ABUSE OF POWER - ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

 

TRUMPERS ARE TRAITORS   Hudson Flores Expertise in elections, policy, and diplomacy   I have been fascinated by how the global security apparatus, economies, and politics could be influenced by what goes on in Washington. It could be the situation in Ukraine or the shifts in global alignments, but it interests me to understand what the logic and strategies are in such global events. It is important to have a foundation of democracy, integrity, and accountability while explaining such complex issues to the common man in a way that they understand how it affects them.     A federal judge just delivered a devastating blow to the Trump administration’s attempt to rewrite American history and she didn’t mince words. U.S. District Judge Cynthia Rufe issued a sharply worded, 40-page ruling after the Interior Department removed references to slavery from the President’s House exhibit at Philadelphia’s Independence National Historical Park. The exhibit documents the lives of the people George Washington enslaved while serving as president an essential part of the nation’s story. Judge Rufe made it clear she saw the move for what it was. Drawing a pointed comparison to George Orwell’s “Ministry of Truth,” she suggested the effort resembled an attempt to reshape reality itself. In her ruling, she rejected the idea that the federal government has the authority “to dissemble and disassemble historical truths,” underscoring that public history cannot be altered to fit a political narrative. According to court documents, on January 22, 2026, the National Park Service removed panels, displays, and video materials that referenced slavery and the individuals enslaved at the site. The result was a stripped-down version of the exhibit that erased crucial context about Washington’s presidency and the people he held in bondage.     Judge Rufe ordered a preliminary injunction requiring the administration to restore the exhibit to its January 21, 2026 condition. That means reinstalling all previously displayed panels, videos, and materials fully and without delay. She also went further, prohibiting any additional changes, removals, or alterations to the site without approval from the City of Philadelphia. In other words, no quiet revisions, no behind-the-scenes edits, and no second attempts to sanitize the record. The ruling stands as a reminder that the Constitution does not permit those in power to manipulate the historical record for political gain. When courts enforce the law and protect the integrity of public institutions, they reinforce the principle that truth especially about our nation’s most painful chapters cannot simply be erased. Source: Quora Suggested Spaces

