ΤΑ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΑ ΤΟΥ 2000 -THE IMPACT OF THE MILLENNIUM

 

ΤΕΛΟΣ ΧΡΟΝΟΥ Χρήστος Χωμενίδης Στην αρχή δεν ήταν παρά σκόρπιες ειδήσεις του «αστυνομικού δελτίου», τοπικού κατά βάσιν ενδιαφέροντος: Αυστραλός λογιστής αποπειράθηκε να πυρπολήσει εργοστάσιο παραγωγής σοκολάτας. Ισπανόφωνη καθαρίστρια στο Λος Άντζελες έπνιξε και τα τρία της παιδιά με το ίδιο μαξιλάρι. Ουκρανός μαφιόζος προσήλθε αυθόρμητα στα κεντρικά της Ασφάλειας στο Κίεβο και ¬ αφού ομολόγησε δεκατέσσερις φόνους ¬ πήδηξε απ' το παράθυρο. Αυτά και άλλα παρόμοια συνέβαιναν γύρω στα τέλη Αυγούστου.   Με την πάροδο των εβδομάδων, τα περιστατικά άρχισαν να πυκνώνουν και ν' αποκτούν, κυρίως, μαζικότερες διαστάσεις: στις δέκα Σεπτεμβρίου, το απογευματινό τσάι ενός γηροκομείου στα περίχωρα του Λίβερπουλ εξελίχθηκε σε ολονύχτιο σεξουαλικό όργιο, στην ένταση φυσικά που επέτρεπε η ηλικία των τροφίμων. Έξι ημέρες αργότερα, στο ημίχρονο ενός φιλικού αγώνα μπάσκετ, η Εθνική Ομάδα της Μάλτας (που ¬ σημειωτέον ¬ προηγούνταν) κλειδώθηκε στα αποδυτήρια και έκοψε τις φλέβες της με ξυράφι. Κανείς από τους επιζήσαντες παίκτες δεν δέχθηκε να εξηγήσει το διάβημα, παρά μονάχα ξέσπαγαν με το παραμικρό σε γοερά κλάματα και απειλούσαν να το επαναλάβουν με την πρώτη ευκαιρία.   Στις τρεις Οκτωβρίου, το ποτήρι πλέον ξεχείλισε: Σημειώθηκαν στον πλανήτη περισσότερες από τετρακόσιες εκρήξεις παραλογισμού, με αποκορύφωμα τον τραγέλαφο των Αθηνών: στις δυόμισι το μεσημέρι, οι επιβάτες ενός λεωφορείου της γραμμής Παγκράτι - Νέα Ιωνία κατελήφθησαν από ομαδικό αμόκ και αφού ανάγκασαν τον οδηγό να τους πηγαίνει επί ώρες πέρα - δώθε στο Λεκανοπέδιο με το ραδιόφωνο στη διαπασών, τι ζήτησαν, τα χαράματα, προκειμένου να εγκαταλείψουν το όχημα; Να σπεύσει επί τόπου ο ίδιος ο πρωθυπουργός και να τους διηγηθεί το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας! Ύστερα από θυελλώδη συνεδρίαση του Ανώτατου Κυβερνητικού Συμβουλίου, το αίτημά τους ικανοποιήθηκε, σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση και υπό τις λοιδορίες της αντιπολίτευσης. Και μπορεί μεν οι εν λόγω επιβάτες να γλίτωσαν τη σύλληψη και τη δίκη ¬ η οποία θα παρέτεινε, απλώς, τη γελοιότητα ¬ οι ηγεσίες ωστόσο των πολιτισμένων χωρών πείστηκαν επιτέλους ότι έπρεπε να αντιμετωπιστεί υπεύθυνα εκείνη η καινούργια λαίλαπα, που απειλούσε την ανθρωπότητα.   Επιστρατεύθηκαν πλήθη επιστημόνων ¬ ψυχίατροι, κοινωνιολόγοι, εγκληματολόγοι ¬ και το πρώτο, φυσικά, πράγμα που έκαναν ήταν να βαφτίσουν το κακό: Απώλεια Ψυχικής Ισορροπίας το έβγαλαν και ο όρος υπήρξε όντως εξαιρετικά πετυχημένος, αν κρίνουμε απ' την ταχύτητα που τον υιοθέτησαν οι δημοσιογράφοι. Από εκεί και ύστερα, όμως, ξεκίνησαν τα δύσκολα. Ποια ήταν η αιτία και προπαντός η ενδεδειγμένη αντιμετώπιση του ΑΨΙ; Τι έσπρωχνε ανθρώπους κάθε λογής ¬ μα ενταγμένους, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στην κοινωνική διαδικασία ¬ σε ξαφνικές εκρήξεις παραφροσύνης; Εκεί οι ειδικοί απόμειναν να χάσκουν. Προτάθηκαν ¬ εννοείται ¬ δεκάδες ερμηνείες, που είχαν να κάνουν είτε με την τρύπα του όζοντος είτε με τη χημική αλλοίωση των τροφών είτε ακόμα και με τον καθημερινό αφανισμό κάποιων σπάνιων πουλιών ή ερπετών, ο οποίος διασπούσε ¬ ισχυρίζονταν ¬ την αλυσίδα της ζωής στην υδρόγειο. Καμιά τους όμως δεν ακουγόταν αληθινά πειστική αφού, στο κάτω κάτω, τα ίδια αίσχη συνέβαιναν εδώ και δεκαετίες ολόκληρες, δίχως να ιδρώνει καν το αυτί του Ηomo Sapiens. Πώς έφτασε, άξαφνα, το μαχαίρι στο κόκαλο, τους τελευταίους μήνες του 1999;   «Τους τελευταίους μήνες του 1999...» μονολόγησε φωναχτά ο νεαρός ψυχολόγος Φρανσουά Μπουλάντ, με την πεποίθηση ότι είχε ήδη λύσει το αίνιγμα. Έσπευσε να αναπτύξει όσο πιο πειστικά μπορούσε την υπόθεσή του και να τη στείλει με επείγον φαξ στα κεντρικά του υπουργείου Προεδρίας, στο Παρίσι. Για καλή μας τύχη, τον πήραν στα σοβαρά. Τόσο, ώστε να αναθέσουν σε μια έγκυρη εταιρεία δημοσκοπήσεων να τον ελέγξει. Τα αποτελέσματα, αρχικά στη Γαλλία και στη συνέχεια στον υπόλοιπο ανεπτυγμένο κόσμο, τον επιβεβαίωσαν πλήρως: η ισχυρότερη πηγή άγχους για τον μέσο άνθρωπο δεν ήταν άλλη από τη μετάβαση στην τρίτη χιλιετία! Τα κάθε λογής αφιερώματα στο λεγόμενο «millennium», οι φιέστες που προετοιμάζονταν σε Ανατολή και Δύση, η αντίστροφη μέτρηση, που τελετουργικά πλησίαζε στο τέρμα της, άλλο δεν προκαλούσαν παρά υπόγεια δυσφορία και οδηγούσαν τους πιο ευαίσθητους σε ακραίες εκδηλώσεις πανικού.   «Μας έχει στρίψει εντελώς;» εξανέστη ο Γερμανός καγκελάριος, όταν το ζήτημα ετέθη σε επίπεδο κορυφής. «Εδώ συμβαίνει το σώσε: Ο πληθυσμός του τρίτου κόσμου αυξάνεται ραγδαία, το περιβάλλον καταστρέφεται, η δημοκρατική τάξη πραγμάτων απειλείται από τους εθνικισμούς και τις θρησκευτικές μανίες των υπανάπτυκτων! Ο αριθμός 2000 είναι το πρόβλημά μας;». «Οι άνθρωποι παθιάζονταν πάντα με σύμβολα» τον έβαλε στη θέση του ο Ρώσος συνομιλητής του. «Σταυρός, ημισέληνος, σβάστικα, σφυροδρέπανο: Εκατομμύρια σκοτώθηκαν για το χατίρι τους, χωρίς ποτέ σχεδόν να αναζητήσουν το αληθινό τους νόημα...». «Που πιθανόν να μην υπήρχε καν» προσέθεσε ο πρωθυπουργός του Καναδά, πνίγοντας ένα κουλουράκι μέσα στον καφέ του. «Η Ιστορία κινείται ανάμεσα σε απλουστεύσεις, οι οποίες μοιραία καταλήγουν στο δίπολο καλό - κακό. Φαίνεται, λοιπόν, ότι το 2000 είναι πολύ κακό σύμβολο. Και δυστυχώς αναπόφευκτο...». «Ο πολιτικός ξέρει και να κουκουλώνει» καμάρωσε ο Αμερικάνος πρόεδρος τα όμορφα και περιποιημένα δάχτυλά του.   Από την επομένη κιόλας, ξεκίνησε μια συντονισμένη προσπάθεια υποβάθμισης στη συνείδηση των μαζών του περάσματος στη νέα χιλιετία. Διακριτικά αλλά επίμονα, οι κυβερνήσεις αποθάρρυναν κάθε πανηγυρική εκδήλωση. Κι αν, βέβαια, ήταν εύκολο να θέσουν εκτός νόμου τις διάφορες μουρλές αιρέσεις που προφήτευαν την καταστροφή του κόσμου ή τη Δευτέρα Παρουσία, η εμπορική εκμετάλλευση του Μillennium έπρεπε να αντιμετωπιστεί με άλλα μέσα: Η CΙΑ ματαίωσε στα μουλωχτά (για λόγους, υποτίθεται, κρατικής ασφάλειας) τον εορτασμό της Πρωτοχρονιάς στην Πλατεία Τimes της Νέας Υόρκης και αποζημίωσε πλουσιοπάροχα τη χολιγουντιανή εταιρεία που είχε αναλάβει τη διοργάνωση. Ο δήμαρχος Αθηναίων τριπλοσιγούρεψε το πολιτικό του μέλλον για να δεχτεί να ξεπαραγγείλει το ένα εκατομμύριο επετειακά μπλουζάκια, τα οποία θα μοίραζε στους υπηκόους του. Ο ίδιος ο Πάπας ξεπρόβαλε ετοιμόρροπος στο μπαλκόνι του Αγίου Πέτρου και διευκρίνισε προς τη Χριστιανοσύνη ότι η ενανθρώπιση του Θείου συμβατικά τοποθετήθηκε από τους Πατέρες στο έτος 1, ενώ νεώτερες ιστορικές έρευνες αποδεικνύουν ότι ο Ιησούς γεννήθηκε το 6 π.Χ., άρα διανύουμε ήδη το 2006 ¬ ηρεμήστε! ¬ τι σημασία έχει, εξάλλου, ο χρόνος όταν υπάρχει πίστη; Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως συμφώνησε και επαύξησε.   Τού κάκου. Είχαμε φτάσει πια στα μέσα Νοεμβρίου και το ΑΨΙ κάλπαζε και κατακυρίευε χωριά και πόλεις: Οι τηλεπαρουσιαστές σε ολόκληρη την Ευρώπη συμπλήρωσαν τρία εικοσιτετράωρα δίχως να βάλουν γλώσσα μέσα, πριν βυθιστούν ταυτόχρονα σε βαθύ λήθαργο κι αφήσουν για λίγο τη γηραιά ήπειρο στην ησυχία της. Στην Ελβετία, την πατρίδα της σταθερότητας, ο πληθυσμός αφηνίασε και άρχισε να καταστρέφει συστηματικά ημερολόγια και ρολόγια, πλήττοντας καίρια την εθνική οικονομία. Όταν απειλήθηκαν και οι περίφημες ελβετικές τράπεζες, το ΝΑΤΟ έστειλε στρατεύματα για να τις προστατέψει. Η ανθρωπιστική επιχείρηση πήγαινε ρολόι ώσπου, την πέμπτη ημέρα, ο διοικητής τους παρεφρόνησε και αποπειράθηκε με πραξικόπημα να επιβάλει την προσωπική του εξουσία. Θα ήταν ο πρώτος μαύρος δικτάτορας μη αφρικάνικης χώρας!   Η ελβετική σταγόνα ξεχείλισε το ποτήρι της αμερικάνικης υπομονής. «Νισάφι!» γάβγισε ο Πρόεδρος στο επιτελείο του. «Αφού η Ανθρωπότητα δεν αντέχει το έτος 2000, ποιοι είμαστε εμείς να της το επιβάλλουμε;». «Δεν είμαστε εμείς ¬ είναι ο χρόνος που κυλάει αδυσώπητα...» τραύλισε κάποιος σύμβουλος με αμπελοφιλοσοφική διάθεση. «Η Δημοκρατία μπορεί, άμα θέλει, να σταματήσει ακόμα και τον χρόνο! Περίμενε και θα δεις!» τον έκοψε εκείνος κι όρμησε στο οβάλ γραφείο του, για να απευθύνει διάγγελμα στο Έθνος.   Η απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών για επ' αόριστον αναβολή του 2000 υπήρξε όντως σωτήρια και υιοθετήθηκε ταχύτατα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη συνέχεια από το σύνολο των κρατών-μελών του ΟΗΕ. Οι λαοί του κόσμου αναστέναξαν απελευθερωμένοι απ' τον βραχνά που τους έπνιγε. Η ομαλότητα σύντομα επανήλθε εντελώς. Μονάχα που όλα ¬ πράξεις, αισθήματα, επιθυμίες ¬ έμοιαζαν να 'χουν χάσει ξαφνικά το βάρος τους, λες κι εκδηλώνονταν σε ένα τεχνητό κενό χρόνου δίχως συνέχεια ή συνέπειες.   Το 1999a διαδέχθηκε το 1999b, που κύλησε αίσια, όπως και τα επόμενα οχτώ χρόνια. Ήδη διανύουμε το έτος 1999k και η πατρίδα μας πανηγυρίζει, αφού αποφασίστηκε διεθνώς ότι με την εξάντληση του λατινικού αλφαβήτου, θα ακολουθήσει το ελληνικό και όχι το κυριλλικό, όπως ζητούσανε οι Σλάβοι. Έτσι ή αλλιώς, το 1999 δεν θα τελειώσει προφανώς ποτέ. Αντί για αυτό, τελείωσε ¬ συμβολικά ή πραγματικά ¬ η ίδια η Ιστορία.   Εάν ρωτάτε τώρα για εκείνους τους ελάχιστους εξτρεμιστές, που επιμένουν ότι βρισκόμαστε στο 2010 και δρουν ανάλογα, στο περιθώριο της παγκόσμιας τάξης, πώς να σχολιάσω ¬ άραγε ¬ μια τέτοια γραφική παραφωνία; «Η Ανθρωπότητα» ισχυρίζονται «παρέλυσε και πνίγηκε μέσα στο λιπαρό παρόν της. Εμείς ωστόσο» κοκορεύονται «προχωρούμε ακάθεκτοι προς το μέλλον!». Ακάθεκτοι αλλά μόνοι. Και καταδικασμένοι, απαντάω εγώ.

