ΟΙ ΑΘΛΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

 

Να καταργηθεί το Bachelor - Avaaz

ΨΗΦΙΣΕ ΚΙ ΕΣΥ

ΣΤΟΝ ΜΟΛΩΧ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΤΟΥ - VICTIMS OF ROAD ACCIDENTS

 

ΑΡΙΑΔΝΗ & ΑΝΤΩΝΗΣ Λίλας Παπαπάσχου ABOUT US - THEATHINAI   Όλοι τον ήξεραν στον Πειραιά. Πλοία πηγαινοέρχονταν στο λιμάνι κι εκείνος τα ατένιζε με τις ώρες, βυθισμένος στην αυτοεξορία του. Σκεφτόταν πως μετά την ανεμελιά των διακοπών, οι επιβάτες τους θα επέστρεφαν στην αστική ρουτίνα, αποχαιρετώντας την ηλιοκαμένη εκδοχή τους. Ξυπνούσαν μνήμες από το παρελθόν του, τότε που είχε δουλειά, οικογένεια, φιλοδοξίες, κανονικότητα. Ποια κανονικότητα, δηλαδή, πάει κι αυτή, έγινε σχήμα λόγου. Η επικαιρότητα συναγωνίζεται και την πιο ευφάνταστη χολιγουντιανή ταινία μαζικής καταστροφής. Ο κόσμος φλέγεται κι εκείνος δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία καπιταλιστική παραφωνία. Κάποτε έμοιαζε με τους ανθρώπους που αναζητούν στα νησιά τον απολεσθέντα εαυτό τους. Στην πραγματικότητα δεν ένιωθε νοσταλγία για εκείνα τα χρόνια, μόνο που συχνά έμπαινε στον πειρασμό να αναλογιστεί αυτό το γαμημένο το «αν». Αν δεν έβαζε υποθήκη το σπίτι του για το κωλοδάνειο, αν δεν εθιζόταν στον τζόγο, αν δεν τον χώριζε η γυναίκα του, αν ο γιος του δεν τον ξέγραφε, αν οι συγγενείς του στο χωριό δεν του έτρωγαν τα κτήματα, αν... αν! Πιο πολλά τα αν από τα χρόνια της ζωής του. Σαν να μην έφταναν όλα τ’ άλλα, διάφοροι εκεί στα πέριξ παραπονέθηκαν ότι τους χαλάει τη μόστρα. Δεν είναι, λέει, ωραία εικόνα για τον τουρισμό, ειδικά σε περίοδο υγειονομικής κρίσης. «Να νομίζουν οι ξένοι ότι Ελλάδα ίσον πρεζόνια, μετανάστες, άστεγοι και ζητιάνοι. Κάνουμε αμάν και πώς για να έρθουν και να δουν τι, τους κλοσάρ της Αθήνας, εν προκειμένω του Πειραιά». Τάδε έφη μία υπάλληλος ταξιδιωτικού γραφείου, που τον είχε βάλει στο μάτι πριν από τον κορονοϊό, όταν καμιά φορά σταματούσε έξω από το παράθυρό τους, διαβάζοντας για εξωτικούς προορισμούς και κρουαζιέρες πολυτελείας. Εν τέλει τον απομάκρυναν με τον τρόπο τους, με αυτό το μοντέρνο στιλάκι που ενώ σε φτύνουν κατάμουτρα, το ύφος τους παραμένει συμπονετικό και καλοσυνάτο. «Στον ξενώνα θα σε φροντίζουν. Θα έχεις ένα πιάτο φαΐ και μία στέγη πάνω από το κεφάλι σου. Αν θέλεις, μπορούν να σου βρουν και δουλειά, να ξαναρχίσεις από την αρχή». Μα δεν ήθελε να ξαναρχίσει την ίδια ζωή, κι όλα αυτά που ευαγγελίζονταν κι ακόμα παραπάνω τα είχε και πριν. Αλήθεια δεν είχε. Όλα γύρω του ήταν ψεύτικα. Κίβδηλα. Πιο πολύ τον πείραξε που τον είπαν βρόμικο. Αξύριστος ναι, όχι βρόμικος. Πάντα έβρισκε μια τουαλέτα σε κάποιο φιλόξενο μαγαζί ή έναν συνάνθρωπο πρόθυμο να του παραχωρήσει το λάστιχο της αυλής του για να πλύνει τουλάχιστον το πρόσωπό του και τα χέρια του. Ακόμα και τώρα, που όλοι δίσταζαν να ανοίξουν τα σπίτια, τα μαγαζιά και κυρίως τις καρδιές τους. Κι όταν τα πράγματα ζόριζαν πολύ, πήγαινε και στους ξενώνες. Δεν άντεχε όμως πάνω από δύο μέρες, τον έτρωγε το φευγιό. Είχε συνηθίσει να ζει κάτω από τον ήλιο, το φεγγάρι και τ’ αστέρια. Απολάμβανε να πλένει τα λιγοστά ρούχα του στα κινητά πλυντήρια και μετά τα καμάρωνε να στεγνώνουν στον ήλιο, αγγίζοντας φευγαλέα την ευτυχία. Ας είναι καλά κι οι φίλοι του οι λιμενικοί που, παρ’ όλες τις άνωθεν εντολές, τον άφηναν να μπαίνει στη ζούλα και να αράζει στο αγαπημένο του σημείο, ειδικά από το σούρουπο και μετά, τότε που όλα έμοιαζαν γαλήνια. Επέλεγε προσεκτικά ποιον θα πλησιάσει, αλλά ενίοτε η διαίσθησή του τον πρόδιδε, όπως τις προάλλες, που ρώτησε μία παρέα νεαρών που του φάνηκαν καλά παιδιά εάν είχαν κανένα ψιλό και εκείνοι τον έπιασαν στο κατόπι και θα τον τρέλαιναν στην καζούρα –στην καλύτερη περίπτωση– εάν δεν εμφανιζόταν ένα μηχανάκι της κακιάς ώρας. Παραλίγο να τον πατήσει κιόλας, αλλά ο πιτσιρικάς πρόλαβε να φρενάρει και όταν κατάλαβε ότι τον παρενοχλούν οι τέσσερις λεβέντες, τους μίλησε στη γλώσσα τους και την κοπάνησαν γελώντας. Η νεαρή συνεπιβάτισσα έβγαλε ένα μπουκάλι νερό από την τσάντα της και του έδωσε να πιει. Ο οδηγός της μηχανής τα είχε πάρει άσχημα με τη φάση και επαναλάμβανε ρυθμικά: «Ρε τους μαλάκες», ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον παππούλη. Άκου παππούλης τα κωλόπαιδα, πενήντα πέντε χρονών άνθρωπος! Αριάδνη και Αντώνης, ετών δεκάξι και κάτι ψιλά, κάτοικοι αμφότεροι Κερατσινίου. Επέμεναν να τους πει το όνομά του, αλλά εκείνος όλο και το ανέβαλλε. Τις μονομερείς συστάσεις ακολούθησαν τα