ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ - ON THE ANNIVERSARY OF THE GREEK REVOLUTION

 

• ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ - HISTORICAL REMINISCENCES (THE K...

• ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΑΓΙΑΣ, Ο ΒΡΥΚΟΛΑΚΑΣ

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ - THE SIEGE OF MISSOLONGHI

 

Two hundred years have passed since the Siege and Exodus of Missolonghi. The following short stories on the issue are worth reading 

• ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
• ΤΟ ΣΚΥΛΑΚΙ ΤΗΣ

MΠΑΛΖΑΚ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΒΑΔΙΣΜΑ - BALZAC AND HUMAN GAIT

 

ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΒΑΔΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΟΝΟΡΕ ΝΤΕ ΜΠΑΛΖΑΚ Μετάφραση από τα Γαλλικά: Γεωργία Ζακοπούλου, Εκδόσεις Πατάκης, ISBN 978-960-16-5142-2 ΔΑΝΙΗΛ, ΑΝΘΟΥΛΑ Έλεγαν οι παλαιότεροι ότι τον άνθρωπο τον καταλαβαίνεις από τον τρόπο που περπατάει, από τον τρόπο που μιλάει και από τον τρόπο που ντύνεται. Κι επειδή και ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ στους παλαιότερους λογίζεται, η Θεωρία του βαδίσματος μας βρίσκει σύμφωνους και μάλιστα αναδρομικώς, από τα αρχαία χρόνια, αφού ο μέγας γόης της αρχαίας Αθήνας, ο Αλκιβιάδης, πάντα κομψά ντυμένος με τα ωραία του σανδάλια και το καμαρωτό του περπάτημα στην αγορά, ήταν ο πόλος έλξης των βλεμμάτων γυναικών τε και ανδρών. Υπάρχει ακόμα και η βουκολική παρατήρηση «περπατάει σαν πέρδικα» (για ωραία και καμαρωτή γυναίκα), «λεβέντης εροβόλαγε» ή «σαν αϊτός πετούσε» (για άντρα), πράγμα που δείχνει ότι την ομορφιά και τη λεβεντιά ο λαός τη συνδύαζε πάντα με το περπάτημα. Αλλά και ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σο στον Πυγμαλίωνά του μεταμορφώνει μια λαϊκή ανθοπώλιδα σε «Ωραία Κυρία», αλλάζοντάς της τον τρόπο ομιλίας, ντυσίματος και βαδίσματος. Ο μέγας Γάλλος συγγραφέας με τη Θεωρία του βαδίσματος μας προσφέρει τη δική του εξευγενισμένη ματιά, συνυφασμένη με το σχόλιό του, το οποίο θα βρούμε συχνά διανθισμένο με τον λόγο κάποιου διανοούμενου ή άλλου επιφανούς καλλιτέχνη. Συγκεκριμένα, η προλογίζουσα το βιβλίο κάνει λόγο για εκατόν πενήντα περίπου ιδιοφυείς επιστήμονες. Το δείγμα των βαδιζόντων στην έρευνα του Μπαλζάκ είναι από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του Παρισιού. Εκεί συλλαμβάνει το προς έρευνα «θύμα» του, το επεξεργάζεται απ’ έξω και βγάζει συμπεράσματα για το από μέσα. Βλέπει την επιφάνεια και σχολιάζει τη σκέψη, τη νοοτροπία, την