ΟΙ ΤΡΑΜΠΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ Χάντσον Φλόρες Ειδικός στις εκλογές, την πολιτική και τη διπλωματία Απόδοση: Βασίλης Κ. Μηλίτσης Είμαι εντυπωσιασμένος με το πώς θα μπορούσαν να επηρεαστούν το σύστημα της παγκόσμιας ασφάλειας, οικονομίας και πολιτικής από τα τεκταινόμενα στην Ουάσινγκτον. Θα μπορούσαν να είναι η κατάσταση στην Ουκρανία ή οι μετατοπίσεις συμμαχιών σε παγκόσμια κλίμακα, αλλά αυτό που μου προκαλεί το ενδιαφέρον είναι η κατανόηση της λογικής και των στρατηγικών πίσω από αυτά τα παγκόσμια συμβάντα. Είναι σημαντικό να υπάρχει μια βάση δημοκρατίας, ακεραιότητας και ευθύνης ενώ προσπαθεί κανείς να εξηγήσει τέτοια περίπλοκα θέματα στον μέσο πολίτη ώστε να καταλάβει πώς τον επηρεάζουν.   Μια ομοσπονδιακή δικαστής κατάφερε ένα συντριπτικό χαστούκι στην προσπάθεια της διακυβέρνησης του Τραμπ να ξαναγράψει την Ιστορία της Αμερικής, και δεν μάσησε τα λόγια της. Η δικαστής Σύνθια Ρουφ εξέδωσε μια δριμύτατα διατυπωμένη 40-σέλιδη απόφαση μετά την αφαίρεση αναφορών στη δουλεία από την έκθεση της προεδρικής κατοικίας στο Εθνικό Πάρκο της Φιλαδέλφειας. Η έκθεση καταγράφει, σαν ένα ουσιαστικό μέρος της Αμερικανικής ιστορίας, τη ζωή των ανθρώπων που κατέστησε δούλους ο Τζορτζ Ουάσινγκτον κατά τη θητεία του ως πρόεδρος. Η δικαστής Ρουφ κατέστησε σαφές τι ακριβώς σήμαινε αυτή η κίνηση. Κάνοντας μια αιχμηρή αναφορά στο Υπουργείο Αλήθειας του βιβλίου του Τζορτζ Όργουελ 1984, υπαινίχθηκε ότι η απόφαση του προέδρου έμοιαζε με απόπειρα να αναπλάσει την αλήθεια αυτή καθ’ εαυτήν. Στη δικαστική της απόφαση απέρριψε την ιδέα ότι η κυβέρνηση έχει την εξουσία «να μεταμφιέζει και να αποδομεί ιστορικές αλήθειες», υπογραμμίζοντας ότι η δημόσια ιστορία δεν μπορεί να αλλοιώνεται για να είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα ενός πολιτικού αφηγήματος . Σύμφωνα με τα έγγραφα του δικαστηρίου, στις 22 Ιανουαρίου 2026, η Υπηρεσία του Εθνικού Πάρκου απομάκρυνε πίνακες, οθόνες και οπτικοακουστικό υλικό που αναφέρονταν στη δουλεία και των υπόδουλων ατόμων της περιοχής. Το αποτέλεσμα ήταν μια εκδοχή απογύμνωσης της έκθεσης, ώστε να εξ αλειφθεί το κρίσιμο περιβάλλον σε σχέση με την προεδρία του Ουάσινγκτον και των ανθρώπων που κρατούσε σε δουλεία. Η δικαστής Ρουφ διέταξε προκαταρκτικό ένταλμα απαιτώντας η διακυβέρνηση να αποκαταστήσει την έκθεση όπως ήταν στις 21 Ιανουαρίου 2026. Τούτο σημαίνει την εκ νέου άμεση και πλήρη εγκατάσταση όλων των προηγούμενων πλαισίων, οθονών και βιντεοληπτικού υλικού. Επιπλέον, η δικαστής προχώρησε σε απαγόρευση τυχόν επιπρόσθετων αλλαγών, αφαιρέσεων ή τροποποιήσεων της θέσης χωρίς την έγκριση της πόλης της Φιλαδέλφειας. Με άλλα λόγια, δεν επιτρέπονται κρυφές παρασκηνιακές διασκευές ή διορθώσεις ή δεύτερες απόπειρες ‘εξυγίανσης’ των αρχείων. Η απόφαση αποτελεί μια υπενθύμιση ότι το Σύνταγμα δεν επιτρέπει όσους κατέχουν εξουσία να παραποιούν τα ιστορικά αρχεία για πολιτικά οφέλη. Όταν τα δικαστήρια εφαρμόζουν τον νόμο και προστατεύουν την ακεραιότητα των δημόσιων θεσμών, ενισχύουν την αρχή ώστε η αλήθεια, ιδιαίτερα σε σχέση με τα πιο επώδυνα κεφάλαια της εθνικής μας ιστορίας, να μη σβηστεί.

ΞΕΝΟΙ - STRANGERS

 