σουβλάκια. Προθυμοποιήθηκαν να τον κεράσουν κάτι και τους ζήτησε δύο με γύρο κι απ’ όλα. Ντρεπόταν, αλλά τα ζήτησε, μαζί με μια μπίρα. Δεν έφυγαν μέχρι να τελειώσει το γεύμα του. Δεν ήξερε αν πρέπει να βάλει τα γέλια ή τα κλάματα, όταν τα είδε να μετράνε τα λεφτά τους για να πάρουν στον παππούλη να φάει. Κι αυτό το παππούλης στον λαιμό τού καθόταν. Τον ρώτησαν πώς βρέθηκε στον δρόμο, αν είχε οικογένεια και πολλά ακόμη, εξίσου αδιάκριτα. Απάντησε σε όλα, με την ειλικρίνεια του ανθρώπου που δεν έχει πια τίποτα να χάσει. Τον άκουγαν με προσοχή, όπως ακούει κάποιος έναν δικό του άνθρωπο, έναν αγαπημένο. Ο Αντώνης κοίταξε ξαφνικά το κινητό του. «Όχι, ρε γαμώτο, πήγε τρεις. Θα με γαμήσει η μάνα μου». Γύρισε και τον κοίταξε «Συγγνώμη... πάντως εγώ στη θέση σου θα προσπαθούσα να μιλήσω στον γιο μου». Ένας έφηβος απολογούνταν σ’ έναν άστεγο γιατί έβρισε μπροστά του και στη συνέχεια του έδινε και συμβουλές. Ο γιος του δεν είχε ζητήσει ποτέ συγγνώμη. Δεν του είχε πει ποτέ ευχαριστώ. Μόνο θέλω και δώσε, μόνο απαιτήσεις. «Με καταδυναστεύει κι από μακριά η μάνα μου!» μουρμούρισε ο Αντώνης και έβαλε μπροστά το σαραβαλάκι του. Άκουσε τη φωνή της Αριάδνης μέσα στο σκοτάδι: «Θα τα ξαναπούμε. Εμείς αράζουμε συχνά εδώ. Χαζεύουμε τα πλοία. Το βράδυ με τα φωτάκια τους αναμμένα, δεν είναι τέλεια;». Πόσες φορές είχε ακούσει τα ίδια. Πόσα θα τα ξαναπούμε και να μη χαθούμε είπε και του είπαν. Αντάμωσαν άλλες τρεις-τέσσερις φορές, την τελευταία προς τα μέσα Αυγούστου. Είχαν τιγκάρει το πενηνταράκι τους με διάφορα είδη πρώτης ανάγκης. Δύο σεντόνια, τρία μπλουζάκια κοντομάνικα κι ένα φούτερ, ένα τζιν κι ένα υφασμάτινο παντελόνι, δύο ζευγάρια παπούτσια –ένα νούμερο μεγαλύτερα– ένα μικρό ανεμιστηράκι, μπαταρίες κι έναν φάκελο με 35 ευρώ. Στην αρχή αρνήθηκε σθεναρά να τα αποδεχτεί, αλλά η επιμονή τους ήταν τόσο μεγάλη που εν τέλει κάμφθηκε η όποια αντίστασή του και τα καταδέχτηκε με το κεφάλι σκυμμένο. Τον φάκελο με τα χρήματα τον έβαλε στην πρώτη θήκη του σάκου του, εκεί που φύλαγε ό,τι πιο πολύτιμο είχε. Οικογενειακές φωτογραφίες, τη βέρα του και αντισηπτικό. Σε μια προσπάθεια να αποσπάσει την προσοχή τους από τον ίδιο, ρώτησε πώς και έχουν ξεμείνει στην πόλη αυγουστιάτικα. Απάντησαν με μια φωνή πως δεν ήθελαν να πάνε στα εξοχικά τους, γιατί τους σπάνε τα νεύρα οι γονείς και τα μικρότερα αδέλφια τους και δεν τους αφήνουν να διαβάσουν, για να προσθέσουν ότι μόνο έτσι μπορούσαν να είναι συνέχεια μαζί, έστω κάνοντας επανάληψη. «Δε θα κάνετε καθόλου διακοπές;» ρώτησε, λες και ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο να κάνουν οι τρεις τους αυτή την κουβέντα. «Θα πάμε τριήμερο στην Αίγινα, πρώτη φορά οι δυο μας…» είπε ο Αντώνης. Λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία και έρθουν αντιμέτωποι με τη Γ’ Λυκείου, τις εξετάσεις και την ενηλικίωση, θα ζήσουν τον εφηβικό τους έρωτα, σκέφτηκε και ένιωσε μια απροσδιόριστη χαρά. Ρώτησε τι θέλουν να σπουδάσουν. «Εγώ κτηνίατρος. Λατρεύω τα ζώα», είπε η Αριάδνη. «Εγώ ΤΕΦΑΑ, ξέρεις, γυμναστική ακαδημία. Το ’χω γενικά με τα σπορ. Ευκολάκι…» κόμπασε ο Αντώνης, με την Αριάδνη να τον κοιτάζει, όπως κοίταζαν κι εκείνον κάποτε οι γυναίκες της ζωής του. «Έτσι που λες, λίγες μέρες έμειναν και την κάναμε! Θα πάρουμε και το μηχανάκι στη ζούλα, γιατί αν το μάθουν οι γονείς μας την κάτσαμε. Μαζεύουμε λεφτά από τον Μάρτιο». Κάποια από αυτά πήγαν στα σουβλάκια, τις μπίρες και το χαρτζιλίκι μου, σκέφτηκε και αισθάνθηκε τύψεις. «Πότε σαλπάρετε;» «Την επόμενη Παρασκευή στις 7 το πρωί!» «ΟΚ, κερνάω καφεδάκι και κουλούρι Θεσσαλονίκης πριν φύγετε!» Τα δύο παιδιά κοίταξαν το ένα το άλλο και χαμογέλασαν. Όχι ειρωνικά. Μάλλον αμήχανα. Τις επόμενες μέρες δεν ξαναφάνηκαν στο λιμάνι. Θα ετοιμάζονται, σκέφτηκε, για τη μεγάλη εξόρμηση. Προσπάθησε να θυμηθεί τον εαυτό του στην ηλικία τους. Ήταν μάλλον ένας τυπικός νέος της εποχής, χωρίς ιδιαίτερα επαναστατική διάθεση. Ευπαρουσίαστος μεν, αλλά χαμηλών τόνων. Η πρώτη του φορά ήταν στα δεκατέσσερα, με τη συμμαθήτριά του τη Φωτεινή. Συμπαθητική κοπέλα, αλλά η πράξη σκέτη αποτυχία. Έψαχναν να βρουν πού μπαίνει τι και στο τέλος τούς έπιασε νευρικό γέλιο και συμφώνησαν να ξαναπροσπαθήσουν. Εν τέλει τα κατάφεραν στην τρίτη απόπειρα και έκτοτε η ερωτική του ζωή πήρε την ανιούσα. Πού να βρίσκεται, άραγε, τώρα η Φωτεινή; Και τι θα σκεφτόταν αν τον έβλεπε να τριγυρνάει στον Πειραιά ζητώντας ελεημοσύνη, εκείνος που στην πενταήμερη κερνούσε όλη την τάξη και είχαν να το