ΝΑ ΜΗ ΣΟΥ ΛΑΧΕΙ, ΑΛΛΑ ΕΛΑΧΕ ΣΟΥ - THE ACCIDENT OF AN OLD WOMAN

 

ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗ ΣΟΥ ΛΑΧΕΙ…   Λένα Μαυρουδή - Μούλιου     Παραμονή Πρωτοχρονιάς και η Ελένη μόλις έχει τελειώσει με τις όποιες δουλειές του σπιτιού αλλά και με τα κάλαντα που της έψαλαν τόσα πιτσιρίκια, να ΄ναι καλά τα παιδιά… Κάθισε στην αναπαυτική relax πολυθρόνα της, άναψε τσιγάρο και αφέθηκε στο να απολαύσει νικοτίνη και στιγμή. Την κατέλαβε ένα είδος ελευθερίας, σαν κάποιον που δεν χρωστούσε μα τού χρωστούσαν… Σε αυτήν την τελευταία σκέψη, η Ελένη γέλασε πικρόχολα, γιατί ναι μεν τής χρωστούσαν, αλλά κανείς ποτέ δεν παραδέχτηκε κάτι τέτοιο ποτέ. Η ώρα περνούσε χωρίς πρόγραμμα απασχόλησης όταν ακούστηκαν τα κλειδιά στην πόρτα. Τα παιδιά, τα εγγόνια της; Έλα όμως που την ξεχουζούρευαν  να σηκωθεί και να ανοίξει γιατί ως συνήθως και παρά τις παραινέσεις των πάντων και πασών η ΕΛΕΝΗ ΤΟ ΒΙΟΛΙ της. Δεν έλεγε να θυμηθεί και να τα βγάλει τα κλειδιά από την κλειδαριά και να τα ακουμπήσει κάπου κοντά να τα βρίσκει εύκολα στην πρώτη ζήτηση. Γεροντική παραξενιά, μια ακόμη στις τόσες, γιατί ως γνωστόν το γήρας ουκ έρχεται μόνον αλλά με κάτι παλιοπαρέες, Θεός φυλάξοι. Κάνει λοιπόν να σηκωθεί ενοχλημένη κι’ από πάνω, και πώς το φέρνει η ώρα η κακιά, γλιστράει στο υποπόδιο της πολυθρόνας, το πιθανότερο, πέφτει άτσαλα πάνω στην αμπαρωμένη πόρτα και από κεί, με ένα δεύτερο πλοζόν τινάζεται για να προσεδαφιστεί με την λεκάνη και να ακινητοποιήσει τα γεροντικά αρκετά κιλά της στις μαρμαρόπλακες του προχόλ. Η κόρη της εντωμεταξύ να έχει τρελαθεί από την αγωνία της για τα συμβαίνοντα εντός, αλλά ούσα εκτός, να μην μπορεί ούτε να βοηθήσει μα ούτε και να ξέρει τι να κάνει. Να την φαντάζεται μεν την σκηνή, αλλά ακόμη και την πόρτα να μην μπορεί να παραβιάσει βιαίως, καλώντας σε βοήθεια καθώς ένιωθε την Ελένη πεσμένη πάνω της αυτοκόλλητα. Αρκετά τραυματισμένη θα ήταν ήδη, αν έκρινε από το υπόκωφο βογγητό και το σιγανό της κλάμα, καθώς κατέβαλε υπεράνθρωπες προσπάθειες συρόμενη στο ποπό της, να φτάσει κλειδί στην κλειδωνιά και να του κάνει μια τόση δα στροφούλα, του άτιμου, στην κλειδαριά. Αχ βρε δόλια μάνα… Κι’ η μάνα, με μια απέλπιδα τελευταία της προσπάθεια πριν χάσει τις αισθήσεις της, καταφέρνει να γυρίσει το κλειδί και η πόρτα να ανοίξει. Η κόρη της, σε κατάσταση shock, αλλά και μην μπορώντας και να αντέξει στο θέαμα της οριζοντιωμένης στις μαρμαρόπλακες αγέρωχης γραίας, βάλθηκε στις προσπάθειες ανέλκυσης του σώματος, μη ξέροντας ακόμη ποιον βαθμό κατάγματος και ποιού τμήματος θα έδειχνε η x ray. Μα οι προσπάθειες απέβαιναν άκαρπες και καλεί από το κινητό τον γιό της που κοιμόταν στο σπίτι του κοντά σε αυτό της γιαγιάς, να σπεύσει προς βοήθεια. Τι σού είναι όμως ο άντρας!… Πιάνει την γιαγιά του που την λατρεύει, από τις μασχάλες και με μόνο μία κίνηση την σηκώνει. Με κατάπληξη βλέπουν όλοι την γιαγιά να μπορεί όχι μόνον να σταθεί όρθια στα πόδια της αλλά και ότι μπορεί να βαδίσει πέρα από το φυσικό πόνο του στουμπίσματος που θα είχε υποστεί. Απέκλεισαν από την αρχή το Νοσοκομείο με το σκεπτικό ότι αφού δεν υπάρχει σπάσιμο- γιατί αν υπήρχε, δεν θα υπήρχε κίνηση- όλα τα άλλα θα αντιμετωπίζονταν πολύ καλύτερα στο σπίτι της μέρα που ήταν, με θαλπωρή, παυσίπονα και χάδια. Δόξασαν τον Ύψιστο που υπήρξε τυχερή μέσα στην ατυχία της, τόσον αυτή, όσο και όλοι τους, που γλύτωσαν τα χειρότερα, με μόνο τον αφόρητο μεν πόνο και μια πελώρια μελανιά που απλώθηκε στην περιοχή. «Μα τι έγινε βρε μάνα, πώς έπεσες, χωρίς κανένα εμπόδιο μπροστά σου; Μήπως ζαλίστηκες; Έφταιγε, όπως είπες, το υποπόδιο της πολυθρόνας σου που μετακινήθηκε, ή τα κρόσσια της εσάρπας σου μπλέχτηκαν στα πόδια σου καθώς σηκώθηκες να ανοίξεις; Κάτι οπωσδήποτε έφταιξε…» Τελικά, πουθενά κανείς δεν είναι απόλυτα ασφαλής, ούτε μέσα στο ίδιο του το σπίτι… Ηθικόν δίδαγμα: ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΚΛΕΙΔΩΝΙΑ, ΙΔΙΩΣ ΤΑ ΜΟΝΑΧΙΚΑ ΆΤΟΜΑ. Σε κάθε περίπτωση ‘’είναι να μη σού λάχει. Έλαχέ σου’’!!!

