JOHN DONNE - EARLY MODERN ENGLISH POETRY - GOOD FRIDAY

John Donne Let mans Soule be a Spheare, and then, in this, The intelligence that moves, devotion is, And as the other Spheares, by being growne Subject to forraigne motion, lose their owne, And being by others hurried every day, Scarce in a yeare their naturall forme obey: Pleasure or businesse, so, our Soules admit For their first mover, and are whirld by it. Hence is't, that I am carryed towards the West This day, when my Soules forme bends toward the East. There I should see a Sunne, by rising set, And by that setting endlesse day beget; But that Christ on this Crosse, did rise and fall, Sinne had eternally benighted all. Yet dare I'almost be glad, I do not see That spectacle of too much weight for mee. Who sees Gods face, that is selfe life, must dye; What a death were it then to see God dye? It made his owne Lieutenant Nature shrinke, It made his footstoole crack, and the Sunne winke. Could I behold those hands which span the Poles, And tune all spheares at once peirc'd with those holes? Could I behold that endlesse height which is Zenith to us, and our Antipodes, Humbled below us? or that blood which is The seat of all our Soules, if not of his, Made durt of dust, or that flesh which was worne By God, for his apparell, rag'd, and torne? If on these things I durst not looke, durst I Upon his miserable mother cast mine eye, Who was Gods partner here, and furnish'd thus Halfe of that Sacrifice, which ransom'd us? Though these things, as I ride, be from mine eye, They'are present yet unto my memory, For that looks towards them; and thou look'st towards mee, O Saviour, as thou hang'st upon the tree; I turne my backe to thee, but to receive Corrections, till thy mercies bid thee leave. O thinke mee worth thine anger, punish mee, Burne off my rusts, and my deformity, Restore thine Image, so much, by thy grace, That thou may'st know mee, and I'll turne my face.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 1613 ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΥΣΗ Donne, John, 1572-1631 Ελεύθερη απόδοση: Βασίλης Κ. Μηλίτσης Το παρακάτω ποίημα γράφτηκε τη Μεγάλη Παρασκευή του 1613, ενώ ο Τζον Ντον ταξίδευε από το Γουόρικσαρ (Warwickshire) στην Ουαλία. Στο ποίημα ο ποιητής εκφράζεται με βαθιές θρησκευτικές ενοράσεις  και με ειλικρινή προσωπική μετάνοια που είναι αναγκασμένος να ταξιδέψει τη μέρα αυτή. Μια σφαίρα φαντάσου του ανθρώπου την ψυχή, κι αυτό που την κινεί είναι στο Θεό η προσήλωση. Αλλ’ οι ουράνιες σφαίρες με ξένη πορευμένες κίνηση, τη δική τους χάνουν μες την περιδίνηση. Και ενόσω ολοένα από άλλες επισπεύδονται, μόλις που μπορούν στο χρόνο από τη φυσική τους ροπή να διέπονται: κι έτσι σχόλη και δουλειά η ψυχή μας επιτρέπει και μ’ αυτές κινούμενη το έργο της αποτρέπει. Αν και σήμερα ο δρόμος μου δυτικά με οδηγεί, Την Ανατολή όμως η ψυχή μου νοσταλγεί. Εκεί θα δω έναν Ήλιο ν’ ανατέλλει για να δύσει Και με τη δύση του μια ατέλειωτη ημέρα θα γεννήσει.  Αλλά ο Χριστός πάνω στον Σταυρό Του ανέβηκε και πέθανε γιατί η αμαρτία  τα πάντα είχε αιώνια σκοτίσει. Κι όμως, σχεδόν χαίρομαι που αυτό το θέαμα δε βλέπω, πολύ βαρύ για μένα είναι.  