END OF TIME Christos Chomenidis  Rendered by Vassilis C. Militsis   At first there was but random news of the police bulletin, basically of local interest. An Australian accountant or other attempted to set fire to a chocolate plant. A Hispanic char woman in Los Angeles smothered to death her three children with the same pillow. A Ukrainian Mafia gangster reported spontaneously to the Kiev Security Police Headquarters and, having confessed to fourteen murders, jumped out of the window. These and other similar incidents were taking place in late August.       Over the following weeks, such occurrences began to accumulate acquiring thus more massive dimensions: On September 10, the afternoon tea gathering in a retirement home at the outskirts of Liverpool turned into a sex spree, to the degree, naturally, allowed by the age of the boarders. Six days later at the half-time of a friendly basketball match, the players of Malta National Team – victorious so far – locked themselves up in the locker room and slashed their wrists with a razor. None of the surviving players agreed to explain the deed; they only burst out into loud weeping at the slightest provocation and threatened to make a new attempt at the first opportunity. On October 3, it was the last straw: more than four hundred outbursts of insanity were noted on the planet culminating to the grotesque event of Athens: at 2:30 in the afternoon the passengers of a bus on the Pangrati to New Ionia line ran amuck and forced the driver to drive them on here and there in the Attica Valley with the radio in full blast. Finally at dawn, in order to abandon the vehicle, they set the uncanny following terms: that the prime minister himself hurry on the spot and tell the fairy tale of Little Red Riding Hood! After a stormy meeting of the Supreme Government Council, the request was granted in a live show to the opprobrium of the Opposition. The passengers may have been spared of arrest and trial – which might as well have merely extended the drollery of the situation – the leaders, however, of the civilized countries were finally convinced that this new scourge that threatened humanity should be dealt with responsibility.          Hosts of scientists were recruited – psychiatrists, sociologists, criminologists – and naturally the first thing to do was to name the woe: they dubbed it Loss of Mental Balance, which had been an extremely key term, judging from how fast it was adopted by the journalists. From then on, the hardest part followed. Which were the cause and, above all, the appropriate treatment of LMB? What induced all sorts of people – and especially those incorporated, in one way or another, into social process – to abrupt paroxysms of mental disorder? At this point experts were at a loss. It goes without saying scores of theories were proposed, which had to do either with the ozone depletion or with the chemical tampering of food, or even with the everyday extinction of certain rare birds or reptiles. Allegedly, this extinction ruptured the global life chain. However, none sounded really convincing, since after all, the same ignominies had occurred for whole decades, but no sweat for Homo Sapiens. But how did push come to shove in the last months of 1999?        “During the last months of 1999…” young psychologist, François Bulande mused aloud, being convinced that he had already unraveled the puzzle. He hastened to propound as convincingly as he could his postulate and fax the results to the Ministry of Presidency, in Paris. Fortunately for us, they took him seriously and to such an extent that they assigned a research company to check on his theory. The results, initially in France and then in the rest of the developed world, fully verified his proposition: the most powerful source of anxiety for the average person was but the transition to the third so-called millennium. All sorts of features and festivities for its reception that were preparing in East and West, the ritual countdown to its end, caused but a latent discomfort that made the more sensitive people exhibit extreme panic.     “Have we completely flipped?” the German chancellor was outraged when the issue was brought to summit level “Hell has broken loose over here: the earth population is rapidly booming, the natural environment is being destroyed and democracy is threatened by all sorts of nationalisms and the religious bigotry of the third world! Is perhaps the number 2000 really our problem? “People are always being obsessed with symbols,” the Russian spokesman cut in putting him in his place. “Cross, crescent, swastika, hammer and sickle: millions of people have sacrificed their lives for their sake without even seeking their true significance…” “There might not have been any meaning at all behind those symbols,” added the Canadian prime minister dipping a cookie in his cup of coffee. “History moves amidst simplifications, which inexorably end up to the duality – good and evil. Therefore, the number 2000 is a very bad symbol, and unhappily inevitable…” “The politician also knows how to cover up…” the American president said flaunting his manicured fingers.     From the following day on a concerted effort of degrading, in the conscience of the masses, the transition into the millennium began. With discreet persistence, the governments discouraged all festive events. And certainly, were it easy to outlaw the various lunatic heresies that prophesied World Destruction or Doom’s Day, the commercial exploitation had to be met with in other ways: CIA stealthily canceled (supposedly for national security reasons) the New Year’s Day Celebration in Times Square, New York, lavishly reimbursing the Hollywood company, which had undertaken the organizing of the festivities. The mayor of Athens ensured his political future for good after agreeing to abort the order of a million anniversary team shirts, which he was going to give out to his citizens. The Pope himself made his rickety presence in the St Peter’s Balcony and made it clear to the faithful that the incarnation of God had been conventionally placed by the Church Fathers in the year 1, whereas recent historical research has proved that Jesus was born in the year 6 BCE; therefore, we are already in 2006 – calm down! – Besides, what does time matter compared to faith? The Patriarch of Constantinople agreed and abetted.        In vain; it was already mid November when LMB was running rampant in towns and villages: the newscasters all over Europe would spend seventy odd hours going on talking unceasingly before at the same time sinking into profound torpor and letting the Continent alone. In Switzerland, a very stable country, people went berserk and started systematically shattering calendars, clocks and watches, dealing a stunning blow to the national economy. When the renowned Swiss banks were imperiled, NATO sent troops to protect them. The humanitarian operation had been running like clockwork until the banks’ general manager went insane and attempted a coup to take over power. He was going to be the first colored dictator of a non-African country!     The Swiss incident was the straw that broke the back of American tolerance. “Enough is enough,” barked the President at his staff. “Since humanity can’t stand the year 2000, who are we to meddle in their lives?” “It’s not us – it’s the time that goes by relentlessly…” a consulting officer stammered in a mumbo-jumbo philosophical mood. “Democracy can even stop time if it only means it! Wait and see!” the President interrupted him and stormed into his Oval Office to address the Nation. The resolution of the United States to defer the year 2000 indefinitely, being indeed salutary, was promptly adopted by the European Union and in turn by all the UN country members. The peoples of the world sighed in relief freed from the nightmare that choked them. Normalcy was fully restored. Only that everything – acts, sentiments, desires – seemed to have suddenly lost their gravity as though they were manifested in an artificial temporal vacuum without continuity or consistency.     1999a succeeded 1999b, which flew by auspiciously like the following eight years. We are already through 1999k and our country is celebrating as it has been internationally decided that when the Latin alphabet has been exhausted, it will be followed by the Greek and not by the Cyrillic one, as the Slavs had requested. Either way, 1999 will apparently never end. Instead, figuratively or literally, History itself has ended.   Now if you ask about those scant extremists, who insist that we are still in 2010 and act accordingly in the fringe of world order, I wonder how I can comment on such a quaint dissonance. “Humanity,” they claim, “has been hamstrung and drowned in its greasy present. However,” they brag, “we are advancing unabated to the future.” “Unabated but alone. And doomed,” I reply.