MAY IT NOT HAPPEN TO YOU   By Lena Mavroudi – Mouliou   Lena Mavroudi Mouliou was born in Athens, where she now lives. A retired piano teacher and composer, graduate from the Athens National Conservatory, she has composed a great amount of orchestral music and a host of songs. She has also been a prolific writer. She has written (and still goes on writing) twenty books of fiction, novellas, short stories and poetry. She has been included in a great number of anthologies She has been distinguished in a host of literary competitions receiving exceptional merits of excellence, awards and medals. A number of her books are still to be published. She has her works published by many e-journals and sites on a daily basis. She is married with children and grandchildren.   Rendered by Vassilis C. Militsis   On New Year’s Eve Eleni had just been through with any household chores as well as dealing with the host of kids that had come to sing the Carols. God bless them… She sprawled in her comfortable armchair, lit a cigarette and let herself relish the nicotine and the moment. She was possessed by a kind of freedom as if she owed to no one but she was owed instead…   At that thought Eleni gave a rueful grin, for, on the one hand, in fact she was owed, but, on the other, none ever admitted owing to her. Time sped on without her having to do anything when the grind of keys was heard on the door lock. Could it be her children or grandchildren? But somehow they spoiled her leisure. She was loath to get up and answer the door; for against the exhortations of all, Eleni turned a deaf ear. She would not remember to remove the keys from the inside lock and put them somewhere handy. It was a whim of old age, added to so many others. As the saying goes, old age does not come alone, but with disagreeable concomitants. God forbid. Clearly irritated, she tried to stand up, but to her ill luck, she certainly must have tripped on the footstool of the armchair and awkwardly fell on the barred door; and from there she plunged further on and landed onto her pelvis, resting her senescent bulk on the hallway marble slabs. Meanwhile, on the other side of the door, frustrated at not being able to help, her daughter had gone mad with anxiety of what had transpired inside the house. She could picture the scene, but she could not force the door open and call for help. She felt her mother blocking it. Eleni must have already been gravely wounded as she could deduce from her hollow moan and faint weeping while she made superhuman efforts, dragging herself on her bottom, to reach the damned key on the lock and turn it slightly out of the slot.    Alas, poor mom… And in a desperate last endeavor before losing consciousness, her mother managed to turn the key and open the door. In a state of shock and not standing the sight of her sprawled, defiant old woman upon the marble slabs, her daughter took to lifting her from the floor, not knowing yet the part and the extent of the fracture the X-ray would show.   But her attempts proved fruitless. Therefore, she called on her cell-phone her son, who was sleeping at his home close to his grandma’s, to rush and help her. And the strength of a male is amazing! He grabbed his adored grandmother by the armpits and in a single attempt he lifted her upright. Astonished they all watched that not only could the old woman stand on her feet but, despite the normal pain from the bump, she could walk, as well. Hospitalization was excluded from the start on the basis that since there was no bone broken – if there were any, she could not walk – all else could be dealt far better at home with pain killers, family warmth and coddling. Thank Almighty God; she had been lucky in her adversity as well as the rest of her family, who had got away from the worst consequences. She had only to stand the unbearable pain and the immense bruise that had spread out on the contused area. “What made you fall, mother, without anything blocking your way? Did you get dizzy, perhaps? Was it, as you said the footstool that shifted to the side or did you get entangled in the fringe of your scarf as you got up to answer the door? We must put the blame on something, anyhow…” In conclusion, one is never absolutely safe anywhere, even in one’s own house…  Moral: DO NOT LEAVE THE KEYS IN THE LOCK BEHIND THE DOOR, PARTICULARLY IF YOU LIVE ALONE. In any case, may it not happen to you, but it did shit happen!*   *The author employs a pun with the Greek Έλαχέ σου, which when pronounced as one word is heard ΕΛΑ ΧΕΣΟΥ literally: COME AND SHIT ON YOU!

ΚΑΤΣΙΚΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ -ANIMAL FOR SLAUGHTER

                                                                   BABY GOAT TO BE SLAUGHTERED FOR EASTER 

TO ΣΦΑΞΙΜΟ Τάσος Καλούτσας   Το πρωινό, μουντό. Ανηφορίζοντας το μονοπάτι της ρεματιάς, ο Ανέστης βγήκε στη δημοσιά, κι απ' το χωματόδρομο πέρασε απέναντι στα ριζά του χαμηλού λόφου. Λίγο παρέκει είδε το ίσιωμα και το μαντρί. Στο βάθος διακρινόταν η κορυφο­γραμμή του μεγάλου βουνού – με την ψηλότερη κορφή του ν' ασπρίζει. Δυο τεράστια σκυλιά χί­μηξαν καταπάνω του γαβγίζοντας άγρια.   «Το στανιό σας, κοπρόσκυλα», άκουσε τη φωνή του Βασίλη, και ταυτόχρονα τον είδε να ξετρυπώνει μέσα απ' την παράγκα. Μουγκρίζοντας ο γέρος, έσκυψε ν' αρπάξει μια πέτρα. Βρήκε ένα μπουκάλι και το σφεντόνισε με μανία. Το μπουκάλι έσκασε δίπλα στα πόδια του Ανέστη, αλλά τα σκυλιά έκαναν γρυλίζοντας πέρα. «Ου να χαθείτε, κοπρίτες», βρυχήθηκε, «φταίω γω που σας ταΐζω!». Πλησίασε χαχανί­ζο­ντας και τον καλωσόρισε.   Στεκόταν αμήχανος και τον παρατηρούσε. Ο γέρος βρισκόταν απ' τα χαράματα στο πόδι, όταν αυτός έβλεπε ακόμη όνειρα. Τι κι αν ήταν Μεγάλη Πέμπτη, εκείνος δεν χαμπάριζε από τέτοια. Τον είδε που χώθηκε στο παράσπιτο και ξανα­βγήκε βια­στικά κρατώντας το δίσκο με σπόρους καλαμποκιού, να ταΐσει τις κότες.   «Πάμε μέσα», του 'πε μετά. Στο μεταξύ, φόρεσε μια παλιά, λερωμένη φόρμα πά­νω απ' τα ρούχα του. Προχώρησαν μέσα στην αυλή που τη χώριζε στα δύο ένας συρ­μάτινος φράχτης. Στο ένα τμήμα της, το βορινό, μαζεμένα τα πρόβατα βέλαζαν ανή­συ­χα. Ο Βασίλης πήρε την καρδάρα και κάθισε σ' ένα σκαμνί στο χείλος της μισά­νοι­χτης πόρτας, έτοιμος για τ' άρμεγμα.   Βρέθηκε ανάμεσα στ' αρνιά, με μια βέργα στο χέρι. Δεν ήξερε ακριβώς τι έπρεπε να κάνει, αλλά, ό,τι και να 'ταν, του φαινόταν εύκολη δουλειά. Τον ενο­χλούσε μόνο που έσκουζαν μ' αυτό τον τρόπο. «Φωνάζουν τα παιδιά τους που σφά­χτηκαν», του εξή­­γησε ο Βασίλης. Οτιδήποτε ξεστόμιζε ο γέρος, συνοδευόταν από 'να χαχάνισμα. Ο Ανέστης κατεύθυνε τα ζώα προς την έξοδο κι εκείνος τα γράπωνε επι­δέξια, καθένα ξεχωριστά, και τ' άρμεγε.   