λένε ότι είναι φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα. Οι κάθε άλλο παρά ήσυχες μέρες του Αυγούστου κυλούσαν αργά και βασανιστικά, η πόλη άδειαζε, τα πλοία έδεναν και έλυναν τους κάβους τους κι εκείνος περιπλανιόταν στους δρόμους του Πειραιά πιο μόνος από ποτέ, με τις αναμνήσεις ως μοναδική αποσκευή του. Πριν συναντηθούν οι δρόμοι τους, είχε ξεχάσει πώς είναι να νοιάζεσαι για κάποιον, πώς είναι κάποιος να σε νοιάζεται. Αν και τον τρόμαζε αυτή η ξαφνική συναισθηματική εξάρτηση, ταυτόχρονα τον παρηγορούσε και τον έκανε να αισθάνεται σχεδόν χρήσιμος, περίπου ζωντανός. Το λιγότερο που μπορούσε να κάνει, ήταν να τηρήσει την υπόσχεσή του. 3 Σεπτεμβρίου, Παρασκευή 6:15 το πρωί. Ακουμπάει στα κάγκελα έξω από την Πύλη Ε8 προς Αργοσαρωνικό, για να έχει ορατότητα προς τον δρόμο, αφού τα πρωινά ίσχυε και η άτυπη απαγόρευση εισόδου του στο λιμάνι. Με τους καφέδες και τα κουλούρια ανά χείρας, τους ψάχνει εναγωνίως μέσα σε άγνωστα, αγουροξυπνημένα πρόσωπα. Παρακολουθεί τα διερχόμενα οχήματα να τρέχουν προς το άγνωστο πεπρωμένο τους. Διακρίνει με δυσκολία δύο νεανικές φιγούρες πάνω σε ένα μηχανάκι να στρίβουν στη διασταύρωση. Σταματάνε στο φανάρι, λίγα μέτρα μακριά του. «Καλημέρα! Μας πήρα πρωινό!» Δεν τον ακούνε. Για μια στιγμή μόνο τού φάνηκε πως είδε την Αριάδνη να τον χαιρετάει. Ένας εκκωφαντικός θόρυβος και μετά παρατεταμένη σιωπή. Η άσφαλτος γεμίζει σπασμένα γυαλιά, ανθρώπινες σάρκες κι αίμα. Κλείνει τα μάτια του και αισθάνεται να τον διαπερνούν φωνές, ποδοβολητά, βρισιές, κορναρίσματα. Μια μεγάλη μαύρη μύγα εισβάλλει στη σακούλα με τα κουλούρια. Βουίζει το κεφάλι του, λες και η μύγα τρύπωσε στον εγκέφαλό του. Θέλει να σηκωθεί, να τρέξει, αλλά τα μέλη του δεν υπακούν.  «Τα θέρισε τα παιδιά ο αλήτης!» «Δε φοράνε και κράνος, γαμώτο μου!» «Ρε τον μαλάκα, τα διέλυσε τα παιδάκια!» «Δεν τα είδες, ρε, πιωμένος είσαι;» το πλήθος παραληρεί. Τα μάτια του καίνε, τον πονάνε, οι φωνές βουίζουν μέσα στο κεφάλι του σαν μαύρα βρομερά ζωύφια. Τραβάει τα μαλλιά του, χτυπάει το στήθος του, γελάει και κλαίει σαν μανιακός. Θρηνεί για εκείνο το παππούλης. Θρηνεί που ανασαίνει τον αέρα τους. Θρηνεί... Αποκοιμήθηκε όρθιος, χωρίς να κοιμάται, εξαντλημένος από την αναπάντεχη οδύνη. Ανοίγει με δυσκολία τα βλέφαρά του. Δεν γνωρίζει αν είναι μέρα ή νύχτα, δεν γνωρίζει πού βρίσκεται, όλα μηδέν. Περπατάει με κινήσεις αργές, τελετουργικές, χωρίς να κοιτάζει γύρω του. Πατάει πάνω στα πεσμένα κουλούρια και τον χυμένο καφέ. Τα δικά του λουλούδια στο μνήμα τους. Από τότε δεν τον ξαναείδε κανείς στον Πειραιά. «Επιτέλους, γλιτώσαμε από αυτή τη μάστιγα» σχολίασαν διάφοροι καλοθελητές. Κουβέντα πια για το ζευγαράκι που σκοτώθηκε στο τροχαίο. Άλλη μια τραγική είδηση καταδικασμένη να ξεχαστεί, πριν καν παλιώσει. Μία πόλη γεμάτη μελλοθάνατους, ήδη λησμονημένους.   H Λίλα Παπαπάσχου γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος της Ανωτέρας Σχολής Δραματικής Τέχνης «Θεμέλιο» του Νίκου Βασταρδή. Έχει παρακολουθήσει πολυάριθμα σεμινάρια και μαθήματα θεάτρου, δημιουργικής γραφής, δημοσίων σχέσεων και επικοινωνίας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει διατελέσει αρχισυντάκτρια στο ηλεκτρονικό περιοδικό alliosmagazine.wordpress.com και είναι ιδρύτρια και διευθύντρια του πολιτιστικού portal www.theathinai.com. Παρουσίαζε για τέσσερα χρόνια την πολιτιστική εκπομπή «ΚαλλίΠόλις» στο Κανάλι Ένα 90,4 του Πειραιά, έχει εργαστεί στον ΑΘΗΝΑ 9,84 και επί του παρόντος παρουσιάζει μαζί με τον Χρήστο Σούτο την πολιτιστική εκπομπή «Over Culture» στον αθλητικό ραδιοφωνικό σταθμό Overfm 104,9. Εργάζεται στην Ανεξάρτητη Αρχή «Συνήγορος του Πολίτη». Πηγή: Diastixo.gr

ARIADNE & ANTONIS   By Lila Papapaschou* Rendered by Vassilis C. Militsis Everybody knew him in Piraeus. Ships sailed in and off the harbor and he gazed at them engrossed in his self-exile.  He thought about the carefree holidays of the passengers who were returning to their daily grind saying good-by to their sun-tanned version. He recalled memories from his past, when he had a job, family, ambitions, and normalcy. What sort of normalcy? Just a figure of speech. Current affairs antagonize even the most fantastic mass destruction Hollywood movie. The world is on fire and he is nothing more than a capitalistic discordance.      Once, he was like those people who sought their lost self in the islands. In fact, he did not look back on those years; only that he was often tempted to reflect on that fucking ‘if.’ If he had not mortgaged his house to get that bloody loan; if he had not become addicted to gambling; if his wife had not divorced him; if his son had not denied him; if his relatives at the village had not squatted on his land, if…if!   And on top of all these, different people in the neighborhood complained that he was spoiling the decency of the place. He presented a bad picture for tourism, especially in a period of a health crisis. “Need the tourists think that Greece is but junkies, immigrants, homeless and beggars? Do we sweat blood to lure foreign tourists to the country only for them to see the tramps of Athens, and in this case of Piraeus?” Thus spake a travel agency female employee, who targeted him before the corona virus epidemic, when once in a while he would hang around outside their window and look at the adverts of exotic destinations and luxury cruises. Finally, they would turn him away in a suave manner indicative of spitting you right into your face but their mien remains sympathetic and kind. “You’ll be taken good care of in the hostel. You’ll be given food and shelter. If you wish, you’ll be helped to find a job and start all over again.” But he did not wish to restart the same life; and he had all these, and much more before than wat he is now being promised. In fact, he did not have them: all around him were phony; fake. But what hurt him more was that they called him filthy. He was unshaved, all right, but not filthy. He would always find a toilet in some friendly shop or a fellow human willing to let him use the hose of his yard to wash at least his face and hands; even now when all falter before accepting him in their houses, shops and, mainly, in their hearts. And when things got really rough, he sought shelter in hostels. But he could not bear staying in them more than a couple of days; he was looking forward to leaving. He had grown used to living under the sun, the moon and the stars. He enjoyed washing his scanty clothes in launderettes and felt proud seeing them dry in the sun, experiencing thus a transient happiness. Thanks to his friends, the port police, who, against the orders from their superiors, allowed him to get in on the sly and relax at his favorite spot, especially after dusk, when all were peaceful and serene.   He carefully chose whom to approach, but sometimes his intuition failed him, as it did the other day: he accosted a gang of youngsters that appeared to be nice boys and begged for some change. However, they started picking on him and they would, at best, have driven him mad with making a fool of him had it not appeared a kid on a rattle-trap of a bike. He nearly knocked him down, but the kid braked on time and when he realized that the four rowdies were harassing the old man, he spoke to them in their language and they split laughing. The young girl who was riding on the back seat fished out of her bag a bottle of water and gave the man to drink. The biker got so infuriated with the incident that he repeated over and over again in rhythm: “The assholes,” and he stealthily looked at the Pops. Fancy the brats calling him Pops, a fifty-five year-old man! Ariadne and Antonis, around sixteen, both residents of Keratsini, Piraeus. They insisted he tell them his name, but he stalled. The one-sided introductions were followed by souvlakis.  They offered to stand him a treat and despite his embarrassment he asked for two full gyros and a beer. They stayed with him until he finished his meal. He did not know whether he should laugh or cry when he noticed them count their money to buy something for the Pops to eat. But that ‘Pops’ made him choke. They wanted to know how he ended up in the streets, whether he had a family and a host of other personal questions. He answered to all their questions with the frankness of someone who had nothing to lose. They listened to him carefully as though they would to a dear one. Then suddenly Antonis looked at his cellphone: “Oh, damn it! It’s already three. My mother will screw me.” He turned and looked at the man; “Sorry for my language… but if I were you, I’d talk to my son.” A teenager apologized to a homeless for swearing and then went on to give him a piece of his mind. The man’s son had never apologized; neither had he shown him any gratitude. He was always demanding: Only ‘I want this, give me that.’ “My mother is still tyrannizing me even from a distance!” murmured Antonis and started his clunker. He heard Ariadne’s voice in the darkness. “We’ll see each other. We hang around here and gaze at the ships. In the evening they look perfect with their lights on.” he heard these things too often: “we’ll see you again, we’ve got to keep in touch” – they had exchanged such trivia. They met again more than a couple of times; the last time it was in mid-August. They loaded their 50cc bike chock-full with bare necessities: two bed sheets, three T-shirts, a sweater, a pair of jeans and a pair of normal trousers, two pairs of shoes – one size larger – a small fan, batteries and an envelope with 35 euros. At first he staunchly refused the accept them all, but they persisted so tenaciously that he finally yielded with his head bowed. He put the envelope with the money in the first pouch of his knapsack, where he kept his meager valuables, such as family photos, his wedding band and the antiseptic. In an effort to distract their attention from him, he asked them how come they had stuck in the city in the middle of August. They replied in unison they had no wish at all to go to their summer houses, because their parents and younger siblings got on their nerves and did not let them study, adding in turn that they could only revise when they were the two of them. “Won’t you take any holidays?” he asked as though it were the most natural thing in the world for the three of them to make this conversation. “We’ll go to the island of Aegina for three days, just the two of us; it’ll be our first time…” said Antonis. “Shortly before the schools open, they will be faced with attending the last grade at school, and the exams; and with their coming of age they will live their adolescent romance,” he thought and felt indefinable glee. He asked them what studies they wanted to follow. “I want to be a vet,” said Ariadne, “I love animals. “I want to attend the P.E. Academy and be a sports coach. I like sports. It’ll be as easy as a piece of cake…” boasted Antonis while Ariadne cast an admiring look at him the way the women of his life had once looked at himself, too. “So in a few days we scram! We’ll take along the bike, too, on the sly, of course, because we’re done for if our parents get wind of it. We’ve been saving for our holidays since March.” “Some of that money has been squandered on my souvlakis, beers and pocket money,” he thought feeling regretful. “When are you sailing off?” “Next Friday at seven in the morning!” “OK then, I’ll treat you on coffee and Thessaloniki sesame bagels before you leave!” The two kids looked at each other and smiled; not ironically, but rather self-consciously. For the following days they did not show up at the port. “They must be getting ready for their great expedition,” he thought. He tried to recall himself at their age. He was rather an ordinary youngster of his time, without a particularly revolutionary disposition. He was presentable but not ostentatious. When he was fourteen, he had met Fotini, a schoolgirl, for the first time. She was a nice girl but the intercourse was sheer failure: they were trying to find out what gets into where; in the end they burst out in nervous laughing and agreed to try again some other time. Finally, they succeeded in it at their third attempt and their sex life had greatly improved. He wondered what had become of Fotini and what she might think at seeing him hanging about the streets of Piraeus and begging; he who on the annual five-day school trip set up his whole class with treats. And they all said he was cut out for great things. The not so quiet August days dragged on excruciatingly; the city emptied of people, the ships sailed in and out, and he wandered in the streets of Piraeus more desolate than ever, with his reminiscences as his only luggage.  Before he met the two kids, he had forgotten what it was like to care for someone, and how it felt when someone cared for you. Although he was terrified by this sudden sentimental dependence, at the same time he was comforted by the sense that made him feel almost useful and alive. The least he could do was to keep his promise.  