THE STRANGERS’ CASE   On May 1, 1517 — now referred to as Evil May Day — riots broke out in London as a response to an influx of immigrant workers. Eighty years later, a play was written that includes some of these events. The play, called Sir Thomas More, wasn't published or performed at the time, quite possibly because it was censored. This speech from the play is delivered to the rampaging crowd by Thomas More, who was sheriff of London at the time. Thomas More asks the rioters to imagine themselves in the shoes of the immigrants they're attacking. The manuscript shown in the video is an original version of the speech and was very likely written by William Shakespeare. From Act II, Scene 4 of Sir Thomas More: You’ll put down strangers, Grant them removed, and grant that this your noise  Hath chid down all the majesty of England; Imagine that you see the wretched strangers, Their babies at their backs and their poor luggage, Plodding to the ports and coasts for transportation, And that you sit as kings in your desires, Authority quite silent by your brawl, And you in ruff of your opinions clothed; What had you got? I’ll tell you: you had taught How insolence and strong hand should prevail, How order should be quelled; and by this pattern Not one of you should live an agèd man, For other ruffians, as their fancies wrought, With self same hand, self reasons, and self right, Would shark on you, and men like ravenous  fishes Would feed on one another… Say now the king, As he is clement if th’offender mourn, Should so much come too short of your great trespass As but to banish you, whither would you go? What country, by the nature of your error, Should give you harbor? Go you to France or Flanders, To any German province, to Spain or Portugal, Nay, anywhere that not adheres to England, Why, you must needs be strangers: would you be pleased To find a nation of such barbarous temper, That, breaking out in hideous violence, Would not afford you an abode on earth, Whet their detested knives against your throats, Spurn you like dogs, and like as if that God Owed not nor made not you, nor that the elements Were not all appropriate to your comforts, But chartered unto them, what would you think To be thus used? This is the strangers’ case; And this your mountainish inhumanity.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ   Η 1 Μαΐου το 1517 έμεινε στην Ιστορία ως Απεχθής Πρωτομαγιά. Ταραχές ξέσπασαν εξαιτίας εισροής ξένων εργατών στην Αγγλία. Ογδόντα χρόνια αργότερα γράφτηκε ένα θεατρικό έργο, το οποίο περιλάμβανε αυτά τα γεγονότα. Ο τίτλος του έργου ήταν Σερ Τόμας Μορ, το οποίο ούτε δημοσιεύτηκε ούτε ανεβάστηκε στη σκηνή. Πολύ πιθανόν να λογοκρίθηκε. Στο έργο υπάρχει μια ομιλία του Σερ Τόμας Μορ, ο οποίος ήταν αστυνομικός διοικητής, προς έναν έξαλλο όχλο του Λονδίνου της εποχής εκείνης. Ο ομιλητής βάζει τους ταραχοποιούς να φανταστούν τον εαυτόν τους στη θέση των μεταναστών. Το διασωθέν χειρόγραφο γράφηκε κατά πάσα πιθανότητα από τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ.   Από την Πράξη ΙΙ, Σκηνή 4 του έργου Σερ Τόμας Μορ Θέλετε να διώξετε τους ξένους [μετανάστες], Διώξτε τους και αυτή σας η εξέγερση θα καταπνίξει όλο το μεγαλείο της Αγγλίας. Φέρτε στον νου σας τους άθλιους ξένους, Να κουβαλούν τα μωρά τους στην πλάτη μαζί με τα φτωχά μπογαλάκια τους, Να βαδίζουν αγκομαχώντας προς τα λιμάνια και τις ακτές για να βρουν μέσο μεταφοράς. Κι εσείς να κάθεστε σαν βασιλιάδες προς μεγάλη σας ικανοποίηση. Και οι κυβερνώντες να μη βγάζουν τσιμουδιά μπροστά στην εξέγερσή σας. Κι εσείς να κομπάζετε για τις ιδέες σας. Τι έχετε κερδίσει; Θα σας πω εγώ: δείξατε με τις πράξεις σας πώς θα επικρατήσουν η ιταμότητα και η βία, Πώς θα καταλυθεί ο νόμος και η τάξη. Αλλά μ’ αυτόν τον τρόπο κανείς σας δε θα ζήσει μέχρι τα γηρατειά του, Διότι άλλοι εγκληματίες κατά τις επιθυμίες τους ακολουθώντας τις ίδιες τακτικές, τις ίδιες αιτίες και το δικό τους δήθεν δίκαιο θα πέσουν πάνω σας και θα σας κατασπαράξουν όπως τα αδηφάγα ψάρια τρώγονται αναμεταξύ τους… Πείτε τώρα, αν ο βασιλιάς, παρόλη την επιείκειά του στους παραβάτες που μετανοούν, δεν θα έκανε λιγότερα από όσα αδικήματα εσείς κάνετε και θα σας εξόριζε, πού θα πηγαίνατε; Ποια χώρα, λόγω της φύσης του ποινικού σας αδικήματος, θα σας έδινε άσυλο; Η Γαλλία ή Φλάνδρα; Θα πηγαίνατε σε μια Γερμανική επαρχία; Μήπως στην Ισπανία ή Πορτογαλία; Πουθενά δεν γίνεστε δεκτοί παρά μόνο σε περιοχές που ανήκουν στην Αγγλία. Αν ήσαστε αναγκασμένοι να γίνετε μετανάστες, θα ήσαστε ευχαριστημένοι να βρείτε ένα έθνος με τέτοια βάρβαρη μεταχείριση που, ξεσπώντας σε φρικαλέα βία, δεν θα σας προσέφερε μια στέγη στη γη; Να ακονίζουν τα απαίσια μαχαίρια τους να σας κόψουν τον λαιμό, Να σας διώχνουν σαν σκυλιά, σαν να μην είστε πλάσματα του Θεού, σαν να μην είχατε το δικαίωμα ανέσεων, Αλλά να τις απολαμβάνουν μόνο οι ίδιοι, τι θα σκεφτόσασταν να σας χρησιμοποιούν κατ’ αυτόν τον τρόπο; Μια τέτοια είναι η υπόθεση των ξένων και αυτή είναι η απύθμενη απανθρωπιά σας. Ελεύθερη απόδοση: Βασίλης Κ. Μηλίτσης