Τη βέργα την κράδαινε περισσότερο για να τα φοβερίζει, αλλά ξαφνικά ένιωσε να τον κυριεύει ένας υπερβολικός ζήλος, κάτι σαν πείσμα. Τα ζώα –αρνιά, κατσίκια– θαρρείς, δεν τον υπάκουαν. Έπιασε τον εαυτό του να τα κυνηγάει, τσαλαβουτώντας στις λάσπες. Τα ζώα σκουντουφλούσαν πέρα δώθε, τρομαγμένα. Πάντως, παρόλο που κόντεψε απ' τα νεύρα του να τη σπά­σει χτυπώντας την καταγής, μήτε που άγγιξε κανένα τους. Κι ο γέρος, βγάζοντας κάθε τόσο διαπεραστικές κραυγές εκφοβισμού, είχε σκάσει στα γέλια.   Ο Ανέστης κάρφωσε για μια στιγμή το βλέμμα πάνω του. Ένα μεγάλο πρόβατο, θέ­λοντας να ξεφύγει, σκόρπισε χάμω τα χοντρά γυαλιά του, μα πρόλαβε να το μα­γκώ­σει σφιχτά απ' το ποδάρι. Ώστε λοιπόν, εκείνος ο πρωτόγονος, σκληροτρά­χηλος και μισότυφλος γέρος, που το έτσουζε για τα καλά –ποτέ δεν αποχωριζόταν την μπου­­κάλα, τα χνότα του μύριζαν μονίμως ρακή- κι ολημερίς σχεδόν πάλευε με τούτα τ' απείθαρχα, όπως διαπίστωνε, ζώα, τα κυλισμένα στην καβα­λί­να, ήταν ο πε­θερός του; Πρόσεξε με τι πείσμα το τράβηξε κοντά του κι απορούσε πού έβρισκε τόση δύναμη. Άνθρωπος της πόλης ο ίδιος, συνηθισμένος σ' ένα δια­φο­ρε­τικό ρυθμό ζωής και δουλειάς –λιγότερο σκληρό ίσως, αν και όχι χωρίς δυσκολίες– όποτε επισκε­φτόταν το χωριό, κάτι θαμάθαινε απ' το γέρο.   Τώρα, λόγου χάρη, του μιλούσε για τα χούγια τους πώς σέρνουν, πώς γκα­στρώ­νονται όταν η θηλυκιά λέει, ανάβει, τον Αύγουστο, πάει σιμά στ' αρσενικό και το ερε­θίζει, κι αν δεν την καβαλήσει, τον καβαλάει αυτή. Σα να του λέει, «βλάκα, εδώ εί­μαι!» Γέλασε ο γέρος είχε υπολογίσει με ακρίβεια πως η εγκυμοσύνη τους κρα­τούσε τέσσερις μήνες και είκοσι πέντε μέρες. Ο Ανέστης τον άκουγε μ' ένα χαμόγελο, και τότε εκείνος, λευτερώνοντας μια τελευταία προβα­τίνα, του έδειξε το κατσικάκι που είχε αποφασίσει να σφάξει για λογαριασμό του, σα δώ­ρο, να πούμε, στη γιορτή του.   Τ' άρμεγμα είχε τελειώσει και τα κατσικάκια έπαιζαν αμέριμνα, τσουγκρίζοντας τα κερατάκια τους. Ξαφνικά ο Ανέστης στάθηκε ακίνητος και το παρατηρούσε, με το βλέμμα συννεφιασμένο. Το λυπήθηκε. Ο γέρος όρμησε και τα κατάφερε να το πιάσει, ενώ αυτό τσιροκοπούσε. Του το έδωσε, να το κρατήσει κι αυτός στα χέρια του, και μόλις το πήρε, εκείνο αφέθηκε, σωπαίνοντας. Ο Ανέστης το χάιδεψε. Ένα σωρό σκέ­ψεις τον πλημμύρισαν καθώς άγγιζε την τρυφερή του σάρκα, μέχρι που σκέφτηκε και το δικό του το παιδί. Προκαταβολικά, ένιωθε τύψεις. Πώς θα το σκότωναν αυτό το αθώο πλάσμα; Η μικρή του καρδιά φτερούγιζε τρομαγμένη. Με ποιο δικαίωμα γινό­ταν –αυθαίρετα– ο άνθρωπος ρυθμιστής ζωής ή θανάτου, αναρωτιόταν, καθώς οι πα­τούσες του βούλιαζαν κυριολεκτικά στην καβαλίνα.   Ωστόσο, γι' αυτό το σκοπό είχε κουβαληθεί εδώ. Στην ώρα του, μάλιστα, κατέ­φθανε με τ' αμάξι του και ο σφαγέας – ένας άλλος ασπρομάλλης γέρος, που τον ήξε­ρε καλά: ήταν μακρινός συγγενής της γυναίκας του, μέλος της επιτροπής της εκκλη­σίας ο πεθερός του συχνά τον κούρντιζε, πως αντίθετα απ' τον ίδιο, ήθελε να 'ναι πά­­­ντα, στα θρησκευτικά ζητήματα, εντάξει με τη συνείδησή του. Αντί γι' απάντηση στο χαιρετισμό τους, είπε πως το κατσίκι ήταν καλοθρεμμένο και κούνησε το κεφάλι του. Αυθόρμητα ο Ανέστης άφησε το ζώο να γλιστρήσει και να τρέξει στη μάνα του, κά­τι που ο γέρος δεν το περίμενε, γιατί όρμησε να το ξαναπιάσει. Το στρίμωξε στη γω­νιά, ενώ εκείνο έσκουζε γοερά με τη λεπτή φωνή του. Πραγματικά, μοιάζει σαν του μικρού παιδιού που φωνάζει τη μάνα του, σκεφτόταν ο Ανέστης, μην αντέχοντας το σπαραχτικό του τόνο – χωρίς να ξέρει ακριβώς, γιατί επιμένει σ' αυτή την παρο­μοίω­ση. Άραγε τι να έχει προαισθανθεί – μήπως η απελπισία το κάνει να συσπάται έτσι; αναρωτιόταν, καθώς έβλεπε το γέρο να του δένει σφιχτά μ' ένα σκοινί τα δύο πι­σινά του πόδια. Το παράτησαν έξω στο γρασίδι, να στριφογυρνάει το κεφάλι, πα­σχί­­­­ζοντας ν' ανασηκωθεί, ενώ το στήθος του σκαμπανέβαζε ρυθμικά στους χτύ­πους της καρδιάς, κι έπιασαν κουβέντα, σαν να μην έτρεχε τίποτα.   Εκείνο όμως τα κατάφερε να ξελυθεί και να τους ξεφύγει. Ο Ανέστης το είδε που στάθηκε μια στιγμή και οσμιζόταν τον αέρα, σα να 'θελε ν' ανακαλύψει κατά πού τρά­­βηξαν τα υπόλοιπα. Είδε και τους γέρους που ρίχτηκαν καταπόδι του μονομιάς, βλα­­στημώντας. Χοροπηδούσε μεσ’ απ' τα χέρια τους, ο ένας έπεφτε από δω, ο άλλος έκανε βουτιά κατά κει – αδύνατο να το γραπώσουν. Το έπιασε τέλος ένας νεαρός, από κάποιο γειτονικό μαντρί. Τώρα ήταν ακόμη πιο σπαραχτικές οι κραυγές του. Ο γέ­­ρος το ξανάδεσε πιο σφιχτά, και μετά το τοποθέτησε μέσα στο θεόκλειστο πορτ-μπα­­γκάζ του αμαξιού του. Το άκουγαν να βελάζει αδύναμα αποκεί μέσα.   Σε λίγο αποχαιρέτησαν τον πεθερό του κι έφυγαν μαζί. Ο γέρος θα έκανε τη δουλειά στην αυλή του σπιτιού του, στο χωριό. Δεν ήταν επαγγελματίας, απλώς κάτε­χε την τέχνη, και προσφερόταν να βοηθήσει την κατάσταση. Ένας απ' τους γιους του, που βρισκόταν εκεί, προσκαλεσμένος για τις γιορτές, τους περίμενε. Μόλις είδε κι εκεί­νος το κατσίκι, χάιδεψε τα γένια του. Ο γέρος το απίθωσε καταγής και παράγ­γει­λε να φέρουν τα μαχαίρια τους. Ο Ανέστης παρακολουθούσε σαν ξένος τη σκηνή. Δεν εννοούσε να πιστέψει πως αυτό γινόταν για το χατίρι του. Απ' την άλλη, δεν είχε και τη δύναμη να αντιδράσει. Ξαφνικά το κατσίκι σηκώθηκε, πάτησε γερά στα πόδια του και πήρε τρέχοντας τα σοκάκια. Είχε κατορθώσει πάλι να λευτερωθεί απ' τα δε­σμά του. Ο γέρος χύθηκε ξοπίσω του με ξεφωνητά και βρισιές. Το ίδιο κι ο Ανέστης, που έμεινε έκπληκτος απ' τη γρηγοράδα του γέρου. Αλλά το ζώο, πιο ευκίνητο, πιλα­λούσε στο μονοπάτι σαν αστραπή, και για μια στιγμή του φάνηκε απίθανο να το πιά­σουν. Έκανε όμως το σφάλμα να πηδήξει το φράχτη κάποιου σπιτιού και ν' αποκλει­στεί στη χορταριασμένη αυλή του. Μολονότι ο Ανέστης δεν ήθελε να συμμετέχει καθόλου, έβλεπε παραξενεμένος τα πόδια του να τον φέρνουν μέχρι την ξώπορτα ‒ πε­ρισσότερο ίσως από ένστικτο, ή απλή περιέργεια. Είδε το γέρο να μπαίνει και να το αδράχνει μ' ένα σάλτο, κι άκουσε τα δυνατά του σκουξίματα ‒αληθινός θρήνος τώ­ρα‒ καθώς το κουβαλούσε κρεμασμένο απ' τα δυο μπροστινά του πόδια. Αυτή τη φορά το δέσιμο έγινε με χοντρό σύρμα, κι εκείνο είχε πια παραιτηθεί. Κάθε τόσο ανα­­σήκωνε αδύναμα το κεφαλάκι του, κι αμέσως πάλι τ' ακουμπούσε πάνω στο γρα­σίδι στα μάτια του καθρεφτιζόταν απέραντος τρόμος. Η εγγονή του γέρου, που είχε πλησιάσει, είπε: «Το καημένο. Δεν θα ζει σε λίγο, ε;» Κι έσπευσε να εξαφανιστεί, για να μη δει τη συνέχεια.   