Βλέποντας κάποιος του Θεού το πρόσωπο, την ίδια τη ζωή, να πρέπει να πεθάνει, τι θα ήταν τότε ο θάνατος όταν άπασα  η Πλάση να βλέπει τον πλάστη της να χάνει; Θα έκανε την ίδια Του τη φύση να φρίττει, το υποπόδιό του να θρυμματίζεται και ο ήλιος να σκοτίζεται. Θα μπορούσα άραγε να δω τρυπημένα εκείνα τα χέρια που από πόλο σε πόλο τη γη αγγίζουν και του σύμπαντος τις σφαίρες συντονίζουν; Θα μπορούσα ν’ αντικρίσω το απέραντό Του ύψος, Που το ζενίθ και το ναδίρ αποτελεί για μας, να μικραίνει ταπεινά κάτω από μας; Ή το αίμα Του, που είναι η βάση των Ψυχών μας, αν όχι της δικής Του, Στο χώμα και τη σκόνη να χύνεται; Ή η σάρκα Του, η θεϊκή, σαν φορεμένη στολή, να σκίζεται και κουρέλια να γίνεται;  Αν αυτά δε θα μπορούσα κοιτάξω, θα τολμούσα μήπως στη μάνα Του τη δύσμοιρη το βλέμμα μου να ρίξω, Κι Αυτή του Θεού σύντροφος που ήταν Τη μισή θυσία πήρε πάνω της Εμάς για να λυτρώσει;  Κι αν όλα αυτά, στον δρόμο μου, δε βρίσκονται μπροστά μου, είναι όμως στον νου μου χαραγμένα γιατί εσέ κοιτάζει αυτός κι Εσύ εμένα, καθώς επί ξύλου σήμερα είσαι σταυρωμένος. Την πλάτη μου Σου γύρισα, κι Εσύ σαν τιμωρία Τα δικαιώματά Σου ‘δίδαξόν με’, Μέσα από το άπειρο Μέγα Έλεός Σου. Ω, θεώρησέ με άξιο της οργής Σου, τιμώρησέ με, Εξάλειψε το ρύπος μου και ‘στο αρχαίον κάλος αναμόρφωσέ με’. Εις το ‘κατ’ εικόνα Σου’ η χάρη Σου να με επαναγάγει, Ώστε να με αναγνωρίσεις, για να μπορώ κι εγώ προς Σε την όψη μου θα στρέψω.

EASTER IS FOR CHILDREN - ΠΑΙΔΙΚΗ ΠΑΣΧΑΛΙΑ

ΠΑΙΔΙΚΗ ΠΑΣΧΑΛΙΑ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης [Διασκευή] Την Μεγάλην Πέμπτην πρωί, αφού εγύρισαν από την εκκλησίαν, όπου είχον μεταλάβει όλοι, η καλή και προκομμένη μήτηρ, καίτοι άγουσα ήδη τον έβδομον μήνα της εγκυμοσύνης της, ανεσφουγγώθη και ήρχισε να βάπτει εν τη χύτρα τα αυγά, με ριζάρι, κιννάβαρι και όξος.  Είτα ήρχισαν να έρχωνται εις την θύραν ανά ζεύγη τα παιδία της πολίχνης, με τον υψηλόν καλάμινον σταυρόν στεφανωμένον με ρόδα ευώδη και με μήκωνας κατακοκκίνους, με δενδρολίβανον και με ποικιλόχροα αγριολούλουδα, με τον αποσπασθέντα από τ᾽ Οχτωήχι χάρτινον Εσταυρωμένον εις το μέσον του σταυρού, και με ερυθρόν μανδήλιον κυματίζον, μέλποντα το άσμα: Βλέπεις εκείνο το βουνί με κόκκινη παντιέρα; Εκεί σταυρώσαν το Χριστό, τον πάντων βασιλέα. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Σύρε μητέρα μ᾽, στο καλό και στην καλή την ώρα, κι εμένα να με καρτερείς το Σάββατο το βράδυ· όταν σημαίνουν εκκλησιές και ψέλνουνε παπάδες, τότες και σύ, μανούλα μου, να ᾽χεις χαρές μεγάλες. Και τι χαρές μεγάλες τω όντι, τί χαρές δι᾽ όλα τα παιδία! και η καλή η μήτηρ της προθυμότατα έδιδεν ανά δύο αρτιβαφή αυγά εις όλα τα παιδία· δύο αυγά κόκκινα, και τί ευτυχία! τί νίκη! ενώ η μάμμη εφώναζεν ότι αρκετά παιδία ήλθαν, και αρκετά ετραγούδησαν, και ότι έπρεπε να υπάγουν και αλλού. Μετά ταύτα η μήτηρ ήρχισε να ζυμώνει, και έπλασεν αρκετές κουλούρες μετ᾽ αυγών διά τον σύζυγον, επιδημούντα τότε με το γολετί του, διά την πενθεράν της, δι᾽ εαυτήν, διά τές κουμπάρες, ως και μικρές «κοκώνες» διά την οκταετή Μόρφω, διά τον τριετή Ευαγγελινόν, διά τ᾽ αναδεξίμια της και διά τα πτωχά παιδιά της γειτονιάς. Κι επειδή ο μικρός Ευαγγελινός έκλαιε, λέγων ότι δεν είναι αρκετά μεγάλη η κοκώνα του, η μήτηρ του έδιδεν άλλην να εκλέξει, αλλ᾽ αυτός δεν ημέρωνεν ούτε ήθελε να ταιριασθεί. Το βέβαιον είναι ότι τας ήθελεν όλας διά τον εαυτόν του. και τότε η μήτηρ τον επαρηγόρει λέγουσα ότι «το Σαββάτο το βράδυ θα ᾽ρθει η κουρούνα (κρα, κρα!), να φέρει το τυρί και το κρέας (τσί, τσί!), και τότε να ιδείς χαρές ο Βαγγελινός, σαν ακούση κρα, κρα! την