Η ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΜΕΝΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΣΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ -THE FATE OF PROTECTED WITNESSES IN SOME COUNTRIES

 

ΒΓΑΛΕ ΤΟΝ ΣΚΑΣΜΟ    ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ29.10.24 16:00 Τάσος Παππάς    +          Print  Η φωνή του φίλου στο τηλέφωνο σπασμένη, έβγαινε με το ζόρι. Ανησύχησα.   -Έλα ρε, τι συμβαίνει, έπαθες κάτι; -Έχω ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα. -Πες μου. -Όχι από το τηλέφωνο, από κοντά. -Φοβάσαι ότι σε παρακολουθεί η ΚΥΠ; -ΕΥΠ λέγεται εδώ και πολλά χρόνια. -Επιμένω, ΚΥΠ, αλλά ας το αφήσουμε αυτό για την ώρα. ΟΚ, να βρεθούμε όπου θέλεις.   Παρένθεση: Ο φίλος είναι υψηλόβαθμο στέλεχος σε επιχείρηση η οποία κάνει δουλειές με το κράτος. Βρισκόμαστε λοιπόν σε εξωτερικό χώρο, μακριά από άλλους, μου ζητάει να κλείσω το κινητό μου και ακολουθεί η εξής συζήτηση.   -Έχω στοιχεία που αποκαλύπτουν παράνομες δοσοληψίες μεταξύ της διοίκησης της επιχείρησης, οργανωμένου εγκλήματος και κρατικών αξιωματούχων. -Όπα. Τι μου λες. Αυτό είναι πολύ σοβαρό. Μπορείς να το αποδείξεις; -Βεβαίως. -Είσαι σίγουρος; -Απολύτως. -Πώς έπεσες πάνω στο θέμα; -Τυχαία. -Τι σκέφτεσαι να κάνεις; -Λέω να πάω στον εισαγγελέα, να του δώσω τα στοιχεία και να ζητήσω καθεστώς προστατευόμενου μάρτυρα. -Πλάκα κάνεις; -Όχι. Αυτός ο θεσμός υπάρχει και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, άρα και στην Ελλάδα. Δεν θέλω χρήματα, θέλω να ξεσκεπαστεί το κύκλωμα που σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς μου έχει φάει καμιά εικοσαριά εκατομμύρια ευρώ και λειτουργεί απρόσκοπτα κάμποσα χρόνια. Αποφάσισα λοιπόν να απευθυνθώ στη Δικαιοσύνη. Πριν προχωρήσω, θέλω τη γνώμη σου. -Μάλλον ζεις σε άλλη χώρα. -Με τρομάζεις. -Αυτός είναι ο στόχος μου. -Γιατί; -Θα πας να μπλέξεις σε μια ιστορία όπου πρωταγωνιστούν επιχειρηματίες μεγάλου βεληνεκούς, ίσως το οργανωμένο έγκλημα και μέλη του πολιτικού προσωπικού; Παίζεις με τη φωτιά. Είσαι αφελής; Άγνοια κινδύνου λέγεται αυτό. Ακόμη κι αν ενταχθείς σε καθεστώς προστατευόμενου μάρτυρα ουδείς μπορεί να σου εγγυηθεί ότι δεν θα σε ξεμπροστιάσουν κάποια στιγμή και μάλιστα με δικαστική απόφαση. Θα ψάξουν, θα σε βρουν, θα σε πουν ψευδομάρτυρα, κουκουλοφόρο, θα σε κυνηγήσουν αλύπητα, θα σε απειλήσουν, θα σε εκβιάσουν. -Συγγνώμη, εγώ νόμιζα ότι η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη. -Στα εγχειρίδια του Συνταγματικού Δικαίου. Στα καθεστώτα του κλεπτοκρατικού καπιταλισμού, όχι. Υπάρχουν οι εξαιρέσεις, οι μερακλήδες δικαστές και εισαγγελείς, αλλά είναι μειοψηφία. -Τι μου συστήνεις; Να βγάλω τον σκασμό και να συνεχίσω να ζω σαν να μην τρέχει τίποτα; Δεν είναι στον χαρακτήρα μου. Άλλα λέγαμε στα νιάτα μας. Τα χρόνια πέρασαν, φάγαμε ήττες, απογοητευτήκαμε, αλλά τις αρχές μας τις κρατάμε. -Σου προτείνω να κάτσεις στα αυγά σου. -Είσαι με τα καλά σου; Και η συνείδησή μου; -Να τη φασκιώσεις. -Με αιφνιδιάζεις και μάλιστα δυσάρεστα. Πολύ δυσάρεστα, πρέπει να σου πω. Άλλα περίμενα ν’ ακούσω από σένα. Περίμενα να με παροτρύνεις να προχωρήσω και ότι θα με στηρίξεις. Εσύ μου λες να κλείσω τα μάτια, να βουλώσω τα αυτιά και να κάνω την πάπια. Από την αυτοπεποίθηση με βάση τις αξίες μου, στην αυτοπεριφρόνηση. Ανελέητος κυνισμός. Συγγνώμη, είναι αυτή αριστερή στάση; -Όχι, δεν είναι αριστερή στάση. -Ε τότε γιατί μου την προτείνεις; -Γιατί είσαι φίλος μου και δεν θέλω να σε δω σε ύπτια στάση μέσα σε ξύλινο κουτί. Εδώ, φίλε μου αγαπημένε, είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε. ΠΗΓΗ: Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