ΖΑΡΙΑ ΚΑΙ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ - DICE AND EMPATHY

 

ΔΥΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ  Λεμονιά Φουτζοπούλου*   Ένα. Τη νύχτα πήρε το αυτοκίνητο και πήγε να τον βρει. Έλειπε από την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Της είχε υποσχεθεί ότι θα έπαιζε λίγο για το καλό του χρόνου. Θα γύριζε να γιορτάσουν μαζί το νέο έτος. Τον πίστεψε γιατί ορκίστηκε στο μωρό που ερχόταν ότι τελείωσε με αυτά. Ήξερε πού θα τον έβρισκε. Πήγε στον Πειραιά. Δίπλα στην πύλη τρία του λιμανιού υπήρχε ένας χωματόδρομος που κατέληγε στο κλαμπ Χαβάη. Ή αλλιώς στο μπαρ του Αλέκου, όπως ήταν γνωστό στην πιάτσα. Έσπρωξε την πόρτα και κάποιος πήγε να τη σταματήσει, αλλά ήταν τόσο μεθυσμένος που τον προσπέρασε εύκολα. Κατέβηκε στο υπόγειο και εκεί, πίσω από την αποθήκη, ήταν το δωμάτιο όπου κάτι ρεμάλια σαν τον άντρα της παίζανε μπαρμπούτι. Μια αποπνικτική ατμόσφαιρα με ένα υποκίτρινο φως επικρατούσε στο δωμάτιο, ενώ τα σύννεφα καπνού σε εμπόδιζαν να ξεχωρίσεις πρόσωπα. Όλοι ήταν σκυμμένοι πάνω από το τραπέζι όπου γινόταν παιχνίδι. Αναμαλλιασμένοι, με λυμένες γραβάτες, πουκάμισα έξω απ’ το παντελόνι, ιδρωμένοι, μεθυσμένοι, με μάτια κόκκινα απ’ το ξενύχτι και την αδρεναλίνη τσακώνονταν και βρίζονταν μεταξύ τους. Ανάμεσά τους και ο άντρας της. Δεν την είδε. Φτάνει που τον είδε εκείνη. Έκανε επιτόπου στροφή και βγήκε στο βραδινό αεράκι να ανασάνει.     Δύο. Έσπρωξε το πιάτο και σταύρωσε τα χέρια της πάνω στο τραπέζι, ενώ το βλέμμα της βυθίστηκε στον απέναντι τοίχο. Πέρασαν πέντε, δέκα, τριάντα λεπτά χωρίς να μιλάει κανείς και έχοντας ο καθένας καρφωμένο το βλέμμα στο κενό απέναντι. Από τότε που έγινε η διάγνωση, ο άντρας της αρνήθηκε οποιαδήποτε θεραπεία χωρίς εξηγήσεις. Τι αγκαλιές, τι κλάματα, τι παρακάλια και τι δεν προφασίστηκε για να τον κάνει ν’ αλλάξει γνώμη. Δεν τα κατάφερε ούτε αυτή ούτε τα παιδιά τους. Εκείνος ήταν αποφασισμένος ότι δεν άξιζε τον κόπο να χάνει τον χρόνο του σε θεραπείες με αμφίβολα αποτελέσματα. Απλά είχε έρθει η ώρα του. Εδώ και τρεις μέρες είχε κόψει και το φαγητό. Μόλις καθόταν στο τραπέζι έσπρωχνε το πιάτο από μπροστά του και σταύρωνε τα χέρια του. Σήμερα λοιπόν αποφάσισε να τον μιμηθεί. Πρώτα τον ενημέρωσε ότι αφού αυτός αποφάσισε να φύγει από τη ζωή, θα έκανε κι εκείνη το ίδιο. Έτσι βρέθηκαν στην κουζίνα να κάθονται ακίνητοι και σιωπηλοί με τα χέρια σταυρωμένα πάνω στο τραπέζι. Οι ώρες περνούσαν, ο ήλιος βασίλεψε και σε λίγο άρχισαν οι σκιές να γεμίζουν το δωμάτιο. Μεσάνυχτα πια και ο άντρας είχε βεβαιωθεί ότι η γυναίκα του εννοούσε την κάθε της λέξη. Σηκώθηκε απαλά, της έπιασε το χέρι και τραβώντας τη στην αγκαλιά του της είπε: «Μαζί στη ζωή, μαζί και στον θάνατο» και άρχισαν να λικνίζονται στους ήχους ενός βουβού ρυθμού.   Η Λεμονιά Φουτζοπούλου γεννήθηκε το 1970 στη Λάρισα. Σπούδασε στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Έχει δουλέψει περιστασιακά στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Έχει παρακολουθήσει τα Εργαστήρια Δημιουργικής Γραφής της συγγραφέως Αργυρώς Μαντόγλου και του ποιητή Αλέξιου Μάινα στον χώρο πολιτισμού «Νότιος – Χώρος Τέχνης και Δράσης».