κουρούνα να χτυπά το παραθύρι. Πάρε Βαγγελινέ το τυρί, πάρε και το τσί-τσί, να φάτε!» και ο μικρός εψέλλιζε και αυτός, «θα ᾽θει κουούνα να φέει του τσί-τσί», και συνάπτων τας χείρας, δακτύλους μεταξύ δακτύλων, κατά το υπόδειγμα της μητρός, εμιμείτο την ειρεσίαν των πτερών της κουρούνας, το δέ παιδίον της γειτόνισσας της Μηλιάς, εξαετές, άνιπτον, ρακένδυτον, οκλάζον εις μίαν γωνίαν, κρατούν την κοκώνα του, την οποίαν εσκέπτετο αν δεν ήτο καλόν να την φάγει τώρα που είναι ζεστή, διεμαρτύρετο γρυλλίζον και λέγον: «Ναι! Θα ᾽ρθει η κουρούνα! αμ᾽ δε θα ᾽ρθει!» Και την Μεγάλην Παρασκευήν, περί την δύσιν του ηλίου, η μήτηρ οδήγησε τα δύο παιδία εις την εκκλησίαν, όπου, αφού έκαμαν τρείς γονυκλισίας προ του ανθοστεφούς κουβουκλίου, ησπάσθησαν τον μυρόπνουν Επιτάφιον, το αργυρόχρυσον Ευαγγέλιον με τ᾽ αγγελούδια, και τον Σταυρόν με τ᾽ ανθρωπάκια και τις Παναγίτσες (τί χαρά, τί δόξα!), και είτα επέρασαν τρίς υπό τον υψηλόν, μεγαλοπρεπή Επιτάφιον, ο δ᾽ Ευαγγελινός (όλα τα ενθυμείτο η μικρά Μόρφω) ανέτρεψεν εξ απροσεξίας πήλινον αμφορέα με ύδωρ, εξ εκείνων ους θέτουσιν υπό τον Επιτάφιον προς αγιασμόν, διά να μεταχειρισθώσι το ύδωρ εις το καματηρό, ήτοι τους μεταξοσκώληκας, και εις άλλας χρείας, αι νεότεραι μυροφόροι, γυναίκες διακαώς ποθούσαι «να ξενυχτίσουν τον Χριστόν» μένουσαι άγρυπνοι εν τώ ναώ πέραν του μεσονυκτίου, διότι η ακολουθία του Επιταφίου ψάλλεται εκεί το Μέγα Σάββατον, περί όρθρον βαθύν. Ο αμφορεύς πεσών εθραύσθη, η δέ γυνή ής ήτο κτήμα ωργίσθη, και είπεν ότι το έχει «σέ κακό της». Τότε η μήτηρ του Ευαγγελινού, αφού επέπληξεν αυστηρώς το παιδίον, πειραχθείσα είπεν ότι «αν είναι κακό, ας είναι για μένα!» Το Μέγα Σάββατον δέ, μικρόν μετά τα μεσάνυκτα, η μήτηρ εξύπνισε τον Ευαγγελινόν και την Μόρφω, κι ενώ εσήμαιναν διά μακρών οι κώδωνες, επήγαν εις την εκκλησίαν, όπου εψάλη το «ώ γλυκύ μου έαρ» και άλλα ακόμη παθητικά άσματα. Είτα οι πιστοί όλοι με ανημμένας λαμπάδας εξήλθον εις το ύπαιθρον, υπό το αμαυρωθέν φέγγος της φθινούσης σελήνης, ενώ η αυγή έλαμπεν ήδη ροδίνη και ξανθή, προπέμποντες τον Επιτάφιον αγλαόφωτον με σειράς λαμπάδων. Και η αύρα πραεία εκίνει ηρέμα τούς πυρσούς, χωρίς να τούς σβήνει, και η άνοιξις έπεμπε τα εκλεκτότερα αρώματά της εις τον Παθόντα και Ταφέντα, ως να συνέψαλλε και αυτή, «ώ γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον!» και η θάλασσα φλοισβίζουσα και μορμύρουσα παρά τον αιγιαλόν επανελάμβανεν, «οίμοι γλυκύτατε Ιησού!» τα δε παιδία προπορευόμενα της πομπής, μεγαλοφώνως έκραζον: Κύριε ελέησον! Κύριε ελέησον! Ο Ευαγγελινός εψέλλιζε μετά των άλλων: Κύιε έησον! Κύιε έησον! Και ύστερον, όταν ανέτειλεν ο ήλιος του Μεγάλου Σαββάτου, διαλύων την απαραίτητον ομίχλην της Μεγάλης Παρασκευής, (ήτις καθιστά μελαψήν μιγάδα την ημέραν και παμμέλαιναν αράβισσαν την νύκτα), ο Ευαγγελινός εξύπνησεν από τα βελάσματα του αρνίου, το οποίον ητοιμάζετο να σφάξει διά την οικογένειαν του καπετάνιου ο γείτονας Νικόλας, ο σύζυγος της Μηλιάς. Ο Ευαγγελινός και η Μόρφω εξήλθον εις το προαύλιον. Τί ωραίον, τί ήμερον, τί λευκόμαλλον που ήτο το αρνί! Και πώς εβέλαζε (μπε! μπε!) το καημένο. Εν τούτοις δεν εφαίνετο πολύ δυσαρεστημένον, διότι έμελλε να σφαγή. Και άλλος Αμνός άμωμος, Αμνός αίρων την αμαρτίαν του κόσμου, και άλλος ατίμητος Αμνός εσφάγη… Την εσπέραν έφερεν οίκαδε ο πατήρ τας πασχαλινάς λαμπάδας, ωραίας, λεπτάς, περιτέχνους. Τί χαρά! τί θρίαμβος! φαντασθείτε