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ - APATHY

 

7. 282 ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ ΤΟΥ ΣΥΡΑΚΟΣΙΟΥ*   Ναυηγοῦ τάφος εἰμί· σὺ δὲ πλέε· καὶ γὰρ ὅθ' ἡμεῖς  ὠλλύμεθ', αἱ λοιπαὶ νῆες ἐποντοπόρουν.     ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ     Είμαι ο τάφος κάποιου ναυαγού·  ναυτικέ, συνέχισε το ταξίδι σου, γιατί και σε μας , τότε που πνιγόμασταν, τα άλλα καράβια συνέχιζαν την πορεία τους  σαν να μη συνέβαινε τίποτε.  Gerontakos  *Θεοδωρίδας ο Συρακούσιος Ποντοπορούμε αμέριμνοι  σαν να μη συμβαίνει τίποτε γύρω μας    Ένα επιτύμβιο  επίγραμμα  υπόδειγμα οικονομίας λόγου. Δε δίνει το όνομα του νεκρού ναύτη, δεν  περιγράφει την τρικυμία  που τον έστειλε στα βάθη της θάλασσας ούτε  κάνει νύξη για τον πόνο που προκάλεσε ο πνιγμός του. Εμφανής είναι η εστίαση  στην αντίθεση ανάμεσα στην ακινησία του ταφικού μνημείου  και την κίνηση του ναύτη που περνά από μπροστά με το πλοίο του.  Ο ναυαγός αποδέχεται τη μοίρα του ως μέρος του άγραφου πρωτοκόλλου  της ναυτοσύνης, αλλά εκφράζει υπαινικτικά το παράπονό του για την αδιαφορία που επέδειξαν οι  ναυτικοί που παρέπλεαν τη στιγμή του ναυαγίου, ενώ αυτός και οι σύντροφοί του  πάλευαν με τα θανατηφόρα κύματα  Η φράση «αἱ λοιπαὶ νῆες ἐποντοπόρουν» του αρχαίου επιγραμματοποιού   θέτει το ερώτημα και  σε κάθε σκεπτόμενο  άνθρωπο της εποχής μας, που βλέπει με πόση άνεση παρακολουθούμε δραματικά περιστατικά που ξετυλίγονται  μπροστά μας  χωρίς  να έχουμε την παραμικρή  διάθεση να επέμβουμε, αν πράττουμε το σωστό.  Δυστυχώς αυτή η στάση έχει εξελιχθεί σε κανόνα ζωής: ενώ βλέπουμε   το κακό που συντελείται μπροστά μας,   προκρίνουμε τη στάση της μη παρέμβασης. Από αδιαφορία , άραγε,  για υποθέσεις που δε μας αφορούν; Από φόβο για το προσωπικό ρίσκο της συνδρομής μας; Από φόβο μήπως θα ενεργήσουμε   έξω από τα όρια της νομιμότητας και θα έχουμε μπλεξίματα  με το Νόμο;  Πιστεύουμε ότι , αν  το επίγραμμα γραφόταν σήμερα, δε  θα άλλαζε ούτε ένα κόμμα. Θα διευρυνόταν όμως σίγουρα  το περιεχόμενό του μέσω των  συνειρμών  που γεννά αυθόρμητα η σκέψη του ευαισθητοποιημένου ανθρώπου απ’ όσα σημεία και τέρατα συμβαίνουν γύρω του. Κατάφορτη, για παράδειγμα, είναι η θάλασσα  από τις  τραγωδίες που εκτυλίσσονται κάτω από τα μάτια του τις τελευταίες δεκαετίες , εξαθλιωμένες υπάρξεις, που με σάπια πλεούμενα επιχειρούν να διασχίσουν το Αιγαίο και  τη Μεσόγειο, να   ναυαγούν και να πνίγονται μέσα σε τραγικές συνθήκες, ενώ δίπλα τους  πλέουν  διάφορα σκάφη, αλιευτικά, φορτηγά, επιβατηγά, γιοτ,  υπερπολυτελή τουριστικά για κρουαζιέρες αναψυχής.  Αμέτρητα επίσης  είναι τα περιστατικά ατυχημάτων, δυστυχημάτων,  αυθαίρετης βίας και άλλων δεινών που  σκηνοθετεί  η καθημερινότητα στη ζωή μας στην πόλη.   Η προσωπική όμως τραγωδία του ενός δεν ανακόπτει την πορεία του κόσμου. Ίσα ίσα,  η  ζωή συνεχίζεται σαν να μη συμβαίνει τίποτε , σαν να μη μας αφορά η δυστυχία του Άλλου. Γινόμαστε κι εμείς μέρος μιας  κοινοτοπίας του κακού που μας έχει γίνει καθημερινή συνήθεια. Η αλλοτρίωσή μας είναι πλέον ολοκληρωτική.  Rendered by Vassilis C. Militsis