καταγωγή. «Stand and dance inside» έλεγε ο Henry Miller για τον Nijinsky. Αυτή η λεπταίσθητη παρατήρηση εστιάζει σε μια φαινομενική αντινομία. Λάτρης της αντινομίας ο Μπαλζάκ θέλει να χτίσει μια θεωρία για το βάδισμα, επειδή πιστεύει πως η επιστήμη του βαδίσματος είναι «εξίσου σοβαρή, εξίσου βαθυστόχαστη, εξίσου επιπόλαιη και ευκαταφρόνητη με οποιαδήποτε άλλη». Σαν να λέμε πως δεν έχει και σε μεγάλη εκτίμηση καμιά θεωρία για τίποτα. Πάντως τη δική του την παρέδωσε στον εκδότη του το 1833. Eρωτήματα που θέτει είναι: Αναρωτήθηκε κανείς από τον καιρό που περπάτησε ο άνθρωπος, γιατί περπάτησε, πώς περπατάει, αν περπατάει, αν μπορεί να περπατήσει καλύτερα, αν υπάρχει τρόπος να αλλάξει περπάτημα; Και πόση ποσότητα ρευστής ουσίας μπορεί ο άνθρωπος να χάσει ή να εξοικονομήσει σε δύναμη, σε ζωή, σε ενέργεια, αγάπη, μίσος ή ό,τι άλλο, βαδίζοντας; Μεγάλοι επιστήμονες ασχολήθηκαν με παλίρροιες. Άλλοι με την κίνηση των ουράνιων σωμάτων, άλλοι με τη ναυτική ασφάλεια, λέει, κανείς όμως δεν ασχολήθηκε με την κίνηση του ανθρώπινου σώματος, με το «κλειδί των ιερογλυφικών του ανθρωπίνου σώματος». Οπότε αναφωνεί σαν τον Αρχιμήδη «Εύρηκα» και αρχίζει να μελετά τον «μορφασμό ανίσχυρων δαιμόνων» για να βρει τα μυστικά που εγείρει το περπάτημα. Και μας απευθύνει το ερώτημα: «Δεν ξέρετε λοιπόν ότι η σοβαρότητα των πραγμάτων είναι πάντα αντιστρόφως ανάλογη της χρησιμότητάς τους;». Ίσως για να μην προλάβουμε να αμφισβητήσουμε τη σημασία της. Κι επειδή πρώτος αυτός έμπηξε το κοντάρι του, όπως στην Αμερική ο Πιθάρο για να δείξει ότι είναι δική του. Ο Λάβατερ είχε πει, πριν από τον Μπαλζάκ, ότι «το βάδισμα του κάθε ανθρώπου πρέπει να είναι τουλάχιστον εξίσου εύγλωττο με τη φυσιογνωμία του• το βάδισμα είναι η φυσιογνωμία του σώματος». Αυτό σημαίνει πως «Όλα επάνω μας ανταποκρίνονται σε μια εσωτερική αιτία». Και δανείζεται από την αρχαία γραμματεία μας το παράδειγμα του Δημοσθένη που κατηγορούσε τον Νικόβουλο ότι περπατούσε άτσαλα και μιλούσε αλαζονικά, επειδή δεν είχε καλούς τρόπους και αγωγή. Και βέβαια ο πονηρός και είρων Γάλλος δεν παραλείπει να απαριθμήσει όλους αυτούς που ασχολήθηκαν με περίεργες ιδέες όπως «η κότα γέννησε το αυγό ή το αυγό την κότα;». Και με το ύφος του ανθρώπου που φαίνεται πως δήθεν δεν καταλαβαίνει τις διάφορες επιστημονικές θεωρίες ή ότι δήθεν είναι ασήμαντες, καταγράφει τι και ποιες επιστημονικές ανακαλύψεις έγιναν από κάτι τυχαίο, όπως ας πούμε το πέσιμο ενός φύλλου, επισημαίνοντας βεβαίως ότι «η τύχη δεν επισκέπτεται ποτέ τους κουτούς». Για