ωραίας μικράς λαμπάδας, με άνθη τεχνητά, με χρυσόχαρτα. Ο Ευαγγελινός ήθελε να πάρει την της αδελφής του, λέγων, ότι εκείνη είναι μεγαλυτέρα. Η μήτηρ του την έδωκεν, αλλ᾽ ο μικρός την έσπασε, εκεί πού έπαιζε με αυτήν, έσπασε και την ιδικήν του, και ύστερον έβαλε τα κλάματα. Ο πατήρ του ηγόρασεν άλλην, αφού τον υπεχρέωσε να υποσχεθεί ότι δεν θα την πιάσει εις την χείρα, έως τα μεσάνυκτα, όταν θα υπάγουν εις την Ανάστασιν. Ο μικρός απεκοιμήθη κλαίων και χαίρων. Μετά τα μεσάνυκτα, αφού έγινεν η Ανάστασις, και ήστραψεν ο ναός όλος, ήστραψε και η πλατεία από το φώς των κηρίων, τα παιδία ήρχισαν να καίουν μετά κρότου σπίρτα και μικρά πυροκρόταλα έξω εις το πρόναον, και τινες παίδες δεκαετείς επυροβόλουν με μικρά πιστόλια, άλλοι έρριπτον εντός του ναού επί των πλακών του εδάφους τα βαρέα καρφία με τα καψύλια καταπτοούντες και σκανδαλίζοντες τάς πτωχάς γραίας, αίτινες, μεθ᾽ όλον τον διωγμόν όν εκίνουν κατ᾽ αυτών την Μεγάλην Εβδομάδα κατ᾽ έτος οι επίτροποι, αξιούντες να περιορίσωσιν αυτάς εις τον γυναικωνίτην, ουχ ήττον επέμενον και παρεισέδυον εντός του ναού αριστερά, εις την μίαν κόγχην. Είς δ᾽ επίτροπος της επάνω ενορίας, άνθρωπος προοδευτικός, βλέπων ότι όλοι οι εθελονταί ψάλται, νεανίαι εικοσαετείς, εφοίτων κατά προτίμησιν εις την κάτω εκκλησίαν, εις δέ την επάνω ηναγκάζοντο να ψάλλωσιν οι ιερείς, τί εσοφίσθη; Πιάνει και αποσπά από τον γυναικωνίτην τα καφάσια, τα δικτυωτά, δι᾽ ών εφράττοντο τέως αι γυναικείαι μορφαί από της όψεως των ανδρών, και αφήνει τον γυναικωνίτην άφρακτον. Τότε διά μιάς όλοι οι ευλαβείς και μουσόληπτοι νεανίσκοι αφήκαν την κάτω εκκλησίαν έρημον ψαλτών κι έτρεξαν όλοι εις την επάνω. Είτα τα μικρά παιδία και τινες παιδίσκαι τετραετείς, με τας κομψάς ποικιλτάς λαμπάδας, ετάχθησαν ανά τον χορόν, περί τα δύο αναλόγια, και παρά το εικονοστάσιον, και ήρχισαν να θορυβώσι, να παίζωσι, να στάζωσιν εις τούς λαιμούς αλλήλων, και να τσουγκρίζωσι τα αυγά των. Και έν παιδίον εξαετές, πονηρότερον των άλλων (ήτο ο υιός της Μηλιάς της γειτόνισσας) είχε πλαστόν αυγόν εις τον κόλπον του, πωρώδη λίθον στρογγυλευμένον κοκκινοβαφή, και δι᾽ αυτού έσπαζε τα αυγά όλων των παιδιών, και τα έπαιρνε, κατά την συμφωνίαν, και τα έτρωγε. Μία παιδίσκη και είς παις, πενταετής, ήρχισαν να φιλονικώσι περί του τίνος η λαμπάδα ήτο ευμορφοτέρα. ―Όχι, η δική μου η λαμπάδα είναι καλύτερη. ―Όχι, η δική μου. ―Εμένα ο πατέρας μ᾽ την εδιάλεξε, κι είναι πλιό καλή. ―Εμένα η μάνα μ᾽ την εστόλισε μοναχή της. ― Και ξέρει να κάμει λαμπάδες η μάνα σ᾽; ―Όχι, δέ ξέρει; Σαν τη δική σ᾽! ― Τέτοια παλιολαμπάδα! ― Ναι, παλιολαμπάδα;… να!… ― Να κι εσύ! ― Να κι άλλη μια! Και ήρχισαν να τύπτουν αλύπητα τας κεφαλάς αλλήλων με τας λαμπάδας των, εωσού έβαλαν τα κλάματα και οι δύο. Το απόγευμα πάλιν, αφού εψάλη η Β´ Ανάστασις κι έγινεν η Αγάπη, εξήλθαν όλοι εις την πλατείαν κι εθεώντο την πυρπόλησιν του Εβραίου. Τί άσχημος και τί ευμορφοκαμωμένος που ήτον ο Εβραίος! Είχε μίαν χύτραν ως κεφαλήν, είχε και λινάρι ως γένειον. Έφερε και ζεύγος γυαλιά (η Μόρφω τα ενθυμείτο όλα), όμοια μ᾽ εκείνα που φορεί η γραία μάμμη όταν ράπτει ή εμβαλώνει τα παλαιά ρούχά της. Είχε κι ένα σακκούλι ή πουγγί κρεμασμένον εις το αριστερόν πλευρόν του. Εφόρει μακριά, μακριά φορέματα, παρδαλά, ραβδωτά! Και αφού τον εκρέμασαν υψηλά υψηλά, έως επτά οργυιάς επάνω, ήρχισαν οι άνδρες να τον ματιάζουν, να τον τουφεκίζουν όλοι, εωσότου τον έκαυσαν. Και ύστερον η μήτηρ έστρωσε την τράπεζαν εις την οικίαν, και παρέθεσε τα αυγά τα κόκκινα, το τυρί, που είχε φέρει η κουρούνα, και το αρνί το ψημένο, και τα παιδία εκάθισαν εις την τράπεζαν και ήρχισαν να τσουγκρίζουν τα αυγά των. Τί χαρά! τί αγαλλίασις!  (1891)