September 3, Friday, 6:15 in the morning. He is leaning on the railing outside the E8 harbor gate so that he could see the street, as no entrance into the port was allowed, informally at least, in the mornings. Coffees and bagels in hand, he was looking them up frantically among unknown, newly roused from their beds, people. He is watching the vehicles that are passing by towards their unknown destiny. With difficulty he discerns two youthful figures upon a motorbike that turns into the crossroads. They stop at the red light, a few meters away from him. “Good morning,” he is shouting; “we’ve got us breakfast!” they can’t hear him. He thinks he has fleetingly seen Ariadne wave to him.   Then there is a deafening bang followed by a prolonged silence. The tarmac is strewn with shattered glass, human flesh and blood. He closes his eyes and feels his body pierced with voices, tramping of feet, swearing and car honking. A big black fly invades the bag of bagels. His head is buzzing as if the fly had made its way into his very brain. He wants to get up and run but his limbs do not obey. “The asshole has mowed the kids down!” “And they weren’t wearing crash helmets, damn it!” “The jerk has smashed the poor kids!” “Haven’t you seen them, you idiot? Are you drunk?” the mob is raving. His eyes burn and hurt him; the voices are droning inside his head like black, filthy varmint. He is pulling at his hair, beating his chest, and laughing and crying like a madman. He is grieving for that Pops. He is grieving for breathing their air. He is just grieving… Still standing, he dozes off into a sleepless slumber utterly exhausted from the unexpected affliction. He can hardly lift his eyelids. He does not know whether it is night or day. He does not see where he is – all leads to nothing. He is taking slow, ritual steps without looking around him. He treads on the dropped bagels and spilled coffee. His flowers for their grave. Since then no one has seen him in Piraeus. “At last, we’ve got rid of that plague,” commented various do-gooders. No comment on the young couple that got killed at that road accident. Another tragic piece of news too soon doomed into oblivion. A city full of the Grim Reaper’s candidates, already forgotten.     *Lila Papapaschou, born in Athens, has attended the Higher Drama Art School Themelio. She has participated in numerous theater, creative writing, public relations and communications seminars both in Greece and overseas. She has worked as chief editor of the e-magazine alliosmagazine.wordpress.com and has founded and manages the cultural portal www.theathinai.com She broadcasted the program KaliPolis on Channel One 90.4 in Piraeus and has also worked for ATHENS 9.84. She and Christos Soutos currently feature the cultural broadcast Over Culture on the sports radio Overfm 104,9. She also works for the Independent Authority Ombudsman.     Lila Papapaschou and Christos Soutos

VENGEANCE TURNS INTO BOOMERANG - ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΠΟΥ ΤΙΜΩΡΕΙ ΚΡΥΦΑ

 

«ΚΙ ΑΣ ΛΕΝΕ ΠΩΣ Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΙΑΤΟ ΠΟΥ ΤΡΩΓΕΤΑΙ ΚΡΥΟ...» Δέσποινα Καϊτατζή - Χουλιούμη     Κάθεται μπροστά στο τζάκι. Μονάχος. Κοιτάζει με άδειο βλέμμα τον περίτεχνο μαρμάρινο διάκοσμο γύρω από την εστία και κάτω από την ποδιά. Την επένδυση της εξωτερικής επιφάνειας με τα πορσελάνινα πλακάκια. Τα είχε περάσει ο ίδιος με τη βοήθεια ενός τεχνίτη που είχε φέρει ειδικά για τη διακόσμηση του τζακιού. Τι χαρά που είχε πάρει! Πόσο καμάρωνε! Ρίχνει ξύλα. Κοιτάζει χωρίς να βλέπει τη φωτιά που πυρώνει. Χειμώνας. Όπως τότε. Το κρύο τσουχτερό. Πότε πότε ανακατεύει τα κάρβουνα. Όλη μέρα περιφέρεται μονάχος στον κήπο. Σαν την άδικη κατάρα. Μετά ξαναμπαίνει και ζαρώνει καθηλωμένος μπροστά στο τζάκι. Έχει κλειστεί στον εαυτό του. Είχε βγει σε πρόωρη συνταξιοδότηση από τότε ακόμη. Δεν τον έπαιρνε να παραμείνει στη δουλειά. Τα ιδιαίτερα είχαν κοπεί κι αυτά μαχαίρι. Κι ας ήταν από τους πρώτους κομπιουτεράδες εκείνη την εποχή. Κι ας εκπαίδευσε νέους και νέους να σερφάρουν στο διαδίκτυο, να σχεδιάζουν πάουερ πόιντ, να δημιουργούν και να αναρτούν ερασιτεχνικά βίντεο στο γιουτιούμπ. Με τις αφορολόγητες απολαβές που είχε μαζέψει από τα ιδιαίτερα και με ατέλειωτες ώρες προσωπικής εργασίας, κατόρθωσε να χτίσει τη βίλα τους στα βόρεια προάστια. Να στεγάσει την οικογενειακή τους ευτυχία. Αυτός ήθελε πραγματικά να την κάνει βασίλισσα. Όμως μια βασίλισσα χρειάζεται και τον βασιλιά δίπλα της και στο κρεβάτι της. Η αυτού υψηλότης, ο μικρός εαυτός