μένα, λέει ο συγγραφέας, «η ΚΙΝΗΣΗ περιλαμβάνει τη Σκέψη, την πιο καθαρή δράση του ανθρώπου ... το Βάδισμα και τη χειρονομία, παθιασμένο συμπλήρωμα του Λόγου», και αναφέρει θαύματα του προσωπικού αγγίγματος (κινήσεις) ενός Παγκανίνι, ενός Ραφαήλ, ενός Μιχαήλ Αγγέλου, ενός Λιστ και άλλων. Και εφόσον το βάδισμα είναι η κίνηση του σώματος και η φωνή η κίνηση της νόησης, η κίνηση οδηγεί στην αλήθεια. Παρατηρεί λοιπόν και μαζεύει υλικό και καταγράφει, αυτοσαρκαζόμενος, αυτοαναιρούμενος αλλά ποτέ από τον στόχο μη κινούμενος: Η «διανοητική λιχουδιά» λέει «είναι το πιο φιλήδονο πάθος». Ο παρατηρητής είναι μια μεγαλοφυΐα (και ο εαυτός του) και όλοι οι μεγάλοι ζωγράφοι και οι μεγάλοι μουσικοί είναι καλοί παρατηρητές. Το βάδισμα είναι η φυσιογνωμία του σώματος και ταυτόσημο με το βλέμμα, τη φωνή, την αναπνοή. Και τεκμηριώνει τις απόψεις του με παραδείγματα που δεν έχουν τελειωμό. Διότι «Όσοι άνθρωποι, άλλοι τόσοι και οι τρόποι που βαδίζουν. Το να θέλει κανείς να τους περιγράψει είναι σαν να θέλει να ερευνήσει εξαντλητικά όλες τις απολήξεις της ατέλειας»(!). Σαν να μας λέει ότι ο πολιτισμός μάς κάνει να προσποιούμαστε, σε αντίθεση με τα ζώα που είναι ειλικρινή και αληθή. Και όταν μεγαλώνουμε, «όταν είμαστε γέροι, πρέπει να κάνουμε να μας δουν». Έχουμε ανάγκη προβολής. Όσο για το ωραίο, «Σε όλα τα πράγματα ... γίνεται αισθητό, δεν ορίζεται». Πίσω από όλα αυτά που ο μεγάλος Μπαλζάκ αμφισβητεί, θέτει και αίρει, και πίσω από κάθε σχόλιο, κομψό ή στυφό, για την κίνηση, υπάρχει μια άβυσσος και στη δική του θεωρία, όπως και σε όλες, όπως υπάρχει και το τέλος της ζωής. Η κατάληξη του βιβλίου περιλαμβάνει τρεις αξιοσημείωτες ρήσεις – ο Ραμπελαί: «‘‘Πιες και γέλασε!” Δε μας είπε: ‘‘Περπάτα’’» η πρώτη. «Το πρώτο βήμα που κάνει ο άνθρωπος στη ζωή είναι και το πρώτο προς τον τάφο» η δεύτερη, και «Αφαιρέστε τον άνθρωπο από την κοινωνία και τον απομονώνετε!» η τρίτη. Με λίγα λόγια, και σ’ αυτό το βιβλίο του ο Μπαλζάκ μας έδωσε ένα ακόμα ευφυές δείγμα της «Ανθρώπινης κωμωδίας» του. Παίζων άμα και σπουδάζων, μας επανέλαβε ότι μέσα στην κοινωνία ζούμε και, ούτως ή άλλως, προς τον θάνατο βαδίζουμε. by the same:  ΗΛΙΟΣ Ο ΗΛΙΑΤΩΡΑΣ - THE SOVEREIGN SUN ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 25 - MID- AUGUST 25 ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΒΕΑΤΡΙΚΗ - MEETING BEATRICE ΤΟ ΑΗΔΟΝΙ, ΤΟ ΤΡΙΖΟΝΙ, ΤΟ ΒΙΟΛΙ ΚΑΙ Η ΚΙΝΑ - THE N... ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ - SHALL WE DANCE Ο «ΚΟΥΡΕΑΣ ΤΗΣ ΣΕΒΙΛΗΣ» ΚΑΙ Ο «ΔΟΝ ΖΟΥΑΝ» - THE BA...