TWO INCIDENTS   By Lemonia Foutzopoulou* Rendered by Vassilis C. Militsis One  She got into the car at night and drove to look for him. He had been missing since New Year’s Eve. He had promised he would play at cards for a short time just for the new year’s good luck. He would soon be back so that they could be together for the festivities of the new year’s inception. She believed him as he had sworn by the baby they were expecting; he would put an end to his gambling. She knew where to find him. She drove to Piraeus. By port gate three there was a dirt road leading to the Club Hawaii. It was also known around as Aleko’s Baroom. She pushed the door and someone tried to stop her, but he was so drunk that she sidled past him easily. She descended to the basement and there behind the storeroom was the room where some riffraff like her husband were throwing dice. A stifling atmosphere in a yellowish light prevailed in the room, while the clouds of smoke prevented you from making out faces. Everybody was bent over the table where the game was going on. All were disheveled and drunk, soaked in sweat, ties loose, shirttails outside trousers, eyes red from staying up all night and adrenaline – they were quarreling and hurling invectives against one another. She could see her husband among this scum. He did not see her; it was enough that she saw him. She turned around on the spot and walked up and out into the night air to take a breath.   Two   She pushed her plate away from her and folded her arms on the table, while her eyes were fixed on the opposite wall. Five, ten, thirty minutes passed in complete silence, their eyes staring into nothingness. After the diagnosis, her husband inexplicably refused to undergo any treatment. Despite her endearments, tears and beseeching, she could not make him change his mind; neither could their children. He was dead set on believing it was not worth the trouble of wasting his time with treatments of dubious results. He ruled that his time had merely been close at hand. He had also given up food since three days previously. As soon as he sat down at the table, he would push his plate away from him and fold his arms. Today she decided to mimic him. At first she announced that since he was determined to depart this life, she would do the same thing. Thus, they found themselves in the kitchen sitting still and silent, their arms folded on the table. The hours were speeding by, the sun set and in a short while shadows began to fill the room. It was already midnight and the man was dead certain that his wife meant exactly what she was talking about. He slowly stood up, held her hand and drawing her into his arms, he said: “Together in life, together in death,” and they both began to rock to the rhythms of a muted music.       Lemonia Foutzopoulou, born in Larissa in 1970, studied Agricultural Science at the Athens University and then she did her post graduate at the University of Thessaly. She worked occasionally both in the public and private fields. She had also attended the workshops of creative writing of the author Argyro Mantoglou and the poet Alexios Mainas in the area of culture South – Art and Action.

ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ ΠΟΤΑΜΙ - THE FATEFUL RIVER

 

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ Αντώνης Σαμαράκης     Η διαταγή ήτανε ξεκάθαρη: Απαγορεύεται το μπάνιο στο ποτάμι, ακόμα και να πλησιάζει κανένας σε απόσταση λιγότερο από διακόσια μέτρα. Δε χώραγε λοιπόν καμιά παρανόηση. Όποιος την παρέβαινε τη διαταγή, θα πέρναγε στρατοδικείο. Τους τη διάβασε τις προάλλες ο ίδιος ο ταγματάρχης. Διέταξε γενική συγκέντρωση, όλο το τάγμα, και τους διάβασε. Διαταγή της Μεραρχίας! Δεν ήτανε παίξε γέλασε. Είχανε κάπου τρεις βδομάδες που είχαν αράξει δώθε από το ποτάμι. Κείθε από το ποτάμι ήταν ο εχθρός, οι Άλλοι όπως τους λέγανε πολλοί. Τρεις βδομάδες απραξία. Σίγουρα δε θα βάσταγε πολύ τούτη η κατάσταση, για την ώρα όμως επικρατούσε ησυχία. Και στις δυο όχθες του ποταμού, σε μεγάλο βάθος, ήτανε δάσος. Πυκνό δάσος. Μες στο δάσος είχανε στρατοπεδεύσει και οι μεν και οι δε. Οι πληροφορίες τους ήτανε πως οι Άλλοι είχανε δυο τάγματα εκεί. Ωστόσο, δεν επιχειρούσαν επίθεση, ποιος ξέρει τι λογαριάζανε να κάνουν. Στο μεταξύ, τα φυλάκια, και από τις δυο μεριές, ήταν εδώ κι εκεί κρυμμένα στο δάσος, έτοιμα για παν ενδεχόμενο. Τρεις βδομάδες! Πώς είχανε περάσει τρεις βδομάδες! Δε θυμόντουσαν σ’ αυτόν τον πόλεμο, που είχε αρχίσει εδώ και δυόμισι χρόνια περίπου, άλλο τέτοιο διάλειμμα σαν και τούτο. Όταν φτάσανε στο ποτάμι, έκανε ακόμα κρύο. Εδώ και μερικές μέρες, ο καιρός είχε στρώσει. Άνοιξη πια! Ο πρώτος που γλίστρησε κατά το ποτάμι ήτανε λοχίας. Γλίστρησε