Στο μεταξύ έφεραν τα σύνεργα του γέρου, κι εκείνος βάλθηκε ν' ακονίζει τα μαχαίρια του. Ένα χαμόγελο γράφτηκε στη μορφή του, λες και χαιρόταν προκατα­βολικά γι' αυτό που θα έκανε. Ξεροκαταπίνοντας ο Ανέστης, παρατηρούσε τις κι­νήσεις του ‒ το μάτι του τις κατέγραφε μεθοδικά σα φωτογραφικός φακός. Άρχισε πρώ­τα πατώντας δυνατά το στήθος του ζώου με τ' αριστερό του πόδι, ενώ, τρα­βώ­ντας πίσω με το 'να χέρι το κεφάλι του –πνίγοντας έτσι κάποιες στερνές κραυγές από­γνωσης‒ ακούμπησε το μαχαίρι στο λαρύγγι του και με μια αθόρυβη κίνηση το έσχι­σε ως πέρα. Το αίμα πιτσίλισε το χώμα, ενώ το πόδι συνέχιζε να πατάει βαρύ το στή­θος του. Το ζώο ξεψύχησε. Του τρύπησε μετά λιγάκι το δέρμα στις άκρες των πισινών ποδιών, έχωσε ένα μυτερό καλάμι, και, φυσώντας δυνατά, το φούσκωσε σαν μπαλόνι. Το κρέμασε ανάποδα στο τσιγκέλι κι άρχισε το γδάρσιμο. Τραβώντας το τομάρι προς τα κάτω, όπως το φλούδι από μια μπανάνα, αποκαλυπτόταν η στιλπνή κρεάτινη επιφάνεια του ζώου, ασπρειδερή στα μπούτια και τη ράχη, ελαφρά ρόδινη στο στήθος. Τον δυσκόλεψε μόνο, σαν έφτασε στο σημείο που ενώνεται ο τράχηλος με το κεφάλι, και τότε ο γέρος χρειάστηκε να βάλει όλη του τη δύναμη, τραβολογώ­ντας με το δεξί, βάζοντας κόντρα με τ' αριστερό στο λαιμό ‒ μια εικόνα, αλήθεια, που θύμιζε άνθρωπο που δεν μπορούσε ν' απαλλαγεί απ' τη στενή του μπλούζα. Ο Ανέστης, που είχε καταπιεί τη μιλιά του, δεν παρέλειψε να προσέξει και τα σκυλιά, που είχαν καταφτάσει απ' το μονοπάτι, να παρατηρούν με δέος ή και προσμονή, όταν μετά από λίγο ο σφαγέας ‒χωρίς να έχει λεκιάσει σφαγέας καθόλου τα χέρια του!‒ άνοιξε και την κοιλιά και χύθηκαν μεμιάς έξω τα μπλάβα σωθικά του ζώου. Την ίδια στιγμή, μην εξηγώντας καν το λόγο ‒αφήνοντας μάλλον να τον καταλάβουν‒ τους έστρεψε απότομα τη ράχη κι έφυγε. Καθώς πλησίαζε στο σπίτι του πεθερού του, φανταζόταν τη διαδικασία να ολοκληρώνεται πίσω του ‒πανάρχαια ιεροτελεστία‒ κι ένιωσε ένα ανακάτεμα στο στομάχι.   Έσπρωξε την καγκελωτή εξώπορτα, διάβηκε μπροστά απ' το χαγιάτι και πλη­σίασε στη βρύση της αυλής. Έπεφταν οι πρώτες αραιές ψιχάλες. Η ασβεστίλα απ' το διπλανό ντουβάρι τον χτύπησε στα ρουθούνια. Μούσκεψε με την παλάμη το μέτωπό του, κι απόμεινε για λίγο ακίνητος, ακουμπισμένος στον τοίχο. Στο μυαλό του έρχονταν σκηνές κι από παλιότερα μακελέματα, που μάλιστα είχαν γίνει σ' αυτόν εδώ το χώρο, δίπλα στο χαμηλό κοτέτσι. Ανυποψίαστα σπιτικά ζώα την πλήρωναν συνήθως, κάθε φορά που αυτοί αποφάσιζαν να επισκεφθούν το χωριό. Και το 'χε προσέξει: Στην αρχή τάχα δίσταζαν να πιάσουν το μαχαίρι ύστερα αν δε βρισκόταν κανείς άλλος, αναλάμβανε τρίζοντας τα δόντια ο πεθερός του ‒ και τότε, πραγματικά, ο γέρος, που ήταν και πρώην αγωνιστής της Αντίστασης, το 'ριχνε στο καλαμπούρι, σαν εκείνη τη φορά, που, πατώντας καταγής το πετεινάρι που έσκουζε με μανία, «πάψε Σκόμπι!» του φώναζε – στο τέλος, πάντως, καλοτρώγανε όλοι...   Οι ψιχάλες πύκνωναν και καθώς τώρα ένιωθε έναν κόμπο ν' ανεβαίνει στον λαιμό του, ο Ανέστης, μην αντέχοντας άλλο, έγειρε στο πλάι, ανάμεσα στις τσουκνίδες και τα σπαρμένα, και αφέθηκε εκεί να ξεράσει. By the same: ·  H ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΙΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΑΣ - ΤΗΕ WORK OF AN IMMIG... ·  ΤΝ - ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ; - AI - A REAL PERSON? ·  ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ - THE TIME OF THE PANDEMIC ·  ESCAPE - Η ΑΠΟΔΡΑΣΗ ·  GREEK GOODREADS - TASSOS KALOUTSAS ·  Α SCREAM IN THE NIGHT - ΚΡΑΥΓΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ - Τ.... ·  ΤΑΣΟΣ ΚΑΛΟΥΤΣΑΣ - THE BEST MODERN GREEK SHORT STORIES

ANIMAL FOR SLAUGHTER   By Tassos Kaloutsas*   Rendered by Vassilis C. Militsis   It was a dreary morning. Plodding up the path along the ravine, Anestis walked out into the motorway, and from a side dirt road he passed on to the foot of the low hill. At a short distance he spotted the corral. In the background he could discern the ridge of the massive mountain – the highest crest of which was snow-capped. Two enormous sheep dogs charged upon him barking ferociously. “Damn you, curs,” he heard Vassilis’ voice, who simultaneously sprang out of the shanty. With a growl the old man bent down to pick a stone. He found a bottle instead, which he hurled at the dogs with fury. The bottle broke next to Anestis’ feet, and the dogs backed away. “Get lost, you mongrels,” Vassilis roared; “The blame on me for feeding you!” He approached Anestis welcoming him.  Anestis stood at a loss watching him. The old man had been up and about since the break of day, when he was still fast asleep and dreaming. Green Thursday or not, he did not give a farthing on the day. He saw him creep into the shack and get out again in a hurry holding a tray with corn grains to feed the chickens.  “Come on in,” he said then. Meanwhile, he put over his clothes some dirty, old overalls. They proceeded into the yard, which was surrounded with a wire fence. In its north section, the sheep were huddled together and bleating fretfully. Vassilis took hold of a milk churn and sat on the threshold of the half-open door, ready for milking.  He found himself among the sheep, stick in hand. He did not know exactly what to do, but whatever he had to do, seemed to be an easy task. He was only disturbed by the way the animals were bleating plaintively. “They’re seeking their kids that have been slaughtered,” Vassilis explained to him. Whatever the old man was spouting out of his mouth was accompanied by giggling. Anestis herded the animals to the exit and the old man grabbed each of them skillfully and milked them one by one. He was brandishing the stick to threaten the animals rather than slap them, but suddenly he grew overzealous and felt something like spite. The sheep and goats, he thought, did not obey. He caught himself chasing them splashing in the mud. The animals stumbled in fright all over the place. Although he almost broke the stick on the ground, he touched none of them. Uttering shrill cries of threat over and again, the old man had doubled over laughing Anestis fixed his eyes on him for a moment. Trying to get away, a sturdy sheep swept off his thick glasses scattering them on the ground; but the old man managed to catch its leg tightly in time. So then, could that tough, savage and half-blind old man, a real old rummy – he never separated from his flask, his breath always reeking of schnapps –  who all day long fought with these undisciplined, as Anestis could ascertain, animals wallowed in dung, be his father-in-law? He noticed how stubbornly the old man had pulled the animal close to him and wondered where he could find such strength. A city dweller himself, accustomed to a different pace of life and work – not so hard, perhaps, though not so easy – whenever he visited the village, he would be taught something by the old man. Now, for instance, he was talking to him about the habits of the animals, how they get pregnant; when a ewe is in heat in August, she gets close to a male and arouses him. If he is reluctant to mount her, it is she that mounts him, as if she says to him: “Don’t you see I’m here, you idiot?” The old man burst out laughing. He had worked out exactly that their pregnancy lasted four months and twenty-five days. Anestis was listening with a smile, and then setting free the last ewe, the old man showed him the little baby goat he was going to slaughter on his behalf, as a gift for his name day.  