COMMENTS ON HONORE DE BALZAC’S THEORY OF WALKING   Honoré de Balzac’s Theory of Walking (Théorie de la démarche) is a 19th-century groundbreaking treatise treating walking as mirror of an individual’s character.   By Anthoula Daniil Rendered by Vassilis C. Militsis Old timers used to say that you can understand one’s merit by the way one walks, speaks and dresses. And since Honoré de Balzac is classified to old timers, we agree on his Theory of Walking (Théorie de la démarche), and, in fact, by going back to antiquity, for the great charmer of ancient Athens, Alcibiades, always smartly garbed, resplendent sandals on his feet, proud gait in the Agora, was a major attraction to the eyes of both females and males. There are still the rustic expressions to describe the gait of a beautiful, proud woman as strutting like a peacock or that of a stalwart man sweeping down or flying high like an eagle. Such expressions indicate the beauty and the gallantry people attribute to walking. Even George Bernard Shaw in his Pygmalion transforms a common flower girl into a Fair Lady, by changing the way she spoke, dressed and walked. The great French author, with his Theory of Walking gives his own cultured view, interwoven with his comment, which is often adorned with the speech of some thinker or some other prominent artist. Specifically, the prefacer of the book mentions about one hundred and fifty scientific geniuses. In Balzac’s research, the specimens of walkers come from the Paris ambience, where the author spots his ‘victim’ for his research; he works on it from the outside and concludes his character. He considers his looks and studies his prospective thoughts, his mentality and his descent. “Stand and dance inside” said Henry Miller of Nijinsky. This subtle remark focuses on a seeming incongruence. An enthusiast of incongruence, Balzac attempts to build a theory on people’s walking because he believes that the science of walking is “equally serious, equally profound, equally frivolous and laughable to any other science.” He seemingly holds no theory in high esteem in the world. However, he had his theory published in 1833.         Queries posed are: has anybody since man had began walking ever wondered why he has walked, how he walks, if he walks, if he can walk better, and if there is a way for him to change his gait? How much liquid substance can man lose or save in strength, vitality, energy, love, hatred or what else by walking?   Great scientists have been studying tides. Others deal in the motion of celestial bodies, others in maritime safety, as it were; but none has so far been involved in studying the movement of the human body, “the key to its hieroglyphics.” Hence, the author exclaims ‘eureka’, like Archimedes and begins to investigate ‘the grimace of powerless demons (la grimace des démons impuissants)’ in order to disclose secrets arising from walking. And he addresses to us the question: “Don’t you know, then, that the gravity of things is inversely proportional to their usefulness?” Why are we posed this question? Perhaps because he did not want us to be quick enough to dispute its significance. And perhaps because he was the first to thrust his staff into the ground, as Pizzaro in Peru did to show that the land was now his. Already before Balzac, Lavater had claimed that “the gait of the individual must be equally eloquent with his physiognomy; walking is the indicator of the body.” This means that “everything on us corresponds to some internal cause.” And he derives from the ancient Greek culture the incident of Demosthenes who accused Nicobulus for walking clumsily and speaking in an arrogant way because he had ill-manners and bad conduct. [See also: Plautus's comedy Bacchides] And indeed, the sly and ironic French thinker does not fail to mention all those who dealt with queer ideas such as the typical chicken-and-egg situation. And deporting as a man pretending not to understand the various scientific theories or that allegedly the latter are insignificant, he records which scientific discoveries have arisen from some random occurrence such as, for instance, the fall of a leaf, pointing out certainly that “fortune never favors the stupid,” or rather, “fortune favors the bold – audentes Fortuna iuvat.” The author claims that “MOTION includes Thought, the purest action of man … walking and gesture, the passionate complement of Reason,” and mentions miracles of personal touch (movements) of Paganini, Raphael, Michelangelo, Liszt and others. And as long as walking is the body movement and voice is the movement of the intellect, movement is a guide to truth. Therefore he observes, gathers material and notes it down, self-mocking and self-contradicting, but never betrays his goal: "Intellectual delicacy is the most voluptuous passion." He contends. The observer is a super genius (and himself) and all great painters and musicians are also good observers. Walking is the physiognomy of the body and tantamount to regard, voice and breath. He supports his views with endless examples. “Autant d'hommes, autant de manières de marcher [the more the people, the more the manner of their gaits].” Trying to describe them is as if trying to probe exhaustively into the endings of flaw.” As though civilization makes us dissemble, unlike animals, which are true and unfeigned. And when we grow up, we are in need of projection; “when we become old, we have to make ourselves seen.” As far as beauty is concerned “it is felt in all things…it is not defined.”   Behind all these things that great Balzac questions, endorses and gainsays, and behind each comment, pleasant or sharp, on the human gait, there is an abyss in his theory, too, as there is in all theories, as there is also the end of life. The conclusion of the book contains three remarkable quotes of Rabelais’: a. “Drink and laugh!” (He did not say ‘walk’) b. “The first step man takes in life is also the first to his grave.” And c. “Remove man from society and he is isolated!” In a few words, Balzac has given us still another clever sample of his Human Comedy. Playing and studying at the same time, he has reminded us that in the society we live in, in any case, we march towards death.