SHUT THE HELL UP By  Tasos Pappas   Born in Athens in 1957. He studied political science at Panteion University. He has worked as a journalist since 1984 at various mass media – newspapers and periodicals. He is also the author of a host of books, mainly of political interest. Rendered by Vassilis C. Militsis   My friend was struggling to get his voice on the telephone. I was concerned.   -Come on, man, what’s up? Something wrong with you? -I’ve got a serious problem. -Spit it out! -Not on the phone; in private. -Are you afraid you’re being shadowed by the SIA?* [State Information Service] -It’s changed into NIA [National Information Service] since years ago? -I insist on SIA, but let it be for the time being. OK, where shall we meet? My friend is a high-ranking executive of a company that does business with the state. We are now outdoors, far from the crowd; he asks me to deactivate my cell phone. This is what follows:   -I have evidence that leads to illegal dealings between the company’s management and state functionaries belonging to organized crime. -Gee! No kidding. This is very serious. Can you prove it? -Certainly. -Are you sure. -Dead sure. -How did you stumble on it? -By accident. -What’s on your mind? -I’d better go to the DA, give him the evidence and be granted the status of protected witness. -You must be kidding! -Not at all. This is an institution valid in the USA and Europe; so it must apply in Greece, too. I claim no remuneration; all I want is the syndicate to be revealed. The villains have been working unimpeded for some years and according to my rough estimates they have embezzled about twenty million Euros. Therefore, I’ve decided to turn to Justice. But before I proceed I need your opinion. -You must be living in a different country. -You’re scaring me. -That’s just what I mean to do. Why? -You’re liable to get involved in a case where long range businessmen – perhaps the organized crime and members of the political staff have gained the upper hand. You’re playing with fire. How can you be so gullible? You’re unaware of the risk you’re taking. Even if you’re promised the status of protected witness, none can vouchsafe that in some moment or other you won’t be unveiled and in fact with a court order. They’ll track you down; they’ll label you a false witness, a Hood. They’ll hunt you relentlessly; they’ll threaten and blackmail you. -Excuse me, but I believe Justice is an independent legal power. -This is true only in the Manuals of the Constitutional Law, but not in regimes of thieving state capitalism. Naturally, there are exceptions, but conscientious judges and prosecutors constitute a meager minority. -What do you suggest I do? Shut the fuck up and go on living as if nothing’s happening? I’m not that kind of person. We used to have different opinions in our young days. The years have flown by, we’ve suffered our defeats, we’ve experienced disappointments but we still hold to our principles. -I suggest you just back off. -Are you out of your mind? What about my conscience? -Just tuck it in real tight. -You surprise me in a very embarrassing way, in fact. I’ve been expecting a different attitude from you. I believed you could stand by and encourage me to move forward. All you’re telling me now is to close my eyes, turn a deaf ear and just be a sitting duck. You want me to break away from my self-confidence, based on my values, and resort to self contempt. This is brazen cynicism. I’m sorry, but is this really a left-wing stance? -No, it isn’t a left-wing stance. -Then, why do you suggest I duck out? -Because you’re my friend and I don’t want to see you lying on your back in a wooden box. My dearest friend, this place is the Balkans – it ain’t funny. *SIA has gained notoriety during the Colonels' regime in Greece [1967 - 1974]