EASTER IS FOR CHILDREN Alexandros Papadiamantis [Abridged] by Vassilis C. Militsis On Maundy Thursday in the morning, on their return home from church where they had all received holy communion, the good and diligent mother, being in her seven month of pregnancy, rolled up her sleeves and began to dye the Easter eggs in the kettle with madder, cinnabar and vinegar. Then the children of the town started coming in twos, carrying a tall, cane cross wreathed with fragrant roses, blood-red poppies, rosemary and a great many wild flowers of assorted colors, along with the crucified Christ, detached from the octoechos [the eight-note church book], who had been placed in the middle of the cross with a red kerchief flapping in the wind. They sang the following dirge: Can you see yonder hill where a red flag is flapping on strings? That is where they crucified the King of all kings. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Farewell, my mother, and God be with you, And wait for me on Sabbath Evening; When the church bells will be ringing and the priests will be chanting; And then, my sweet mother, you’ll be rejoicing, too. And indeed, how all the children were rejoicing! And the good mother and housewife would cheerfully give each pair of children an egg, recently dyed red. Two red eggs for each pair – what happiness! Real victory! for the avaricious grandmother kept complaining that too many kids had come to sing and several had even overstayed their visit while they should have gone to another house to sing. Later on, the mother began kneading the dough and baked several bannocks with an Easter egg on top of each; for her husband, who was at sea, the captain of a schooner, for her mother-in-law, for herself and for her best women. She also baked two small ones for her two children, her eight-year-old daughter Morpho, and her three-year-old son, Evangelinos. Neither did she forget her godchildren nor the indigent kids of the neighborhood. And as little Evangelinos kept on weeping, insisting that his bannock was not big enough, his mother humored him by allowing him to pick out one bigger; but he would not be appeased and wanted none. It was certain that he wanted all bannocks to himself, therefore his mother comforted him saying: “On Saturday the crow (caw, caw!) will come and bring meat (chow, chow!). And then Evangelilos will be so happy to hear the caw, caw crow at the window: Here, Evangelinos, help yourself to the cheese, help yourself to the chow, chow and have a good meal!” And the little one lisped happily “the caw caw, chow chow,” and lacing his fingers in the shape of wings, he mimicked the fowl’s flutter. At the same time, Milia’s, the next door neighbor’s six-year-old kid, unwashed and dressed in rags, was squatting in a corner and hanging onto his bannock, pondering on whether he had better eat it right then when it was still fresh baked, and went on growling: “Yeah! Some crow will come!” On Good Friday, around sunset, the mother took her two children to church, where, after genuflecting thrice before the flower bedecked