THEODORIDAS OF SYRACUSE     Ναυηγοῦ τάφος εἰμί· σὺ δὲ πλέε· καὶ γὰρ ὅθ' ἡμεῖς  ὠλλύμεθ', αἱ λοιπαὶ νῆες ἐποντοπόρουν.     TRANSLATION     I am the grave of a shipwrecked sailor; oh mariner, sail on, for, as we were foundering, the rest of the ships went on seafaring as though nothing had happened. Gerontakos  Theodoridas of Syracuse Carefree are we transversing the seas as though nothing had transpired around us   A typically concise epitaph. The drowned sailor is unknown; neither a sea storm that had sent him to the depths of the sea nor a hint that caused his drowning is mentioned. There is obvious focusing on the contrast between the stillness of the sea sepulcher and the motion of the seafarer that sails over it in his boat.   The dead shipwrecked sailor accepts his fate as part of the unwritten custom of seamanship, but he insinuates at his grievance of the apathy exhibited by the sailors at the moment of the shipwreck while his mates and he were striving with the deadly seas.   The phrase «αἱ λοιπαὶ νῆες ἐποντοπόρουν» [the rest of ships were sailing on] raises the question to every contemporary thinking person, who considers how leisurely one watches the dramatic events occurring before one’s eyes without manifesting the slightest inclination to question whether, or not, the right thing is done. Regrettably, this attitude has evolved into a life rule: although we can see the evil perpetrated before our eyes, we opt for non-intervention. Is it perhaps that we are indifferent for matters that do not concern us? Or perhaps we dread the risk of personal peril in case we become involved? Or due to being apprehensive that should we act outside the limits of legality we might be against the law? I believe that if this epigram were written today, neither a jot nor a tittle would change. However, through the spontaneous associations engendered in the minds of sensitized persons due to signs and wonders transpiring around them, its content would certainly be enhanced. For instance, the sea is fraught with a host of deadly shipping disasters occurring before our eyes during the recent decades. Destitute people striving in their desperation to cross the Mediterranean and the Aegean Sea in rotten craft become shipwrecked and drown in tragic conditions while at the same time various other vessels, trawlers, cargo ships or passenger liners, yachts, and ultra luxury cruisers sail by for pleasure trips. The hazardous accidents, disasters, acts of wanton violence and other afflictions staged by the daily grind in the cities are countless. However, a personal tragedy does not impede the course of the world. On the contrary, life goes on unhindered as if the woe of our neighbors did not concern us. We also become part of the commonplace evil that has grown into a daily habit. Our alienation has been already downright.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΟΜΠΕΛ ΕΙΡΗΝΗΣ; - WHAT DOES NOBEL PRIZE MEAN?