ένα πρωινό και βούτηξε. Λίγο αργότερα, σύρθηκε ως τους δικούς του, με δυο σφαίρες στο πλευρό. Δεν έζησε πολλές ώρες. Την άλλη μέρα, δυο φαντάροι τραβήξανε για κει. Δεν τους ξαναείδε πια κανένας. Ακούσανε μονάχα πολυβολισμούς, και ύστερα σιωπή. Τότε βγήκε η διαταγή της Μεραρχίας. Ήτανε ωστόσο μεγάλος πειρασμός το ποτάμι. Τ’ ακούγανε που κυλούσε τα νερά του και το λαχταρούσανε. Αυτά τα δυόμισι χρόνια, τους είχε φάει η βρώμα. Είχανε ξεσυνηθίσει ένα σωρό χαρές. Και να, τώρα, που είχε βρεθεί στο δρόμο τους αυτό το ποτάμι. Αλλά η διαταγή της Μεραρχίας… — Στο διάολο η διαταγή της Μεραρχίας! είπε μέσ’ από τα δόντια του κείνη τη νύχτα. Γύριζε και ξαναγύριζε και ησυχία δεν είχε. Το ποτάμι ακουγότανε πέρα και δεν τον άφηνε να ησυχάσει. Θα πήγαινε την άλλη μέρα, θα πήγαινε οπωσδήποτε. Στο διάολο η διαταγή της Μεραρχίας! Οι άλλοι φαντάροι κοιμόντουσαν. Τέλος τον πήρε κι αυτόν ο ύπνος. Είδε ένα όνειρο, έναν εφιάλτη. Στην αρχή, το είδε όπως ήτανε: ποτάμι. Ήτανε μπροστά του αυτό το ποτάμι και τον περίμενε. Κι αυτός, γυμνός στην όχθη, δεν έπεφτε μέσα. Σα να τον βάσταγε ένα αόρατο χέρι (…) Ξύπνησε βαλαντωμένος· δεν είχε ακόμα φέξει… Φτάνοντας στην όχθη, στάθηκε και το κοίταζε. Το ποτάμι! Ώστε υπήρχε λοιπόν αυτό το ποτάμι; Ώρες ώρες, συλλογιζότανε μήπως δεν υπήρχε στ’ αλήθεια. Μήπως ήτανε μια φαντασία τους, μια ομαδική ψευδαίσθηση. Είχε βρει μια ευκαιρία και τράβηξε κατά το ποτάμι. Το πρωινό ήτανε θαύμα! Αν ήτανε τυχερός και δεν τον παίρνανε μυρουδιά… Να πρόφταινε μονάχα να βουτήξει στο ποτάμι, να μπει στα νερά του, τα παρακάτω δεν τον νοιάζανε. Σ’ ένα δέντρο, στην όχθη, άφησε τα ρούχα του, και όρθιο πάνω στον κορμό, το τουφέκι του. Έριξε δυο τελευταίες ματιές, μια πίσω του, μην ήτανε κανένας από τους δικούς του, και μια στην αντίπερα όχθη, μην ήτανε κανένας από τους Άλλους. Και μπήκε στο νερό. Από τη στιγμή που το σώμα του, ολόγυμνο, μπήκε στο νερό, τούτο το σώμα που δυόμισι χρόνια βασανιζότανε, που δυο τραύματα το είχανε ως τώρα σημαδέψει, από τη στιγμή αυτή ένιωσε άλλος άνθρωπος. Σα να πέρασε ένα χέρι μ’ ένα σφουγγάρι μέσα του και να τα ‘σβησε αυτά τα δυόμισι χρόνια. Κολυμπούσε πότε μπρούμυτα, πότε ανάσκελα. Αφηνότανε να τον πηγαίνει το ρεύμα. Έκανε και μακροβούτια… Ήταν ένα παιδί τώρα αυτός ο φαντάρος, που δεν ήταν παρά εικοσιτριώ χρονώ κι όμως τα δυόμισι τελευταία χρόνια είχαν αφήσει βαθιά ίχνη μέσα του. Δεξιά κι αριστερά, και στις δυο όχθες, φτερουγίζανε πουλιά, τον χαιρετούσανε περνώντας πότε πότε από πάνω του. Μπροστά του, πήγαινε τώρα ένα κλαδί που το έσερνε το ρεύμα. Βάλθηκε να το φτάσει μ’ ένα μονάχα μακροβούτι. Και το κατάφερε. Βγήκε από το νερό ακριβώς δίπλα στο κλαδί. Ένιωσε μια χαρά! Αλλά την ίδια στιγμή είδε ένα κεφάλι μπροστά του, κάπου τριάντα μέτρα μακριά. Σταμάτησε και προσπάθησε να δει καλύτερα. Και κείνος που κολυμπούσε εκεί τον είχε δει, είχε σταματήσει κι αυτός. Κοιτάζονταν. Ξανάγινε αμέσως αυτός που ήτανε και πρωτύτερα: ένας φαντάρος που είχε κιόλας δυόμισι χρόνια πόλεμο, που είχε έναν πολεμικό σταυρό, που είχε αφήσει το τουφέκι του στο δέντρο. Δεν μπορούσε να καταλάβει αν αυτός αντίκρυ του ήτανε από τους δικούς του ή από τους Άλλους. Πώς να το καταλάβει; Ένα κεφάλι έβλεπε μονάχα. Μπορούσε να ‘ναι ένας από τους δικούς του. Μπορούσε να ‘ναι ένας από τους Άλλους. Για μερικά λεπτά, και οι δυο τους στέκονταν ακίνητοι στα νερά. Τη σιωπή διέκοψε ένα φτάρνισμα. Ήταν αυτός που φταρνίστηκε, και κατά τη συνήθειά του βλαστήμησε δυνατά. Τότε εκείνος αντίκρυ του άρχισε να κολυμπάει γρήγορα προς την αντίπερα όχθη. Κι αυτός όμως δεν έχασε καιρό. Κολύμπησε προς την όχθη του μ’ όλη του τη δύναμη. Βγήκε πρώτος. Έτρεξε στο δέντρο που είχε αφήσει το τουφέκι του, το άρπαξε. Ο Άλλος, ό,τι έβγαινε από το νερό. Έτρεχε τώρα κι εκείνος να πάρει το τουφέκι του. Σήκωσε το τουφέκι του αυτός, σημάδεψε. Του ήτανε πάρα πολύ εύκολο να του φυτέψει μια σφαίρα στο κεφάλι. Ο Άλλος ήτανε σπουδαίος στόχος έτσι καθώς έτρεχε ολόγυμνος, κάπου είκοσι μέτρα μονάχα μακριά. Όχι, δεν τράβηξε τη σκανδάλη. Ο Άλλος ήταν εκεί, γυμνός όπως είχε έρθει στον κόσμο. Κι αυτός ήταν εδώ, γυμνός όπως είχε έρθει στον κόσμο. Δεν μπορούσε να τραβήξει. Ήτανε και οι δυο γυμνοί. Δυο άνθρωποι γυμνοί. Γυμνοί από ρούχα. Γυμνοί από ονόματα. Γυμνοί από εθνικότητα. Γυμνοί από τον χακί εαυτό τους. Δεν μπορούσε να τραβήξει. Το ποτάμι δεν τους χώριζε τώρα, αντίθετα τους ένωνε. Δεν μπορούσε να τραβήξει. Ο Άλλος είχε γίνει ένας άλλος άνθρωπος τώρα, χωρίς άλφα κεφαλαίο, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Χαμήλωσε το τουφέκι του. Χαμήλωσε το κεφάλι του. Και δεν είδε τίποτα ως το τέλος, πρόφτασε να δει μονάχα κάτι πουλιά που φτερουγίσανε τρομαγμένα σαν έπεσε από την αντικρινή όχθη η τουφεκιά, κι αυτός, γονάτισε πρώτα, ύστερα έπεσε με το πρόσωπο στο χώμα.