baldachin of the Epitaph, they kissed the fragrant, gold-thread embroidered representation of Christ’s burial, the silver-plated book of gospels with the etched images of the angels, the Cross with the pictures of little human knots and madonnas (what joy and glory!), and then, according to tradition, they passed three times under the lofty and stately baldachin, and Evangelinos (little Morpho had depicted all in her memory), inadvertently tipped over a clay vase of water, which had been placed under the baldachin so that it could be turned into holy water to be used for the silkworks and for other needs.  The myrrh- bearers Young women, standing for the myrrh-bearers at Christ’s burial, eager for Christ’s Wake, keep vigil in the church beyond the hour of midnight, as the Epitaph service is conducted after the early matins on the Saturday before Easter. On toppling, the vase broke into pieces, and the woman, whose property it was, was incensed saying that that was a bad omen. After severely upbraiding her son, Evangelinos’ mother responded peevishly: “If something bad comes, let it be on me!” On Holy Saturday, shortly after midnight, his mother woke up Evangelinos and Morpho, while the church bells kept on sounding for a long time. They went to church where they chanted ‘my sweet spring’ and other emotional hymns. Then all the faithful issued from the church holding their lit candles under the dimming shine of the waning moon, while the dawn already was glowing in pale pink hues. They followed the Epitaph sweetly illumined by a series of candles, and at the same time the soft morning breeze made the candle flames flicker without, nonetheless, extinguishing them. Spring gave off her most delectable perfumes in honor of Jesus, who suffered and buried, as if she also chanted Holy Mary’s threnody: “Oh, my sweet spring, my sweetest child!” The sea surf, too, repeated the dirge: “Woe to me, my sweetest Jesus!” and the children walking before the procession intoned in a loud voice: Kyrie eleison! Kyrie eleison! Evangelinos was also lisping: Kyie eison! Kyie eison! And when the Holy Saturday sun rose, dispersing the wonted Good Friday brumal ambience (which renders the day dark and the night pitch black), Evangelinos was roused by the bleatings of the lamb to be slaughtered by Nicholas, the neighbor and Milia’s husband for the captain’s family Easter feast.  Evangelinos and Morpho went out into the courtyard. How beautiful, how meek, how white-fleeced was the lamb! And the way it was bleating (baa, baa) the poor creature! However, it did not seem to be discontented though it was going to be slaughtered. Another immaculate Lamb, ‘Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world’ [John 1:29]. Another unblemished Lamb was slaughtered… In the evening Father sailed back home and brought the Easter candles – nice, trim and ornate. What triumphant glee! You can imagine those pretty, small candles decorated with fake flowers and gold foil. Evangelinos wanted to have her sister’s one, saying that it was bigger. His mother gave it to him, but the little boy broke it while playing. Then he also broke his own and started bawling. His father bought him a new one after making him promise he would not touch it until midnight, when they went to church to attend the Resurrection Service. The