 

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ: ΝΟΜΠΕΛ Παύλος Μεθενίτης       Η μεγάλη εφεύρεση του Αλφρεντ Νόμπελ, αυτή που του απέφερε τεράστια κέρδη, ήταν η νεοδυναμίτιδα, ή ζελατοδυναμίτιδα, και η πολεμική άκαπνη πυρίτιδα   Πρόσφατα, η ηγέτιδα της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας, Μαρία Κορίνα Ματσάδο, παρέδωσε στον Ντόναλντ Τραμπ το μετάλλιό της του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης. Σε ανάρτησή του, ο Τραμπ είχε γράψει σχετικά: «Η Μαρία μού παρέδωσε το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης της για το έργο που έχω κάνει. Μια υπέροχη χειρονομία αμοιβαίου σεβασμού. Σε ευχαριστώ, Μαρία!» Αυτή η χειρονομία ήταν μια συμφωνία μείζονος γελοιότητας σε τρία μέρη: η αρχική καταρράκωση του κύρους της Επιτροπής του Βραβείου Νόμπελ, που είχε απονείμει το Βραβείο Ειρήνης σε μια πολιτικό η οποία εκλιπαρούσε μια ξένη δύναμη να εισβάλει στη χώρα της, συνδυάστηκε με την ίδια την καταγέλαστη χειρονομία της παράδοσης του εξατομικευμένου, ασφαλώς, Βραβείου στον Τραμπ, σαν να μεταβίβαζε η Ματσάδο τον τίτλο ιδιοκτησίας του αγροτεμαχίου της στον λεφτά της περιοχής, ενώ ο νταλκάς που επέδειξε ο πορτοκαλί ψέκας να λάβει, έστω και δι’ αυτής της πλαγίας οδού, το πολυπόθητο Νόμπελ, ήταν το γκραν φινάλε αυτής της γκροτέσκο φαιδρότητας. Όμως, ακόμα κι αν ο βασιλιάς είναι όχι απλώς γυμνός αλλά ξεβράκωτος, όλοι μας είμαστε υποχρεωμένοι να επαινούμε τα αόρατα καινούργια του ρούχα. Οπότε είναι ζήτημα χρόνου να τιμηθεί ο πρόεδρος των ΗΠΑ με το Οσκαρ και τη Χρυσή Σφαίρα Α’ Ανδρικού Ρόλου, να του απονεμηθεί το Χρυσό Κλειδί όλων των πρωτευουσών του δυτικού κόσμου, να εκλεγεί ισόβιος Μίστερ Κόσμος, ενώ, σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, ο μη κυβερνητικός οργανισμός Kisstrumpsass Committee πρόκειται να τον ανακηρύξει, σε συνεννόηση με την Αγία Εδρα και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, Θεό Υπηρεσίας (Acting God) της Γης. Τούτων λεχθέντων, για να μπορέσουμε κάπως να μεταβολίσουμε όλη αυτή τη νομπελοτραμπικοματσαδική γελοιότητα, ας δούμε μερικά πράγματα για το ίδιο το βραβείο και τον άνθρωπο που το θεσμοθέτησε. Είναι ειρωνικό πως το σημαντικότερο ίσως βραβείο του κόσμου, το Νόμπελ, έχει το όνομα ενός εμπόρου του θανάτου. Ο Αλφρεντ Νόμπελ ήταν Σουηδός χημικός, μηχανικός και βιομήχανος, γιος του Εμμανουήλ Νόμπελ, που εφηύρε την υποβρύχια νάρκη. Οι Νόμπελ ήταν μία από τις παλιότερες οικογένειες βιομηχάνων στη Σουηδία, που έκαναν μεγάλη περιουσία παράγοντας εκρηκτικές ύλες και πολεμοφόδια, πλουτίζοντας, με άλλα λόγια, από τον θάνατο των άλλων. Να πούμε πως ένα από τα θύματα του Αλφρεντ Νόμπελ, όταν αυτός δεν είχε τελειοποιήσει ακόμα τις εκρηκτικές του ύλες, ήταν και ίδιος του ο αδελφός, ο Αιμίλιος Νόμπελ, που σκοτώθηκε το 1864 μαζί με πολλούς εργάτες, όταν το εργοστάσιο Νόμπελ τινάχτηκε στον αέρα. Η μεγάλη εφεύρεση του Αλφρεντ Νόμπελ, αυτή που του απέφερε τεράστια κέρδη, ήταν η νεοδυναμίτιδα, ή ζελατοδυναμίτιδα, και η πολεμική άκαπνη πυρίτιδα. Εκτός βέβαια από τις ειρηνικές χρήσεις των εκρηκτικών υλών στις ελεγχόμενες ανατινάξεις στα ορυχεία και στις οικοδομικές δραστηριότητες, οι εφευρέσεις του Νόμπελ έκαναν θραύση, κυριολεκτικά, στα πεδία των μαχών. Έτσι, ο Αλφρεντ Νόμπελ δημιούργησε μια περιουσία που ξεπερνούσε τα 31 εκατομμύρια σουηδικές κορόνες, ποσό μυθικό για την εποχή. Ένα μεγάλο τμήμα αυτής της περιουσίας διέθεσε για φιλανθρωπικούς και ερευνητικούς σκοπούς σε διάφορα ιδρύματα, ενώ με το υπόλοιπο καθιέρωσε τα φερώνυμα βραβεία. Ο ίδιος ήταν μονήρης και εσωστρεφής, ασχολούμενος στο τέλος της ζωής του με τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία. Πού να φανταστεί ο δυστυχής πως ένας εσμός δουλικών γραφειοκρατών, μια προδότισσα κι ένας χιτλερίσκος θα αμαύρωναν το όνομά του Πηγή: ΕΦΣΥΝ, Νησίδες, 30-01/2/26 By the same: ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΥΦΛΟΣ; - WHAT DOES BLIND MEAN? Η ΚΟΝΤΗ ΜΝΗΜΗ ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ - THE SHORT MEMORY OF A PE...