A SHORT STORY: MEDICARE IN GREECE - ΤΟ ΕΣΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΩ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΚΟΙΛΙΑΣ ΜΑΣ  gerontakos     Παίρνω το 14970, όπως γράφει στην Ιστοσελίδα του γνωστό Νοσοκομείο της πόλης μου. Η ώρα είναι εννέα ακριβώς το πρωί της τελευταίας εργάσιμης ημέρας του Φλεβάρη, όπως τονίζεται με τρόπο που δεν αφήνει αμφιβολίες. Σαν να λέμε: "Ανοίγουμε  όπως μας γουστάρει κι εμείς γουστάρουμε να αιτείτε  ραντεβού από τον Θεό ΜΟΝΟ την τελευταία εργάσιμη μέρα του μήνα». Με το πρώτο κουδούνισμα του πενταψήφιου αριθμού  ανοίγει ο τηλεφωνητής. Μια γυναικεία φωνή (προφανώς με χρήση ΑΙ)  με προειδοποιεί ότι εφόσον ανοίξει η γραμμή και συνομιλήσω με τον υπάλληλο της τηλεφωνικής εταιρείας που κάνει τον μεσολαβητή μεταξύ ημών και του νοσοκομείου, το τηλεφώνημα θα μου κοστίσει, δεν προσέχω τι,  έτσι που βιάζομαι. Αναμένω στο ακουστικό μου για να ανοίξει η γραμμή, όμως μία φωνή μου ανακοινώνει ότι «Όλες οι γραμμές είναι κατειλημμένες. Ξαναπάρτε αργότερα...».  Αποφασίζω να οπλιστώ με υπομονή και ξαναεπιχειρώ. Πάλι όμως ξανακούγεται η ίδια φωνή που επαναλαμβάνει το ίδιο τροπάρι: «Όλες οι γραμμές είναι κατειλημμένες. Ξαναπάρτε αργότερα...».  Δε χάνω την ψυχραιμία μου και κάνω Επανάκληση και ξανά Επανάκληση και ξανά Επανάκληση, ώσπου  την... 67η φορά καταγραμμένη στο κινητό  ανοίγει, επιτέλους,  η γραμμή και μια κυρία  με ρωτάει ευγενικά τι θέλω. Της εξηγώ ότι εγώ και η γυναίκα μου έχουμε παραπεμπτικά από τους γιατρούς μας για εξέταση υπερήχων Άνω και Κάτω κοιλίας. Με διακόπτει, μου φαίνεται, λίγο απότομα αλλά πάντα ευγενικά: «Δυστυχώς έχουν κλείσει όλα τα ραντεβού για το μήνα Μάρτιο. Καλέστε μας πάλι  στον ίδιο αριθμό  την τελευταία εργάσιμη ημέρα του Μαρτίου, αν θέλετε να κλείσετε ραντεβού για τον Απρίλιο.  Απορώ: «Μα πώς πρόλαβαν να καπαρωθούν όλα τα ραντεβού μέσα σε είκοσι λεπτά, κυρία μου; ». «Κύριέ μου», μου απαντά, με μια υποψία Ιώβειας υπομονής  στη φωνή της, «Τα ραντεβού  για Υπερήχους έκλεισαν μέσα στα  πέντε πρώτα λεπτά. Θέλετε τίποτε άλλο;» Μένω άναυδος αλλά καταφέρνω να ψελλίσω: «Να σας κάνω μια ερώτηση ολικής άγνοιας: πόσα ραντεβού σάς διαθέτει το Νοσοκομείο για υπέρηχους Άνω-Κάτω κοιλίας  στα εξωτερικά ιατρεία του;».  «Δύο!» μου απαντά ξερά η κυρία. «Δύο;» αναφωνώ. «Όλος αυτός ο κακός χαμός για το ποιοι θα είναι οι δύο τυχεροί για τα δύο διαθέσιμα ραντεβού; Περισσότερες πιθανότητες έχω να κερδίσω στο Λότο παρά να πετύχω ραντεβού στο Νοσοκομείο»  «Τι να σας κάνω, κύριε; Αυτόν τον αριθμό μας δίνουν, αυτόν διαθέτουμε στους ενδιαφερόμενους κι εμείς ...