The milking being over, the kids were playing in a carefree way locking horns. Suddenly Anestis stood still watching, with a frown, the goat to be slaughtered. He felt sorry for it. The old man rushed and managed to catch it, while it was bleating in panic. He let Anestis hold it in his hands and the poor beast nestled in his grasp without a sound. Anestis stroked it tenderly. A host of mental pictures flooded him as he felt its soft flesh and at the same time he thought of his own child. He felt guilty in advance. How could he allow this innocent creature to be killed? The animal’s little heart fluttered in fright. While his feet literally sank in the dung, he wondered by what right man could arbitrarily dispense life or death.  And yet, to that end he had gone there. And indeed the slaughterer had arrived on time. He was another white-haired oldster, well-known to him: he was a distant relative of his wife’s, a member of the church committee whom his father-in-law often wound him up that, as far as faith was concerned, he wanted to be in agreement with his conscience, unlike himself. To their greeting he responded by nodding his head and saying the goat was well fattened. Impulsively Anestis let the baby goat slide off his hands and seek refuge to his mother – something the old man had not expected, for he rushed to catch it again. He cornered it while it was mournfully bleating in its piping voice. Indeed, its beating sounded like the wail of a small child calling for his mother, thought Anestis, unable to bear the heartrending tone of its voice – unwittingly insisting on this simile. What might it have felt in advance – was the despair, perhaps, that made it convulse like that? He wondered as he watched the old man bind tightly its hind legs with a piece of rope. It was left outside on the turf. It was twisting and turning its head striving to stand upright while its chest was violently moving up and down following the thump of its heart. But the men started chatting not caring the least for its torment. Nonetheless, the kid managed to brake loose and get away from them. Anestis saw it stand still for a moment and sniff the air as if it sought to find out which way the rest of the animals had headed to. The old men dashed at it at once cursing. The little beast hopped through their hands – one man fell this way the other that way, they both dove here and there but they could not succeed in getting their hands on it. Finally, a young shepherd from a neighboring corral seized it. Its cries were more pitiful now. The old man bound it more tightly than before and put it into the pitch dark trunk of his car. Its muffled bleating could be heard from the trunk.   They shortly took leave of his father-in-law and left together. The ‘butcher’ would perform his task at the village, in Anestis’ courtyard. He was not professional – he just knew the technique – and offered to help. One of his sons, who had come for the Easter holidays, was waiting for them. When he also saw the baby goat, he stroked the tuft of hair under its chin. The old man put it down and called to have the knives fetched. Anestis was watching the scene as if he were not participating in the event. He could not believe that all this was being done for him. On the other hand, he even lacked the strength to react. Suddenly, the goat stood up firmly on its feet and bolted off to the adjacent alleys. It managed to break free from its fetters again. The old man charged after it screaming and swearing. So did Anestis, flabbergasted at the old man’s feline swiftness. The animal, however, being more agile, raced in the alley like lightening, and for a moment Anestis thought it impossible that the animal be caught. But it had made the mistake to spring over the fence of a house and to be trapped in its weedy courtyard. Although Anestis was loath to take part in all this, he felt in an odd way his feet leading him to the gate – out of instinct rather than mere curiosity. He saw the old man get in and grab the animal with a single bound; he heard its shrill bleating – it was a real threnody now – as he carried it hung on its fore legs. He tied it with a thick wire this time and the poor animal resigned to its fate. Every so often it lifted slightly its little head, which immediately fell limply onto the grass. Its eyes reflected its immense terror. The old man’s granddaughter approached it and said: “The poor animal! Soon it won’t be living, will it?” and she hurried off not to see what was going to take place. Meanwhile, they brought the old man’s tools and he set down whetting his knives. A smile was depicted on his countenance, as though he were happy in advance of what he was about to do. With a choke in his throat, Anestis kept on watching the old man’s movements – his eyes registering the scene methodically like a photographic lens. At first, the old man put his left foot forcibly on the animal’s chest while pulling with one hand its head backwards – muffling some last cries of despair – he brought the knife on its throat, and with a silent motion he slit it from ear to ear. The blood splattered the ground, while his foot was still heavy on the animal’s chest. The poor animal gave its last breath. He pierced the ends of its hind legs, stuck into them a sharp piece of reed and blowing hard he inflated the carcass like a balloon. He then hung it, head down, on a hook and began skinning it. As he pulled the hide down, like a banana skin, the shiny, fleshy body – whitish on its thighs and back, pinkish on the chest – began to appear. When he reached the point where the neck joined the head, he found it a bit hard to get the hide over the head and therefore he had to wield all his strength; he pulled it with his right hand putting his left against the neck, which reminded you of one that could not take off his sweater. Not being able to utter a word, Anestis could not help watching the dogs, which had arrived from the alleys and stood with awe and expectation when after a while the ‘slaughterer’ – without a stain in his hands! – had ripped open the carcass and its purple entrails gushed out of his belly. At that time, without bothering to explain the reason why – rather letting them understand him – Anestis abruptly turned his back on them and left. As he was drawing closer to his father-in-law’s house, he could picture the process being accomplished behind him – an ancient ritual – and felt his stomach upset.   