0.24 16:00

ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ - CLIMATIC CHANGE

 

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ Πέτρος Γκάτζιας     Ένας κοντόσωμος άντρας αφηγείται μια ιστορία. Είναι απλά ντυμένος. Φοράει μάλλινη ζακέτα και στα χέρια του κρατάει την ορειβατική αξίνα. Τη χαϊδεύει. Ονομάζεται Οσβάλντο Σεγούντο Βιλέγκας. Μπορεί να έχει πια αποσυρθεί, αλλά πριν από μισόν αιώνα συμμετείχε ως νεαρός ημιονηγός στη διάσωση της ομάδας ράγκμπι της Ουρουγουάης. Η εικόνα των αποστεωμένων ανθρώπων που αντίκρισε τότε, με τα αγριεμένα, σκληρά χαρακτηριστικά, τον στοιχειώνει ακόμη. Το αεροπλάνο τους είχε συντριβεί στις Άνδεις τον Οκτώβριο του 1972 και θα τους είχαν ξεγράψει αν ένας απ’ αυτούς δεν πετούσε μια πέτρα, τυλιγμένη σε ένα κομμάτι χαρτί, σε συνάδελφο του Βιλέγκας, ο οποίος είχε βρεθεί τυχαία στην περιοχή. Οι εξαντλημένοι επιζώντες έγραφαν πως κάποιοι απ’ αυτούς τα είχαν τελικά καταφέρει, αλλά με σκληρό τίμημα: 12 επιβάτες σκοτώθηκαν αμέσως μετά την πρόσκρουση στο έδαφος. Άλλοι πέντε δεν έβγαλαν ούτε την πρώτη νύχτα, σε θερμοκρασία -30 βαθμούς Κελσίου. Λίγο αργότερα, έσβησαν και άλλα οκτώ μέλη της ομάδας. Οι λιγοστές προμήθειες δεν επαρκούσαν και εκείνοι κατέφυγαν στον κανιβαλισμό. Άντεξαν 72 μέρες, μέχρι να φτάσει στην περιοχή ο Βιλέγκας με τους υπόλοιπους. Η ιστορία τους έγινε βιβλίο και ταινία υπό τον τίτλο: Society of the Snow (Η κοινωνία του χιονιού), σοκάροντας τότε τη διεθνή κοινότητα. Ο Οσβάλντο Σεγούντο Βιλέγκας είναι τώρα 80 ετών. Στα χρόνια της νιότης του, οι πλαγιές του βουνού, του Τσέρο Ελ Πλόμο, ήταν καλυμμένες με λεπτές λεπίδες συμπαγούς χιονιού και πάγου, οι οποίες συνήθως σχηματίζονται καθώς το σκληρό χιόνι λιώνει κάτω από τον ξηρό, κρύο αέρα των Άνδεων. Τώρα το βουνό καταρρέει. Η άνοδος της παγκόσμιας θερμοκρασίας έχει προκαλέσει την υποχώρηση του παγετώνα. Νέες λιμνοθάλασσες έχουν σχηματιστεί, τεράστιες τρύπες έχουν ανοίξει, καταστρέφοντας το αρχαίο μονοπάτι προς την κορυφή. «Υπολογίζω άλλα δέκα χρόνια και αντίο, το Eλ Πλόμο θα χαθεί», μονολογεί ο ίδιος με θλίψη. Είναι μια ζωντανή απόδειξη ότι οι καλύτεροι μάρτυρες αυτών των αλλαγών είναι οι άνθρωποι οι οποίοι εργάζονται στο βουνό, ακολουθώντας τις ίδιες διαδρομές. «Το ίδιο συμβαίνει στην Παταγονία», συνεχίζει. «Σε μέρη όπου υπήρχαν παγετώνες, τώρα υπάρχουν δάση». «Πριν από τέσσερα ή πέντε χρόνια χιόνισε πολύ εδώ. Αλλά μετά το χιόνι ήταν όλο και λιγότερο και τώρα δεν έχει καθόλου χιόνι», δηλώνει και ο Ρουσμπέλ Βιντάλ, οδηγός βουνού, κατά πολύ νεότερός του, ο οποίος στέκεται δίπλα του. Η νέα γενιά – κατά πολλούς, η πιο άτυχη. Οι αυτόχθονες είχαν σεβαστεί το Ελ Πλόμο για αιώνες. Οι Ίνκα πραγματοποιούσαν ανθρωποθυσίες στην κορυφή. Σήμερα όμως; Σήμερα, τα μάτια του Οσβάλντο Σεγούντο Βιλέγκας δακρύζουν. Έχει δει πολλά στη ζωή του, αλλά μπροστά σε κάτι τέτοιο νιώθει ανίσχυρος… By the same: ·  Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥ - A LATTER DAY TEMPTATION ·  ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΜΑΤΙΑ ΓΟΗΤΕΥΟΥΝ - ΤΗΕ ENCHANTMENT OF DAR... ·  ΕΝΑΣ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ - A DOG WITH FEELINGS ·  ΕΝΑΣ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΜΙΚΡΟΣ ΣΩΤΗΡΑΣ - A MYSTERIOUS LIT...

