας και να σας καταστήση δυστυχείς. By the same:   LATE 19TH GREEK AUTHORS - GEORGE VIZYENOS [ΓΕΩΡΓΙΟ...

THE ARAB AND HIS CAMEL   George Vizyenos Rendered by Vassilios C. Militsis After an Arabian myth                   There was once a bedouin, who after his lunch retired to his tent to get some sleep. Suddenly he was roused by his camel, which it half opened the screen of the entrance and said: “Master, it’s bitter cold out here; permit me to put my snout into the tent at least.” The bedouin, who was a tender-hearted man, brooked no objection and let the camel’s snout stay in the tent. After a while the camel said again with a sigh: “Oh, how cold the wind is; let me put in my neck for some time, too.”        As the bedouin silently consented, the camel’s neck along with its head entered the tent. “Alas!” said the camel. “It’s raining hard; I’ll be soaked. Do me the favor and let me put my shoulders in to get out of the rain.” In the long run, to put it in a nutshell, the camel succeeded in getting into the tent. But then the bedouin found himself in great inconvenience, for, in fact, there was too little room for both of them. “Let me tell you a few words,” he said to the camel; “as you can see, there isn’t enough room for both of us.”     “If you don’t like it here,” the ungrateful camel replied, “you might as well step out. As far as I’m concerned I feel very comfortable in here, so I intend to stay in.”     Dear young readers, we do not know what message this myth conveys to the Arabs, but of what we have so far recounted, we can easily be taught the following lesson: like the camel, sinning and moral defects seek to enter and settle in our hearts. In the beginning they are merely content with only some room; if we consent to that, they will soon ask for more room until they will occupy the entire available place. Thereafter, we shall not be able to be masters of ourselves, but we will end up to being slaves of our passions and bad habits that have conquered our hearts leaving no room at all for virtue even if we are earnest to harbor it.     Therefore, you never ought to allow entrance into your heart even a small part of vice, for it will not take long for it to take roots in it and it will render you unhappy.

ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ - IN CAVAFY'S OWN WAY

 

ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ    ( Όπου ο Ντίμιταρ Βασίλεφ "συνομιλεί" με τον Αλεξανδρινό και ο Gerontakos  με τον Βούλγαρο ποιητή)  ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ   Κωνσταντίνος Καβάφης           — Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι; Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα. — Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία; Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε; Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί; Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν. —Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη, και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα; Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα. — Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες· γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους, και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια· γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα; Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα· και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους. —Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους; Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα· κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες. — Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν). Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες, κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι; Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν. Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα, και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν. Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.       Ντίμιταρ Βασίλεφ (Βούλγαρος Ποιητής)       ΟΙ ΝΕΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ Ήρθαν οι βάρβαροι, αγαπητέ μου Καβάφη. Έφτασαν . Άρα υπάρχουν ακόμη. Ενώ εσύ μας διαβεβαίωνες... Υποσχόσουν ότι αυτοί θα ήσαν μια κάποια λύση. Θα ήταν καλύτερα να μην τους είχαμε υποδεχθεί. Διότι κλέψαν τις τόγες και τα πολύτιμα μπαστούνια μας. Στέμματα, βραχιόλια, δαχτυλίδια- κλέψαν. Και όλα τα κοσμήματα που τις καρδίες μας βαυκαλίζαν, τα 'κλεψαν. Σκοτωναν για έναν απλό λόγο. Και η μεγάλη σύγχυση, ο τρόμος ο μεγάλος ακολουθήσαν. Και τώρα τι θα γίνουμε μ' αυτούς τους βαρβάρους; Οι Συγκλητικοί νομοθετούν σπαζοκεφαλιάζοντας. με πέντε κλειδαριές αμπαρώνουμε τις πόρτες μας κι οι δρόμοι κι οι καρδιές μας έχουν ερημώσει. Ενώ οι βάρβαροι αλωνίζουν ατιμώρητοι. Και στην ουσία δεν αποτελούν καμία λύση.   (μτφρ. Ζντράβκα Μιχαήλοβα) ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ, Κ.Ε.Γ. , Θεσσαλονίκη 1999. **************************** ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ Πιο πολύ με τρομάζει η νέα γενιά των νέων βαρβάρων, αγαπητέ μου Βασίλεφ. Τα παιδιά αυτών που δεν ήταν η μια κάποια λύση του Καβάφη. Δεν είναι , γείτονα, απλοί κλέφτες και δολοφόνοι, όπως οι πατεράδες τους. Τους βλέπω στις Αγορές. Όμορφοι, με γυμνασμένα σώματα, σχεδόν αέρινοι κυκλοφορούν με τα μαλακά μοκασίνια τους ανάμεσά μας. Σπέρνουν τ' αλαβάστρινο χαμόγελό τους σαν γοητευτικό δηλητήριο, πριν από την τελική πτώση. Είναι το πνεύμα που σκλαβώνουν, όχι το σώμα μας. Είναι τα όνειρα των παιδιών που φυλακίζουν μέσα στα ολόχρυσα κλουβιά τους. Δεν πάνε να κουρεύονται οι Συγκλητικοί. Τι κι αν νομοθετούν οι Συγκλητικοί; Οι Νόμοι τους ένα άλλοθι για τα κατά συρροήν εγκλήματα των Άλλων στο δεξιό τμήμα του εγκεφάλου μας. Αν το καλοσκεφτείς, αγαπητέ Ντίμιταρ, τι άλλο περιμένουμε να πράξουν τα παιδιά των παλαιών Συγκλητικών;   Gerontakos IN CAVAFY’S OWN WAY   (Where Dimitar Vasilev is talking with the Alexadrian poet and Gerontakos with the Bulgarian poet)   WAITING FOR THE BARBARIANS Constantine P. Cavafy   Source for both ‘Waiting for the Barbarians’ and the excerpt from ‘One Night’: C. P. Cavafy: Collected Poems (Princeton University Press, 1975) Translated by Edmund Keeley1 and Philip Sherrard.2 Translation Copyright © 1975, 1992 by Edmund Keeley and Philip Sherrard Reprinted by permission of Princeton University Press.   What are we waiting for, assembled in the forum? The barbarians are due here today. Why isn’t anything going on in the senate? Why are the senators sitting there without legislating? Because the barbarians are coming today. What’s the point of senators making laws now? Once the barbarians are here, they’ll do the legislating. Why did our emperor get up so early, and why is he sitting enthroned at the city’s main gate, in state, wearing the crown? Because the barbarians are coming today and the emperor’s waiting to receive their leader. He’s even got a scroll to give him, loaded with titles, with imposing names. Why have our two consuls and praetors come out today wearing their embroidered, their scarlet togas? Why have they put on bracelets with so many amethysts, rings sparkling with magnificent emeralds? Why are they carrying elegant canes beautifully worked in silver and gold? Because the barbarians are coming today and things like that dazzle the barbarians. Why don’t our distinguished orators turn up as usual to make their speeches, say what they have to say? Because the barbarians are coming today and they’re bored by rhetoric and public speaking. Why this sudden bewilderment, this confusion? (How serious people’s faces have become.) Why are the streets and squares emptying so rapidly, everyone going home lost in thought? Because night has fallen and the barbarians haven’t come. And some of our men just in from the border say there are no barbarians any longer. Now what’s going to happen to us without barbarians? Those people were a kind of solution. 1 Edmund Keeley    2 Philip Sherrard   Dimitar Vasilev (Bulgarian Poet)   THE NEW BARBARIANS Transl. by Vassilis C. Militsis The barbarians have come, dear Cavafy. They’re arrived. So, they’re still here; While you had assured us… you had promised they were a kind of solution. It would have been better we hadn’t welcomed them: For they’ve stolen our togas and our elegant canes. Crowns, bracelets, rings – they have stolen them all. And they have also stolen the gems that lulled us. They killed at the drop of a hat. And the big confusion and the big horror followed. And now what will we become with these barbarians? The Senators are passing laws racking their brains. We bar our doors with five locks; The streets and our hearts have been rendered desolate; While the barbarians are wreaking havoc without impunity, And in the long run they are no solution.  (Transl. Zdravka Mihailova)  ************************* THE DESCENDANTS OF THE NEW BARBARIANS Transl.by Vassilis C. Militsis Dear Vasilev, I’m most frightened by the new generation of the latter day barbarians. The children of those who were not a sort of Cavafian solution. Dear neighbor, they are not mere thieves and murderers, like their fathers. I can see them at the Agoras. They are handsome, well-built, they walk in our midst, almost ethereal, with their soft moccasins. They instil their alabaster smiles, like seductive venom, until there’s nothing left. It is our spirits they enslave – not our bodies. It is the dreams of children they imprison in their cages of solid gold. To hell with the Senators. No matter what laws the Senators pass, those laws are but an alibi for the serial crimes of the Others In our right half of our brains. If you think it over, dear Dimitar, what else can we expect from the children of the old Senators?   Gerontakos