MONKHOOD IN THE 19TH CENTURY - ANDREAS LASKARATOS

ANDREAS LASKARATOS (1811-1901)

Andreas Laskaratos was born at Lixouri, Kefalonia, at a time when the Ionian Islands passed from the French influence to become an English protectorate. He was especially intelligent, inquisitive and witty. He was also a satirical writer and was staunch to his beliefs, bequeathing works that conflicted with the general conventions of his time. He freely expressed his views against the hypocrisy of the ruling authorities and the clergy, which cost him persecution, incarceration and excommunication from the Orthodox Church

He witnessed the Union of the Ionian Islands with Greece. During his persecution he stayed at intervals in Corfu, Zante and London while in his last years of his life he lived at Argostoli, Kefalonia.

As a scion of a rich and aristocratic family he studied law in Paris. He was a student of Andreas Kalvos, a Corfiat poet, and he also met Dionysios Solomos – the poet of the Greek national anthem.

He worked as a journalist, wrote poetry, and he became famous as a lampooner. He married Penelope Koryaleneiou, of a wealthy family, and they had two sons and seven daughters.

He also published satirical journals, in which he indiscriminately assailed immorality, injustice and hypocrisy. He often attacked both politicians and priesthood for their inefficiency, superstition and abuse. He was excommunicated by the Church for his book The Mysteries of Kefalonia.

He died at Argostoli on July 24, 1901. He was a bright and timeless personality.

Monastery

Ο ΚΑΛΟΓΗΡΟΣ             Ο μοναστηρισμός είναι μασονισμός. Ο καλόγηρος είναι μασόνος.             Μέσα στον περίβολο του μοναστηριού του, περιβάλλεται και τούτος τη μασονική καλογηροσύνη του, και γένεται μέλος ένορκον της μοναστηριακής εταιρίας.             Ενδύνεται καθώς ενδύνονται οι συνεταίροι τουּ θρέφεται καθώς θρέφοντ΄ εκείνοιּ διάγει καθώς διάγουνּ και πιστεύει όσα και όπως τα πιστεύουν και οι λοιποί συγκαλόγηροί του. Όροι όλοι τούτοι, χωρίς τους οποίους δεν ήθελ΄ είναι δεχτός εις την μοναστηριακή λέσχη.             Ως μασονία, ο μοναστηρισμός έχει και τούτος το μυστικό του. Το μυστικό του καλογήρου είναι να εξασφαλίση δια-βίου τη συντήρησή του, να ζήση εν σχετική ανέσει την όλην ζωήν τουּ και, αν τα χαρτιά λένε αλήθεια, να αξιωθή έπειτα και τον ουράνιον παράδεισον.             Είναι αληθινόν ότι η ζωή στα μοναστήρια μας είναι βρωμοζωή, ζωή χτηνώδης και αποτρόπαιηּ αλλά και ο καλόγηρός μας είναι σχεδόν πάντοτε κ΄ εκείνος της ύστερης κοινωνικής τάξεως. Ώστε, δια όση βρώμα και φτωχοφαγία μπορή να είναι στο μοναστήρι, ο νεοσύλλεχτος ευρίσκει εκει-μέσα ανάλογον χορτασμόν, και ευλογημένην ξεγνοιασιά και αφροντισία.             Ευχαριστείται ο καλόγηρός μας εις την ζωοτροφίαν τουּ επειδή, ως ο ίδιος ομολογεί, έχει πάντοτε ποικιλίαν φαγητών. Ποτέ δύο μέρες αράδα τα ίδια πράμματα. Αν εψές έφαε σκόρδο, σήμερα τρώει κρεμμύδι, αύριο πράσα, την άλλη αλιάδα, και την Κυριακή όσπριο.             Όσοι από τούτους γραμματισμένοι, και ξέρουν να καππακίζουνε, διαβάζουνε τα συναξάρια, εις τα οποία καταγοητεύονται. Δι΄ αυτούς, το άκρον άωτον των ανθρωπίνων ατενισμών ήθελ΄ είναι να έχη κανείς μια μέρα ένα συναξάρι με θαύματα δικά του, και με τίτλον «΄Αγιος».             Συμβαίνει δε κάποτε που κάποιος από τους δυστυχείς τούτους, κυριεύεται τόσον από την ιδέα της αγιωσύνης, οπού αθετεί την πραγματικήν του ύπαρξην, βγαίνει από τα σωστά του, και γίνεται παίγνιον της ιδέας του. Θέλει ν΄ αγιάση, και το θέλει με απόφαση.             Είναι τότε που ο πονηρός εχθρός των ανθρώπων, ο δοξομανής εκείνος αντίθεος, ο επισκεφτόμενος τας μονάς ως ο οικοκύρης τον ορνιθώνα του, εμπήκε ήδη στο κελί, και φυσάει στα μυαλά του καλόγηρου... Και είναι τότε που υπό το βάρος της θρησκευτικής του φιλοδοξίας, το μπαίγνιο τούτο του πειρασμού γομπιάζει, καχεχτεί, σοβαρούται, και δίνει στον εαυτόν του αέρα ταπεινής μεγάλης ιδέας!...             Οι απόγονοι μια μέρα θαν τον προσκυνήσουνε, προσφέροντες εις το λείψανόν του θυμιάματα, και πανηγυρίζοντες το όνομά του!...             Ήδη βλέπει με την αρρωστημένη φαντασία του τες γυναικούλες του μέλλοντος να τρέχουνε στην καθέδρα του, ποια με κερί λαμπάδα, ποια με λάδι για το καντήλι του, ποια με λιβάνι, και ποια με άλλα.             Άλλες πάλε να έρχωνται ξυπόλητες οχ τη χώρα, τάμμα κ΄ εκείνο για το παιδί τους... Οι παπάδες ν΄ ανοίγουν την ασημένια κάσα του, και επί πληρωμή ναν τόνε δείχνουνε σε προσκυνητάδες και προσκυνήτριες!...             Κοντσά δουλειά ν΄ αγιάση κανείς, και ν΄ αξιωθή τιμές τέτοιες!             Άμποτε τα κλείθρα τούτα της πονηρίας, της βλακείας, της αποχτηνώσεως, να μη φθάσουν τον σιμωτινόν εικοστόν αιώνα. Οι άνθρωποι τότε τα φιλοτιμώνται αλλέως. Και η γυναικούλες, νοημονέστερες απ΄ ό, τι είναι σήμερα, να μεταχειρίζωνται καλήτερα τον καιρό τους, τα χρήματά τους, και την ανθρωπιά τους.- Ανδρέα Λασκαράτου : Ιδού ο Άνθρωπος, Εκδόσεις Πάπυρος, σειρά Βίπερ, αριθμός σειράς 87, σελίδες 44-45