little boy dozed off amid tears and mirth. After the Resurrection celebration at midnight, the entire church and the town common were dazzled by candle light. The children took to striking matches and igniting firecrackers outside the church porch creating a thunderous din. Some ten-year-old boys were shooting with small pistols, and still others were detonating percussion caps on the church floor slabs, scandalizing thus the poor old women, who despite their restriction to the church loft by the vergers during the entire passion week, they nonetheless would intrude into the church proper on the left-hand side in a niche. A progressive verger of the upper parish, seeing that almost all the twenty-year-old youths, who volunteered to chant, preferred the lower parish church, while in the former the priests were left alone to perform cantor duties, as well, he contrived the following: he detached the screens that formerly covered the women’s faces from the furtive glances of men, leaving thus the loft in plain view. Then, at once, all the pious and votaries to chanting young men left the lower parish church in default of cantors and hurried to the upper one anew. The small boys and some four-year-old girls, holding their smart, ornate candles huddled in knots around the two cantor stands and close to the iconostasis, and started being noisy, playing, dripping molten wax from their candles upon each other’s necks, and tapping together their Easter eggs, according to custom, vying to crack the other’s egg. A six-year-older, more artful than the others (he was Milia’s, the neighbor’s son) had a fake egg, made of dyed red, porous, round stone, whereby he cracked the eggs of all the other kids, took possession of them, after a previous agreement, and devoured them. A little five-year-old girl started a quarrel with a boy over whose candle was the smarter. -          No, my candle is better than yours. -          No, mine is. -          My father’s picked it out for me; that’s why is better. -          My momma’s decorated it herself. -          What does your momma know about candles? -          Of course, she knows; not like yours! -          Such a miserable candle! -          Dare you call my candle miserable? Here! -          Here, one for you, too! -          And here another one for you And they started to hit pitilessly each other’s heads with their candles until they both burst out crying. In the afternoon, after the so-called second Resurrection and the Love Vespers were said, they all came out into the town common to watch the burning of Judas. His effigy was nailed to a post and had a hideous aspect, with a kettle for a head and flax for beard. He also wore a pair of glasses similar to those worn by Morpho’s old grandmother and used for sewing and darning old clothes. Moreover, Judas had a pouch hung on his left side. He was dressed in a very long, multicolored and striped gown. After they had hung him in a place about seven fathoms high, all the men began to take aim and shoot at him before burning him. After that, the mother laid the table at home and served the red eggs, the cheese brought by the crow, and the roasted lamb. The children sat at the table and began to tap the ends of each other’s red eggs to find out which egg to crack. That was real joy and jubilation! (1891)