He pushed open the split-rail gate, passed in front of the roofed verandah and approached the tap of the yard. The first raindrops began to fall here and there. A whiff of lime from the side wall struck his nostrils. Wetting his forehead with his palm, he leaned on the wall. Scenes from previous killings, especially at this very spot by the low chicken coop crossed his mind. Unsuspecting domestic animals had to pay a blood toll each time his family and he decided to visit the village. And he had noticed it: at first they pretended reluctance to get the knife, but then, unless someone else could be found, grinding his teeth, his father-in-law assumed the task. And then the old man – who had been a freedom fighter against the Nazis, took to jesting, like that time when overpowering with his foot a cockerel that screeched, he yelled “Shut up Scobie!” In the end we all relished it…   The raindrops were gathering and as he felt a lump in his throat, and not standing it any longer, Anestis slumped to one side amidst the nettles and the sown plants, and threw up. Ronald Scobie | Military Wiki – Fandom      * Tasos Kaloutsas was born in 1948 in Thessaloniki, where he lives. He is a graduate of the Philosophy Faculty of the Thessaloniki University. He taught at middle education state schools. He made his debut as a writer with the short story The Bargain (To kelepouri) in 1985. There followed The Club in 1990 and The New Car in 1995. In 2000 he was honored with the National Short Story Award for his book The Song of the Sirens. In 2011 he was also distinguished by the Athens Academy for his short story collection Her Most Beautiful Day.His works have been translated to various European languages.

ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΝΤΡΟΠΗ -TWICE ASHAMED

 

ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΝΤΡΟΠΗ                       Χρήστος Γκίμτσας  Έλεγαν πως ήταν ένα ζωηρό παιδί από γεννησιμιού του , ο Στράτος. Έτσι τον βάφτισαν. Και όταν μεγάλωσε και πήγε σχολείο, ξεπέρασε το ‘ζωηρό’ και έγινε άτακτο. Κάθε τόσο η δασκάλα φώναζε την μάνα του για να της πει πως κάτι έπρεπε να κάνει, γιατί το παιδί δεν πειθαρχούσε με τίποτα. Προσπάθησε λοιπόν η φουκαριάρα η μάνα να αφοσιωθεί περισσότερο μαζί του, αλλά αυτό δεν ήταν εύκολο. Το πρωί στην δουλειά-δημοτική υπάλληλος ήταν- και το απόγευμα να τα προλάβει όλα στο σπίτι. Βλέπεις είχε μείνει νωρίς χήρα, και όλα περνούσαν από το χέρι της. Όλοι έλεγαν πως στο παιδί έλειπε ο πατέρας του, και αυτός ήταν αυτός ο λόγος που έγινε ανυπάκουος. Μπορεί… Είχε και μία αδελφή, τρία χρόνια μεγαλύτερη του, που ποτέ όμως δεν είχε βάλει το σπίτι σε μπελάδες. Και δεν ήταν μόνο ήσυχη, αλλά προσπαθούσε το καημένο το κορίτσι να βοηθήσει την μάνα όσο μπορούσε. -Δεν βλέπεις την αδελφή σου! Εσύ πως βγήκες έτσι; ήταν η μόνιμη παρατήρηση που συνοδεύονταν από το ανάλογο τράβηγμα του αυτιού. Όταν πήγε στο γυμνάσιο, τα πράγματα χειροτέρεψαν. Δεν ήταν λίγες οι φορές που γύριζε σακατεμένος από το σχολείο, και άλλες τόσες, που έστελνε στο σπίτι , κάποιον συμμαθητή του, επίσης σακατεμένο. Και από γράμματα, άστα. Με το ζόρι τον έσπρωχναν οι καθηγητές από τάξη σε τάξη, θες γιατί λυπόταν την φουκαριάρα την μάνα του, θες γιατί ήθελαν να τον διώξουν μια ώρα αρχύτερα και να ησυχάσουν απ’ αυτόν. Τον μόνο σύμμαχο που είχε ο Στράτος, ήταν ο θείος του ο Αντώνης , ο αδελφός της μάνας του. Ο Τόνης όπως ήταν γνωστός στην πιάτσα. -Καλά κάνει το παιδί και είναι ζωηρό! Το θέλεις να γίνει πρόβατο σαν κάποια άλλα; Ο Στράτος έχει τσαγανό. Τέτοια παιδιά πάνε μπροστά και όχι εκείνα που είναι δεμένα στο βρακί της μάνας τους!. Τέτοια έλεγε στην αδελφή του και την έβαζε στον ύπνο. Η μάνα του Στράτου είχε λίγο μυαλό παραπάνω από τον Τόνη, τέλειωσε μία οικονομική σχολή και στο τέλος βολεύτηκε διοικητική υπάλληλος στο δημαρχείο. Και όσο ζούσε ο μακαρίτης ο άντρας της, όλα πήγαιναν καλά. Μέχρι που τον έχασε σε τροχαίο. Ο αδελφός της όμως, είχε άλλη άποψη για την ζωή . Ασχολήθηκε με τα πατρικά χωράφια και εδώ που τα λέμε, πήγε καλά ιδίως με τα θερμοκήπια και τα πρώιμα που έβγαζε. Ήταν και γλεντζές όμως ο Τόνης και το σκορπούσε το χρήμα. Κάποια μπουζουξίδικα και κάποια απόμερα μπαρ, τα είχε χρυσώσει, μαζί με τα ‘κορίτσια’ που δούλευαν σ’ αυτά. Είχε να λέει η πιάτσα για τον θείο του Στράτου! Έκανε λοιπόν υπομονή η μάνα να τελειώσει κουτσά, στραβά το σχολείο ο γιος της, και να πήγαινε στρατιώτης αφού δεν είχε μυαλό για γράμματα, με την ελπίδα πως στον στρατό θα έπηζε το μυαλό του, και θα έστρωνε. Τα πράγματα όμως στράβωσαν περισσότερο στην τελευταία τάξη. Δεν ήταν μόνο τα τσιγάρα που έβρισκε στην τσέπη του – από καιρό ήξερε ότι κάπνιζε- ήταν και το ‘χόρτο’ που βρήκε μια μέρα στο μπουφάν του , μαζί με το τσιγαρόχαρτο για το στρίψιμο. Άλλες φασαρίες άρχισαν. Ήταν η πρώτη φορά που τον είπε αλήτη και πως θα τον έδιωχνε από το σπίτι, άμα συνέχιζε. Έλα όμως που μπήκε στην μέση ο θείος που ανέλαβε να τακτοποιήσει το θέμα και ο ανεψιός του ορκίστηκε πως δεν θα ξανακάνει μπάφο. -Έτσι για πλάκα, είχε καπνίσει μερικές φορές, απολογήθηκε. Καλοκαίρι ήταν , μόλις είχε αποφοιτήσει το σχολείο, και περίμενε να πάει στρατιώτης. Εκείνη την εποχή κάλεσαν την μάνα του στο αστυνομικό τμήμα. Είχαν τσιμπήσει τον λεβέντη της σε ένα μαθητικό στέκι να μοιράζει χόρτο. Έκλαψε, παρακάλεσε, παιδί ήταν, αλλά ο εισαγγελέας τον έστειλε στο ακροατήριο. Τρεις μήνες φυλακή με τριετή αναστολή. Η φουκαριάρα, δεν τόλμησε να πάει στο δικαστήριο , τέτοια ήταν η ντροπή της! Και στη δουλειά δεν πήγε. Πήρε δέκα μέρες αναρρωτική για να γλυτώσει από τα σχόλια. Έβαλε μόνο τον αδελφό της να του βρει δικηγόρο και να πάει μάρτυρας να πει πόσο καλό παιδί ήταν ο ανεψιός του και πόσο μετάνοιωσε για αυτό που έκανε. Και σιγά μην έστρωνε ο Στράτος στον στρατό. Τώρα που την έβρισκε την πρέζα εκεί μέσα, αυτός και η ψυχή του ήξερε. Τον τσίμπησαν μια , δυο φορές αλλά γλύτωσε το στρατοδικείο , γιατί ο διοικητής του, βρέθηκε πατριώτης από τα μέρη τους, και παλιός γνώριμος του μακαρίτη του πατέρα του. Ωστόσο, δεν την έβγαλε καθαρή εκεί μέσα. Τους τσαμπουκάδες στο στρατό, τους ξεχρέωσε με τέσσερις μήνες φυλακή. Στο σπίτι η μάνα του , με το ζόρι τον δέχτηκε. Είχε βλέπεις και κόρη της παντρειάς που μόλις είχε τελειώσει ένα Τ.