THE MONK Freely rendered by Vassilis C. Militsis (Βασίλης Μηλίτσης) Monasticism is a kind of secret society, very similar to freemasonry. Within the enclosure of the monastery he vests the ‘masonic’ monkhood becoming a sworn member of the monastic society. He is garbed in the same habit as his associates, he is fed the same food as his colleagues, he fares in the same way as those of his kind and believes in what the rest of the monks believe. All these are the sine qua non without which he is not accepted into the monastic ‘club.’ As a secret society, monasticism has its own secrets, too.  A monk’s secret is to secure his lifelong sustenance and comparatively easy life; and if what is written is true, to be worthy of inheriting the Heavenly Kindom. It is true that life in monasteries is squalid, beastly and execrable, but our monk, too, comes usually from the scum of society; thus despite the squalor and scarcity of food at a monastery, the novice finds therein the respective repletion of his stomach besides a blessed carelessness and abandon. Our monk is content with his nourishment, for, as he confesses, he has always a variety of meals at his disposal. Never does he eat the same food two days in a row. If he had garlic yesterday, today he eats onions, tomorrow leeks, the day after tomorrow garlic paste, and on Sundays he relishes pulses. Those who are literate and can read, albeit haltingly, they recite passages out of books of Saints’ Lives, in which they are wrapped up. To have one day a book of his own miracle-working life entitled “Saint” is the epitome of a monk’s human aspirations. One of these pitiful individuals sometimes happens to be so captivated by the idea of sainthood that he violates his very existence; he loses his senses, and is rendered a plaything of his obsession. He has resolved to be a saint. And then the cunning human foe, that ambitious ungodly one, who visits the monasteries, like the rooster in his hencoop, has already entered his cell and is feeding the monk a line of nonsense. And thus under the burden of his blind religious zealotry, this plaything of temptation takes it all seriously and humbly expects his great conceit to be realized one day! Therefore, on that day [when he has finally gone to meet his maker] his descendants will be worshipping him, offering frankincense to his holy relic and revering his name. He is already picturing in his morbid mind the naive, old women of the future hurrying to his tomb, one with a candle, another with oil for his lamp, still another with incense and so forth. Other silly ones, making a vow for their children’s health, are walking all the way from the countryside  to his shrine barefoot. He is also fantasizing priests opening his silver catafalque for a fee and showing his remains to pilgrims! What a petty idea to become a saint and be worthy of such honors! May such means of guile, of stupidity and of brutalization not reach the coming twentieth century! People will have changed their views by then. And the silly women will have become more sensible than they are now so that they may spend their time and money more humanely. Andreas Laskaratos: Behold the Man, Papyrus Publishers, pocket books, serial no 87, pp. 44-45.