WHAT DOES NOBEL PRIZE MEAN?   By Pavlos Methenitis Rendered by Vassilis C. Militsis   Alfred Nobel’s great invention, which brought him enormous profits, was ΤΝΤ or gelignite and smokeless gunpowder.     Recently, Venezuela’s opposition leader, Maria Corina Machado presented Donald Trump with her Nobel Peace Prize medal. “Maria presented me with her Nobel Peace Prize for the work I have done. Such a wonderful gesture of mutual respect,” Trump posted on Truth Social.   Her gesture was an agreement of major ridicule: the original voidance of the prestige of the Nobel Award Committee, which had granted the Peace Prize to a politician who was supplicating a foreign power to invade her native land was combined with the laughable gesture of giving away the personalized award to Trump; as though Machado had ceded her title of a land plot to the feudal lord, while at the same time the craving shown by the orange-haired nutjob to receive, even underhanded, the longed-for Nobel award, was the grand finale of this grotesque hilarity.   However, even if the king is not only divested but stark naked, in fact, we all are forced to commend his new [non- existent] garments. Therefore, it is a matter of time that the USA president be honored with an Academy Award and Golden Globe Award for Best Actor, be awarded the Golden Key of all capital cities of the western world, and be elected Mister Universe, while, according to unverified information the NGO Kisstrumpsass Committee, in consultation with the Holy See and the Ecumenical Patriarchate of Constantinople, is going to canonize him an Acting God on Earth. That having been said,   let us take into account some things about the award itself and the man that instituted it so that we shall be enabled to digest all this Nobeltrumpmachadoish hilarity. It is ironic that the Nobel Prize, the most significant, perhaps, global award bears the name of a death merchant: Alfred Nobel was a Swedish Chemist, engineer and industrialist, the son of Emmanuel Nobel, who invented the underwater mine.   The Nobels were one of the oldest families of industrialists in Sweden. They had amassed great wealth on the death of people by producing explosives and ammunition. In fact, one of Alfred Nobel’s casualties, when he had not yet perfected his explosives, was his brother, Emil Nobel, who was killed together with a host of workers when the Nobel plant blew to pieces during an explosion in 1864.   Alfred Nobel’s great invention, which brought him enormous profits, was ΤΝΤ or gelignite and smokeless gunpowder. Except for the peaceful use of explosives in the controlled blasts in mines and constructions, Nobel’s inventions, indeed, played havoc at battlefields.   In conclusion, Alfred Nobel built a huge fortune surpassing 31 Swedish krona – an astronomical amount at those times. A large part of that wealth was dispensed to various institutions for charity and scientific research, whereas the rest was dedicated to the awards bearing Nobel’s name. Alfred Nobel was a lonely and introvert person, committed himself until the end of his life to literature and philosophy.    How could the poor man have imagined that a bunch of servile bureaucrats, a woman that betrayed her country and another latter day puny Hitler would have marred his name? Source: The Editors’ Journal, Jan 30-Feb 01, 2026