του δεν αξιώθηκε. Αυτός δούλευε απ’ το πρωί ως το βράδυ μέχρι που έπεφτε ξερός στο κρεβάτι. Με τους γείτονες έτσι κι αλλιώς από πάντα δεν είχε και πολλά πάρε δώσε. Ένα που τους χώριζαν οι μεγάλες αυλές τους και δεύτερο που δεν είχαν προλάβει καλά καλά να γνωριστούν, να ριζώσουν στον νέο τόπο. Ύστερα ήταν και η δουλειά, αλλά το κυριότερο ήταν η ντροπή. Ντρεπόταν. Ντρεπόταν πολύ να βγει έξω στον κόσμο. Ένιωθε λες και το έφερε στο κούτελο σαν το σημάδι του Κάιν. Τους έβλεπε πώς κατέβαζαν το κεφάλι και τον προσπερνούσαν. Ή μήπως ήταν αυτός που κατέβαζε το κεφάλι και τους προσπερνούσε πιστεύοντας το αντίθετο; Δεν ήταν πια βέβαιος. Το βέβαιο ήταν ότι είχε χρόνια να κοιταχτεί στα μάτια με άνθρωπο. Να καθρεφτιστεί. Να δει ποιος είναι τελικά. Πώς έφτασε εδώ που έφτασε. Να τον δρόσιζαν κάποιες σταγόνες ελέους επιτέλους. Να τον ανακούφιζαν κάποια ιχνοστοιχεία συμπόνιας. Τα παιδιά έφυγαν κι αυτά απ’ το σπίτι. Από τότε. Μεγάλωσαν πια, έκαναν όπως μπόρεσαν τις ζωές τους. Αλλού. Δεν τα χωρούσε ο τόπος. Πότε πότε σηκώνουν το ακουστικό για κάνα-δυο κοφτές κουβέντες. Τα άκρως απαραίτητα. Δεν θέλουν να έρχονται. Δεν θέλουν να θυμούνται. Κι ύστερα, πώς θα μπορούσε να τα κρίνει! Φυσικό δεν είναι να μη θέλουν να δουν στα μάτια τον πατέρα τους, τον φονέα της μάνας τους. Βέβαια ποτέ δεν ομολογήθηκε κάποιο έγκλημα. Ούτε στα παιδιά, ούτε στο δικαστήριο. Μπορεί να είχε βουίξει ο τόπος με την εξαφάνιση της συζύγου. Μπορεί για αρκετό καιρό να διασύρθηκε από τον ημερήσιο Τύπο σ' ολόκληρη τη χώρα. Μπορεί τα σενάρια και οι υποθέσεις των ανακριτών, της αστυνομίας, της κοινωνίας να ξεπέρασαν και τα πιο φρικαλέα θρίλερ. Τίποτε όμως δεν ήταν αρκετό για να τον ενοχοποιήσει. Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν αθωωτική ελλείψει αποδείξεων. Μόνο κάποιες γυναικείες οργανώσεις διαμαρτυρήθηκαν για ατιμωρησία γυναικοκτονίας έξω από το δικαστικό μέγαρο. Κάποιοι που τον γνώριζαν, ήσυχο και προκομμένο, έπαιρναν όρκο για την αθωότητά του. Αυτοί που ήξεραν την αδυναμία που της είχε παρότι του φορούσε απροκάλυπτα το κέρατο, τον λυπόντουσαν. Κάποιοι άλλοι νοσηροί, τον δικαίωναν για το ενδεχόμενο έγκλημα. Ναι, ενδεχόμενο, βάσει ενδείξεων και υποθέσεων μόνο. Ενδείξεις και υποθέσεις σε αντιπαράθεση με τον πρότερο έντιμο βίο του κατηγορούμενου. Και πώς να είχε καταδικαστεί άλλωστε, αφού ποτέ δεν βρέθηκε πτώμα. Όμως τα μάτια μιλάνε. Τα παιδιά γνωρίζουν• κι ας μην ήθελαν να το ομολογήσουν ούτε στον ίδιο τους τον εαυτό. Σηκώνεται βαριεστημένος. Παίρνει από τον πάγκο το σκεύος με τα κομμάτια κρέας. Ανέκφραστος. Με κάποια αδιόρατη θλίψη, καλυμμένη από ένα σκληρό προσωπείο. Αυτό το κρύο πιάτο κρέας πρέπει να φαγωθεί πριν χαλάσει κι αρχίσει η σήψη. Όχι, δεν πάει άλλο. Πρέπει να φαγωθεί. Στη στιγμή, τα μάτια αστράφτουν. Εκπέμπουν εύφλεκτες ατσάλινες δεσμίδες. Αντανακλούν αποφασιστικότητα, μεθοδική εκτέλεση. Λες και αφορά σε καθιερωμένη τελετουργία. Δαγκώνει αργά. Ανόρεχτα. Καταπίνει σχεδόν αμάσητα τα κομμάτια. Σηκώνεται απότομα. Τον κυριεύει ταραχή κι ένα ανεξέλεγκτο τρέμουλο. Τεντώνει το σώμα. Πετυχαίνει να το ελέγξει. Πιάνει αποφασιστικά ένα από τα μισοφαγωμένα κομμάτια. Το πετάει στο πυρωμένο τζάκι. Με αποφασιστικότητα και ακρίβεια παίρνει ένα – ένα τα κομμάτια και τα πετάει στα κάρβουνα. Τα βλέπει να σηκώνουν μια πυκνή κάπνα, να σιγοκαίγονται. Τα γόνατα λυγίζουν. Σωριάζεται στο πάτωμα άδειο τσουβάλι. Κλείνει με τις παλάμες το ανοιχτό στόμα για να μην ουρλιάξει. Πιάνει τη μύτη. Τον πνίγει πάλι ο καπνός. Εκείνη η τσίκνα απανθρακωμένης σάρκας και οστών. Αυτός ακόμα σωριασμένος, ένα με το πάτωμα. Όλα τα αντέχει. Τις αϋπνίες, την ντροπή, τη μοναξιά, την καταδίκη του περίγυρου. Τα χαμηλωμένα βλέμματα. Τα άδεια από τον τρόμο μάτια της εκείνη την αναθεματισμένη στιγμή. Όμως αυτή την τσίκνα δεν την αντέχει με τίποτα. Με τίποτα. Εισβάλλει από κάθε πόρο του σώματος στον νου, στο μεδούλι, στη ραχοκοκαλιά. Πυροδοτεί τον κάθε νευρώνα. Του καίει τα σπλάχνα. Τον τσουρουφλίζει νύχτα-μέρα στον ύπνο και στον ξύπνο. Κι ας λένε πως η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο... [Από ανέκδοτη συλλογή διηγημάτων] Η Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη είναι κλινικός ψυχολόγος (Msc) και μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης (ΕΛΘ). Γράφει ποιήματα και διηγήματα, καθώς επίσης μεταφράζει από τα σουηδικά. Τελευταίο της βιβλίο είναι η ποιητική συλλογή Όλα σιγούν εκκωφαντικά ηχούν ακατάληπτα (Εκδόσεις Ρώμη, 2020).