THE RIVER Antonis Samarakis   Rendered by Vassilis C. Militsis The order was crystal clear: “The approach to the river less than seven hundred feet is forbidden, let alone swimming in it. It brooks no misunderstanding. Disobeying the order means court martial.” The major himself read it to them. He had summoned the entire battalion for the order to be read. The order had been issued by the division! It was a no laughing matter. They had been billeted on this side of the river. On the opposite bank there was the enemy – the Others, as they were commonly called. Three weeks of inaction. The status quo would certainly not last for long but for the time being all was quiet. On both sides of the river there was a dense forest extending to a long distance. And it was in this forest that both armies had camped. Information had it that the Others had two battalions there. However, they attempted no offensive; no one knew what they intended to do. Meanwhile, the guard posts on both sides were interspersed randomly, hidden in the forest, ready just in case. Three weeks! It was a wonder that three entire weeks had sped by! No such a long truce has been remembered for about two and a half years since the start of the war. When they had got to the river, it was still cold. But for some days lately, the weather had improved. Spring set in at last! The first to steal down to the river was a sergeant. He glided down one morning and took a dive. Sometime later, he crawled back to the camp with two bullets in his ribs. It did not take him long to die. On the next day, two privates headed to the river. They were never seen again. Only a couple of shots had been heard, and then silence. It was at this point when the order had been issued by the division. The river, however, was a great temptation. They could hear its waters running on and they craved for a dive. During those two and a half years they stunk horribly. They had missed a host of small pleasures. And now this river was a blessing before them. But what about the order of the division? -          To hell with the division order, he said through clenched teeth at that night. He tossed and turned in his straw mattress without being able to find peace. The river could be heard from afar and did not let him rest. No matter what, he resolved to go the next day. To hell with the division order. His comrades were sleeping. Finally, he fell into slumber himself. He had had a dream, or rather a nightmare. At first he saw it as it was: a mere river. It was waiting for him. He was standing on the bank, stark naked, but could not dive; as if an unseen hand stopped him (…) He woke up deeply disturbed. It was still dark… Reaching the bank, he stood and regarded it. The river! So then, does this river really exist? At times he wondered whether it did not exist in reality. It might merely be a fantasy, a group delusion. He had got the chance to head to the river. It was a wonderful morning! If he was lucky and none got wind of him… if he could only make it and take a dive into the water; he did not give a dime for the consequences. He hung his clothes in a tree on the bank and propped his rifle upright against the trunk. He took a couple of final glances, one behind in case someone of his fellows saw him and another at the opposite bank as a precaution of being seen by the Others. Then he got into the water. From the moment his stark naked body, which had been tormented and marked by two wounds for two and a half years, got into the water, he felt another man. He felt as though an invisible hand had wiped through him with a sponge and deleted those two and a half years. Now he was swimming face down, now doing backstroke. He let the stream sweep him along. He was also flying underwater holding his breath. Now this soldier, who was no older than twenty-three years old, was transformed into a child. But the last two and a half years had left deep imprints inside him. Left and right, on both banks, birds fluttered from time to time from above greeting him. Some distance ahead, a tree branch was floating dragged by the current. He attempted to reach it in a long underwater plunge and finally made it. He surfaced right beside it. He felt elated! But at the same time he caught sight of a head some ninety feet distant up front.   He stopped and tried to see better. And the latter one, who was swimming there, had also stopped. They kept looking at each other. The former man changed to what was before: a soldier who had already fought for two and a half years, who had been awarded a War Cross and who had stood his rifle against a tree. He could not discover whether the one facing him was one of his own or of the Others. How could he find out? He could only make out a head. The man might be one of his own or perhaps one of the Others. For some minutes, both were facing each other dead still in the water. The silence was interrupted by a sneezing. It was the one on this side that sneezed; he cursed aloud, as was his habit. Then the one fronting him started swimming away swiftly to the opposite bank. He lost no time either. He swam to his bank with all his strength. He stepped out first. He rushed to the tree where he had left his rifle and grabbed it. The Other was just wading out of the water. He was also hurrying to get his rifle, too. He raised his rifle and pointed at the Other. It was too easy for him to plant a bullet into his head. The Other was a great target, only some sixty feet away, as he was running stark naked. But no; he did not pull the trigger. The Other was there, completely naked as he had been brought into the world. He, too, was naked as he was born . He felt himself unable to pull the trigger. They were both naked. Two naked human beings. Stripped of clothes, names and nationalities. Free from their Khaki selves.   No way for him to pull the trigger. The river did not put them apart now; on the contrary, it brought them together. He could not pull the trigger. The Other had changed into another human being – not the Other – no less, no more. He dropped his rifle. He lowered his head. He saw nothing until the end; what he could only see was some frightened birds flutter over him as the shot was heard from the opposite bank, and he, dropping first on his knees, collapsed upon the ground, face down. by the same: Η ΣΑΡΞ ΑΣΘΕΝΗΣ - THE FLESH IS WEAK