Ε.Ι. λογιστικής και έψαχνε για δουλειά. Και χρειαζόταν το κορίτσι ένα καλό όνομα στην αγορά και όχι ένα αδελφό πρεζόνι. Τον περιμάζεψε όμως ο θείος που τα του συγχωρούσε όλα, τον χαρτζιλίκωνε και τον καμάρωνε. -Γιατί έτσι πρέπει να είναι ο άνθρωπος, τσαμπουκάς και ανυπότακτος και με γούστα, έστω και παράνομα. Όπως αυτός. Τυχαία ήταν ο Τόνης με το όνομα, στην πιάτσα; -Θα σε πάρω εγώ στη δουλειά στο κτήμα, του έλεγε. Μέχρι τότε κοίτα να το γλεντήσεις και να ξεστραβωθείς από τον στρατό. Και άρχισε να τον κουβαλάει μαζί, στα στέκια του και τα ξενύχτια του. Κάποια βραδιά σε ένα μπαρ ανάμεσα σε δυο, τρία ποτά, έσκυψε το κεφάλι ο θείος και του ψιθύρισε στο αυτί. -Στράτο, μπορώ να σου έχω εμπιστοσύνη; Τι κουβέντα ήταν αυτή! Και βέβαια! Τάφος! Άκου λέει! -Λοιπόν αύριο θα πάμε στο κτήμα, θέλω να σου δείξω κάτι και να πιάσεις δουλειά. -Ρε μπάρμπα, δεν είμαι εγώ για ζαρζαβατικά και τέτοια! του απάντησε μισομεθυσμένος. -Για άλλη δουλειά μιλάμε. Δεν σε θέλω για τα μποστάνια. Την άλλη μέρα τον πήγε σε μία άκρη του κτήματος, δίπλα σε μια ρεματιά. Εκεί του έδειξε το απομονωμένο θερμοκήπιο. Έμεινε με το στόμα ανοιχτό. -Πόσα φυτά έχεις εδώ μέσα; , ρώτησε ξαφνιασμένος. -Όσα ζητάει η πιάτσα. Και είναι πρώτο πράγμα. -Και εγώ τι θα κάνω; Θα έρχομαι να ποτίζω τα χασίσια; -Όχι. Αυτό είναι δουλειά δική μου και του Αλβανού , του Μπερί. Εσύ θα αναλάβεις την διανομή κατά πως θα σου πω. Τα ζαρζαβατικά που βγαίνουν στο υπόλοιπο κτήμα, είναι και βιτρίνα. Αφήνουν καλά λεφτά ,δεν λέω, αλλά τα καλύτερα βγαίνουν από δω μέσα. -Και που θα το πασάρουμε το πράγμα; Χρειάζονται βαποράκια… -Στράτο, τι νομίζεις πως κάνω στα ξενυχτάδικα που γυρνάω… Για να πηδάω τις πουτάνες πάω; Αυτή την δουλειά θέλω να την αναλάβεις εσύ. Είσαι ο μόνος που εμπιστεύομαι. Θα παίρνεις το τζιπάκι και θα κάνεις διανομή σε μερικά σίγουρα στέκια. Εκεί μέσα που γίνεται και η κατανάλωση, κατάλαβες; Εμένα δεν με παίρνει άλλο να κάνω αυτή δουλειά .Παραγνωρίστηκα και είναι επικίνδυνο. Θα αναλάβεις εσύ λοιπόν. Για λίγο καιρό και με ασφάλεια, μέχρι να κάνουμε γερή κονόμα, και να επενδύσουμε αλλού. Έχω υπόψη μου κάτι σχέδια για τυποποίηση στα κηπευτικά, μόνο που χρειάζεται κεφάλαιο. -Και τον Αλβανό ,δεν τον φοβάσαι μήπως και καρφώσει; -τι να φοβηθώ, τον έχω καλοταϊσμένο. Ύστερα μέσα στο κόλπο είναι. Θα καρφώσει τον εαυτό του; Έτσι λοιπόν άρχισε η ιστορία της διανομής στα στέκια που του είχε υποδείξει ο θείος ο Τόνης, και οι τσέπες του Στράτου χόρτασαν γερό χαρτζιλίκι. -Μόνο μην ξοδεύεις πολλά και γίνεις στόχος στην μπατσαρία ,τον συμβούλεψε ο θείος. Και έτσι έκανε. Έλα όμως που η αστυνομία, ήξερε την δουλειά της και δεν άργησε να τον υποψιαστεί. Γι’ αυτό έριξε δίπλα του την Ρομίνα. Ουκρανή ήταν και επιδέξιος χαφιές. Καλό κομμάτι η Ρομίνα και στο μπάρ που σύχναζε ο Στράτος έκανε πιάτσα. Τον διπλάρωσε, και στην αρχή του είπε τι όμορφο αγόρι ήταν. Στην συνέχεια πως ήταν το πιο λεβεντόπαιδο που έμπαινε στο μαγαζί και στο τέλος πως τον είχε ερωτευτεί! Ένα βράδυ λοιπόν, ύστερα από ένα ολονύχτιο πήδημα, τον ξεψάχνισε, και μάλιστα την στιγμή που το κεφάλι του ήταν γεμάτο από ουίσκι και μαστούρα. Στο δικαστήριο κάθισαν αυτός ο Τόνης και ο Αλβανός. Η μάνα του ούτε που πάτησε στην δίκη. Ήταν η δεύτερη φορά που ντράπηκε τόσο πολύ. Η μόνη που παραβρέθηκε ήταν η Ρομίνα. Σαν μάρτυρας κατηγορίας. Ο Χρήστος Γκίμτσας γεννήθηκε στα Τρίκαλα. Σπούδασε ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ειδικεύθηκε στην ορθοπεδική χειρουργική και τραυματολογία. Ασχολήθηκε συνδικαλιστικά στο χώρο της υγείας. Ασχολήθηκε με την πολιτική και την τοπική Αυτοδιοίκηση. Υπήρξε δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Τρικάλων. Συνεργάζεται με εφημερίδες και περιοδικά, δημοσιεύοντας άρθρα, απόψεις και κείμενα λογοτεχνικού ύφους. Παράλληλα συνεργάζεται με την τοπική ραδιοφωνία και τηλεόραση, ως παραγωγός και παρουσιαστής εκπομπών ποικίλης θεματολογίας. Είναι επίσης συγγραφέας τεσσάρων μυθιστορημάτων, εκτός πολλών επιστημονικών-ιατρικών εργασιών. Christos.gim@gmail.com

TWICE ASHAMED   Christos Gimtsas* Rendered by Vassilis C. Militsis   They said Stratos had been a spirited kid since the day he was born. He was christened and when he grew up, he overcame his liveliness and turned into a recalcitrant child. Every so often his mother was summoned by his schoolmistress to be told she must do something, for her son was completely undisciplined. The poor mother did her best to spend more time with him, but she did not find it easy. She had to go to work in the morning – she was a city hall employee – and in the afternoon she had to make ends meet with the housework. She had been widowed early, and she did her utmost to do what was in her power. It was said that the kid lacked the father figure and for this reason he had turned into a naughty child. Maybe… His sister, three years his elder, had never caused trouble in the family. Not only was the poor girl placid and gentle but she also did her best to help her mother.   -          Can’t you see your sister? How come you haven’t been molded after her! was her constant remark with the accompanied pulling of his ear. When he went to junior high, things went from bad to worse. And it was more than once when he would come back home from school badly bruised; and many a time he would also send home somebody beaten and disfigured. As far as his schooling was concerned, it was a catastrophe. His teachers pushed him from grade to grade willy-nilly, either because they felt sorry for his poor mother or they wanted to get rid of him a moment too soon, and be done with him. The only supporter that Stratos had was his uncle Antonis, his mother’s brother. He was well-known around as Tony.  -          It’s a good thing for the kid to be lively! Would you rather have him be as meek as a sheep? Stratos has got guts. Such kids get along in life and not those who cling to their mothers’ petticoat! In this way he tried to lull his sister. Stratos mother had a bit more gumption than Tony. She had graduated from a business school and she finally settled as an administrative employee in the city hall. As long as her late husband was in life, things ran smoothly until she had lost him in a car accident. Her brother, however, had a different outlook on life. He worked on the family fields and, truth be told, he was very successful, in particular with the greenhouses and the early vegetables he grew. But he was a merrymaker and squandered his money. He had been a goldmine to a number of bouzouki clubs and backstreet taprooms and to the ‘girls’ who worked in them. Stratos’ uncle was notorious in such venues! Poor mother stuck it out until her son haltingly finished school. Then he would go to the army, as he had no head for more schooling. She hoped that the army would put some sense into him and he would reform. But things went awry in his senior year at school. Not only did she find cigarettes in his pocket – after all she had long come to terms with the fact that he was smoking – but one day she had also found weed along with the rolling paper in his jacket. It was the first time she had called him a bum and threatened to chase him from the house if he went on smoking dope. But then his uncle stepped in and took upon himself to settle the matter and made his nephew promise not to roll grass. -          He had smoked a few times, just for fun, he apologized. Summer came; Stratos had just graduated and was expecting to be called for a soldier. At that time his mother was summoned at the police station. They had arrested her smart-aleck of a son for pushing grass at a school kids haunt. She wept and pleaded for her kid but the prosecutor filed a suit and committed him for a trial. He was sentenced to three months in jail on three-year probation. The poor woman had not dared to go to the trial – such was her shame! She did not go to work either. She asked for a ten-day sick leave to get away from the gossip. She only got her brother to find a good lawyer to plead for his nephew and say he was a good boy and that he had bitterly regretted for his deed. Like Stratos would really reform in the army. And then that he could find the dope even there, he knew what he was doing. He was caught a couple of times, but he got away with court martial, because his commanding officer happened to come from the same place and be an old acquaintance of his late father. However, he did not come off clean in the army. His bullying attitude cost him four months additional service. He was barely accepted home by his mother. You see, she had a daughter to marry off. She had just finished an accounting school and was looking for a job. The girl needed to have a good name in the market and not a junkie brother. However, he was picked up by his uncle, who forgave him his misconduct, gave him pocket money and flaunted him around. -          That’s the way a man should be: a bully with a rebellious streak, even against the law. Like himself. No wonder that Tony gained his notoriety in the market! -          I’ll offer you a job in my estate, he would say to him. Until then, enjoy yourself and get it over with the army. And he would take him along to his haunts for all night revelries. One night at a bar over a couple of drinks, his uncle bent over him and whispered into his ear. -          Stratos, can I trust you? -          What are you talking about? Sure! Silent as the grave! Yeah sure! -          Well, tomorrow we’re going to the estate where I’ll show you something and get you to work. -          Listen, Uncle! I ain’t fit for growing vegetables, he answered half drunk. -          We’re talking about another kind of job independently of orchards. On the following day he took him to the end of a field by a gully, where he showed him a greenhouse. Statos stood gaping. -          How many plants have you got in here? He asked in amazement. -          As many as the market demands. All of first quality. -          And what am I supposed to do? Water the cannabis plants? -          No, that is Beri’s, the Albanian’s task. You shall be responsible for pushing them in the way I’ll show you. The vegetables grown in the rest of the field are a cover. I admit they make good money, but the most money comes from those in here. -          And where shall we score the thing? We need pushers. -          Well, Stratos, what do you think I’m doing in the night clubs around? Screwing whores? I want you to assume the job. You’re the one I trust. You’ll be driving the jeep and distribute the thing to a number of safe haunts. That’s where the thing is mostly consumed, you understand. I can no longer do this myself. I’m too well-known and that’s dangerous. So, you shall take over for some time until we make a killing and invest the money elsewhere. I’ve got my mind on some plans of standardizing the products – all we need is capital. -          And shouldn’t you be afraid that the Albanian might rat on us? -          Why should I? I’m having him well-fed. And then he’s also in the gag. Will he snitch on himself? That is how the story of pushing the dope to the haunts Uncle Tony indicated began, and Stratos’ pockets grew full of money -          Only be thrifty with your money. You don’t want to become a target to the cops, his uncle counseled him. And so was he. However, little did he know that the cops knew their job and they soon suspected him. Therefore, they dropped Romina, a skillful Ukranian mole to spy on him. Quite a broad was that Romina. She frequented the haunt that Stratos patronized. She hooked up with him complimenting him about his good looks. She said what a dashing man he was when he entered the club and in the end she confessed she was head over heels in love with him. One morning after an all-night bonking, when he was all tight with whisky and dope, she felt him out. All three – Tony, the Albanian and he – sat before the judges. His mother did not even thought of attending the trial. It was the second time she felt so ashamed. The only one present was Romina as a witness of the prosecution. *Christos Gimsas was born in Trikala. He graduated from the University of Thessaloni, medical school, and specialized in surgical orthopaedics and traumatology. He was a member of the medical health union and an active member in the politics of local administration. He was a city counselor of the Trikala Municipality. He currently works for newspapers and magazines publishing articles, comments and literary texts. He also works for the local radio and television as a producer and anchorman. Besides being the author of four novels, he has also written a host of works on medical science.