AND LET THEM SAY REVENGE IS A DISH BEST SERVED COLD     By Despina Kaitatzi – Houlioumi*   Rendered by Vassilis C. Militsis           He is sitting by the fireplace. Alone. He is staring with glassy eyes at the elaborate marble décor around the hearth and under the riser – the veneer of the outer surface with the porcelain tiles. He had laid them himself with the help of a craftsman whom he had especially hired for the decoration of the fireplace. He had felt so happy and proud!     He is feeding the fire with wood. He is regarding without really seeing the fire glowing red hot. It is winter and bitter cold. Once in a while he is stoking the live coals. He has been rattling around in the garden all alone, like the wandering Jew. Then he is getting in again and is crouching stock still in front of the hearth. He has withdrawn completely into himself. He had prematurely retired even since then. He could no longer afford to remain at work. The private lessons had also stopped abruptly though he was one of the top computer specialists in those times. He had trained a host of young people how to surf the web, to work with the power point, to create and upload video onto you-tube. With the untaxed income earned from his private lessons and the innumerable hours of personal work he managed to have a villa built in the posh northern suburbs. He wanted to house their family happiness. He really wanted to make her a queen, but a queen needs her king both next to her and in bed. His highness, or rather his puny self, could not make it. He worked from early morning till late in the evening and when he went to bed, he simply dropped dead. With his neighbors he had few dealings anyway. On the one hand, they were separated by their large courtyards, and on the other, as a family, they did not have enough time to take root in their new home and make new acquaintances. Besides, it was the job, but the overriding reason was his shame. He felt ashamed – he was ashamed to go out and mix with people. He felt as though Cain’s mark was branded upon his brow. He looked at people going past him with lower eyes; or was it he that lowered his eyes when he went by them believing it was the other way around? He was no longer certain. However, it was certain that he had not looked someone right in the eyes for years. To peer at his own reflection in them; to see who he is in the long run. To find out how he had ended up here. To be cooled by some dew-drops of mercy. To be comforted by some trace elements of compassion.   The kids have also left home; since then. They are already grown-ups and they have managed their lives as best as they could. Elsewhere; for they did not feel at ease. Once in a while they pick up the  phone and exchange a couple of short words – the most essentials. They do not visit him. They do not want to remember. And after all, on what grounds could he judge them? It was natural that they do not wish to look into the eyes their father, their mother’s murderer. It was true that no crime was ever confessed; neither to the children nor at court. It had been all over with his wife’s disappearance. He had been castigated by the daily papers all over the land.  The assumptions and the guesswork of the police, the coroner and society might have surpassed postulating the most thrilling and ghastly scenarios, but nothing incriminating was found. The court ruled ‘not guilty’ in default of real evidence. Only some women’s organizations outside the courthouse protested against impunity for femicide. Some who knew him as a collected and hardworking man swore in his innocence. Those who knew how fond he was of her despite the fact that she was blatantly placing a cuckold’s horns upon his brow pitied him. Others again, rather morbidly, exonerated him for the implicit crime on the grounds of indications and assumptions only, versus the previous honest status of the accused. After all, how could he be convicted in the absence of a body?   However, eyes are eloquent. The children knew it though they did not dare confess it even to themselves. He gets up sick and weary. He takes the plate with the chunks of meat from the sideboard. His face is expressionless. Like a cruel mask it hides a vague grief. This cold plate of meat must be eaten before it goes bad and begins to rot. His eyes flash, emitting burning steel beams. They reflect determination and methodic performance as if it had to do with a time-honored ritual. He bites slowly, off his feed. He gulps the pieces down almost half chewed. All of a sudden he gets up. He is seized by agitation and unrestrained tremor. He stretches his body and succeeds in taking control of himself. He takes one of the half eaten pieces of meat and throws it into the glowing fire. Resolutely, he picks up the rest of the pieces and chucks them one by one unfailingly into the burning embers. He sees them sizzle slowly and give off thick smoke and soot. His knees bend and he collapses upon the floor like an empty sack. He covers his open mouth with his hands to prevent himself from screaming. He closes his nostrils. He is again being choked by the smoke and overwhelmed by the stench of charred flesh and bones. He is still lying down in a heap having become an integral part with the floor. He can endure almost everything: his insomnia, his shame, his loneliness, the reprobation of his social circle, the downcast eyes of the people, even the terror that rendered her eyes vacant at that damned moment. But he cannot stand that odor at all. No way. It assaults every pore of his body; it enters his mind, his spine and reaches the very marrow of his bones. It ignites all his neurons and burns his viscera. It scorches him day and night, asleep or awake.   And let them say that revenge is a dish best served cold…   Despina Kaitatzi – Houlioumi is a clinical psychologist, MSc, and a member of the Thessaloniki Literary Society. She writes short stories and poetry, and she translates from Swedish. Her recent book is a collection of poems with the title Ola sigoun ekkofantika, ēchoun akatalēpta [All fall thunderously silent and incomprehensibly ring out], Roma Publishers, 2020.