THE REVENGE OF THE MOUNTAIN By Petros Gatzias Rendered by Vassilis C. Militsis   A short-bodied man is relating a story. He is plainly dressed. He is wearing a woolen cardigan and holding an ice pick, which he is fondling. His name is Osvaldo Segundo Villegas. He may have retired now, but half a century ago he took part as a mule driver in the rescue of the Uruguay Rugby Team plane crash. He is still haunted by the picture he witnessed of the emaciated men with the hard and savage looks. Their plane crashed on the Andes in October, 1972, and they had almost been given up on had it not been for one of them who had thrown a stone wrapped in a scrap of paper to a colleague of Villegas’, who had happened to be in that area. The wasted survivors had written that some of them pulled off the disaster, which, however, had taken a heavy toll: twelve of the passengers were killed instantly at the time of the crash. Five of them could not make it even through the first night at temperatures as low as -30C. Not long afterward eight more members of the team gave up the ghost. The meager supplies were not enough for the rest, who had resorted to cannibalism. They had held out for seventy-two days until Villegas with the rescue team reached the place. Their story had become a movie picture with the title Society of the Snow, which shocked the international community then. Osvaldo Segundo Villegas is now eighty years old. In his youth, the slopes of Cerro el Plomo were covered with thin plates of compact snow and ice, which are usually formed as hard snow melts in the dry, cold air of the Andes.     Nowadays, the mountain is collapsing. The global temperature rise has brought about the dwindling of the glacier. New lagoons have been formed and huge holes are gaping ruining thus the ancient trail to the crest. “I reckon after ten more years and we’ll say good bye to it – El Plomo will vanish,” he’s rambling on in grief. And it is obvious that the best witnesses of these changes are the people who work on the mountain following the wonted tracks. “The same things occur in Patagonia,” he goes on. “Where there used to be glaciers, there are forests now.” “Four to five years ago it snowed heavily here, but gradually the snow was growing scarcer and now it rarely snows,” declares Rusbel Vidal, a mountain guide, far Vellegas’ younger, who stands next to him. It is generally accepted that the young generation is the most unfortunate. The natives had respected El Plomo for hundreds of years. The Incas practiced human sacrifices at its top. What about today? Today Osvaldo Segundo Villega’s eyes grow misty. He has seen much in his life but he feels powerless before this…