Θέλετε τίποτε άλλο;» απαντά κατάξερα πλέον  η διαμεσολαβήτρια. «Ένα υπογλώσσιο θέλω για να μην πάθω έμφραγμα. Πάντως σας ευχαριστώ για τη φιλότιμη προσπάθειά σας » λέω ειρωνικά και κλείνω τη γραμμή. Γυρίζω  στη γυναίκα μου. «Θα επιχειρήσω να πάρω το πολυδιαφημισμένο από τον ακατανόμαστο Υπουργό Υγείας τηλεφωνικό κέντρο 1566 .  «Άδικα σκοτώνεις το χρόνο σου. Δεν πρόκειται να πετύχεις τίποτε. Με επαγγελματίες ψεύτες δεν υπάρχει περίπτωση να κάνεις δουλειά »   «Έσο αισιόδοξη. Πού ξέρεις ; Μπορεί να είμαστε τυχεροί «Να δεις που και εδώ θα πέσεις σε τοίχο». Σχηματίζω τον αριθμό. Δεν περνούν μερικά δευτερόλεπτα και, τσουπ, ανοίγει η γραμμή και μια βαθιά, ζεστή γυναικεία φωνή με ειδοποιεί ότι έχω πάρει τη γραμμή ραντεβού  του Υπουργείου Υγείας και με ρωτά αν θέλω κάτι.  «Ναι», λέω αναθαρρημένος από τη φωνητική υποδοχή, «Θέλω να κλείσω ραντεβού για υπέρηχους Άνω-Κάτω κοιλίας σε κάποια δημόσια δομή της πόλης. «Να κοιτάξω», λέει η βαθιά -ζεστή φωνή, «Δώστε μου ένα λεπτάκι, παρακαλώ...» «Όσα θέλετε».  Δεν περνούν ούτε δέκα δευτερόλεπτα, όταν μου αναγγέλλει, με χροιά  φωνής που γέρνει προς το στενόχωρο, ότι έως τον Ιούλιο δεν  υπάρχει κάποιο διαθέσιμο ραντεβού.  «Τόσες δημόσιες δομές έχει η πόλη και δεν υπάρχει η δυνατότητα να εξεταστούμε;» απορώ.  «Δυστυχώς , κύριε. Μη νομίσετε ότι είναι πολλές οι δημόσιες δομές που κάνουν τέτοιες εξετάσεις. Τα περισσότερα νοσοκομεία έχουν το δικό τους αριθμό για ραντεβού κι αυτά είναι επί πληρωμή στα απογευματινά ιατρεία, ενώ τα Κέντρα Υγείας κατά κανόνα δεν έχουν τέτοια δυνατότητα».  Ευχαριστώ τη βαθιά-ζεστή φωνή και κλείνω το τηλέφωνο. «Τζίφος!» λέω στη γυναίκα μου και πίνω μια γενναία γουλιά από το μαυροζούμι που υποδύεται τον καφέ μου για να στανιάρω. «Τι κάνουμε τώρα;»  «Θα κάνουμε ό,τι κάνουν όλοι: θα πάμε σε κάποιο ιδιωτικό διαγνωστικό. Θέλεις να συνεχίσω εγώ τα τηλεφωνήματα μια και στην περίπτωση αυτή  δύσκολα πλέον πετυχαίνουμε κοντινά ραντεβού;».  «Όχι»,  απαντώ  με ύφος Ντ΄Αρτανιάν: «Μια ώρα ήρωας, για πάντα  ήρωας!». «Μη λες μεγάλα λόγια, γιατί θα το μετανιώσεις». Παίρνω στο χέρι το κινητό  και αρχίζω με ορμή  το σεργιάνι στον κόσμο των ιδιωτικών  διαγνωστικών. Στη πρώτη απόπειρα που κάνω το ραντεβού στο Διαγνωστικό "Ο Αριστοτέλης"  μου δίνουν ραντεβού  για μετά  από ...τέσσερις μήνες.  «Μα το δικό μου παραπεμπτικό έχει ισχύ για τρεις μήνες» «Κανένα πρόβλημα»  απαντά η υπάλληλος. «Λίγο πριν από τη λήξη, λέτε στο γιατρό σας να ακυρώσει αυτό το παραπεμπτικό και να σας δώσει ένα καινούριο»  «Δε γίνεται να  συντομεύσουμε το διάστημα; Ο γιατρός μου θέλει επειγόντως τις δικές μου εξετάσεις» «Δυστυχώς  δε γίνεται τίποτε με τα παραπεμπτικά του ΕΟΠΥΥ. Μόνο αν πάτε  ιδιωτικά, τότε μπορείτε να ...» Την διακόπτω: «Εννοείτε να πληρώσω όλο το κόστος της εξέτασης από την τσέπη μου»  «Ναι»,  μου λέει αφοπλιστικά εκείνη, «Αφού θα έχετε άμεση προτεραιότητα και σε πρωινό ωράριο, γιατί να μην το κάνετε; Ίσως δεν το ξέρετε,  αλλά  οι απεικονιστικές εξετάσεις για τους ασφαλισμένους του ΕΟΠΥΥ γίνονται μετά το μεσημέρι. Κι αυτό είναι μια πρόσθετη ταλαιπωρία για εσάς»  « Α ναι;  Τους τιμωρείτε  που έτυχε να είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού; Και πόσο κοστίζει, παρακαλώ, στο εργαστήριό σας αυτή η εξέταση;»  «Με την ειδική έκπτωση που κάνουμε στους ασφαλισμένους σαν κι εσάς μόνο 70 Ευρώ»  «Κατάααλαβα! Αντί για 10 Ευρώ που θα πλήρωνα μέσω του ΕΟΠΥΥ, σε εσάς μόνο  70  ευρώπουλα  και σε όποια μέρα και ώρα θέλω...» «Μάλιστα»! Κλείνω το τηλέφωνο.   Βαθιά πεισμωμένος απευθύνομαι στο  Διαγνωστικό Universal , όπου επαναλαμβάνεται  η προηγούμενη στιχομυθία, με διαφορετικό κοστολόγιο, όχι πολύ μακριά από το προηγούμενο, κι ύστερα   στη Διαπλανητική Διάγνωση και στην Διαγνωστική Φροντίδα Για Όλους, ώσπου πείθομαι οριστικά  ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα να κάνουμε τους περιπόθητους υπέρηχους Άνω και Κάτω κοιλίας πριν από τη λήξη του σχολικού έτους, αν δε  βάλουμε βαθιά το χέρι στην τσέπη. «Ξέρεις πόσα έχω δώσει μέχρι τώρα για το εξαμηνιαίο τσεκάπ μου στους γιατρούς, που δεν είναι συμβεβλημένοι με το Δημόσιο;» με ρωτά  η γυναίκα μου.  «Χοντρικά ξέρω, αλλά στο σουμάρισμα όχι» «Πάρε κομπιούτερ και υπολόγισε: 75 στον μαστολόγο, 70 στον οφθαλμίατρο, 70 στον ΩΡΛ για τα αυτιά μου μαζί με το ακουόγραμμα, 60 στον ορθοπαιδικό για την οστεοπόρωση, 50 στον ενδοκρινολόγο για τον διαβήτη, χώρια τα φάρμακα και τις βιταμίνες που κοστίζουν ένα σκασμό λεφτά» «Ξέχασες τον οδοντίατρο και την περιουσία που σου ζήτησε για την αρχόμενη περιοδοντίτιδα»  «Έχεις δίκιο. Τι μου το θύμισες τώρα αυτό; Θα μου ανέβει σίγουρα η πίεση».  «Και τα διακόσια που έσκασες έξτρα  για τις φυσικοθεραπείες, μολονότι πήγες με παραπεμπτικό γιατρού;» συνέχισα εγώ, δίνοντας πιο μεγάλη ένταση στο σασπένς της συζήτησής μας. «Καλά λες. Αλλά τώρα θυμάμαι την επίσκεψη στη γυναικολόγο και τη μαγνητική   που μου ζήτησε συν την απεικονιστική για τα αγγεία. Θεέ μου, έτσι εξηγείται γιατί μου τέλειωσε η σύνταξη από τις είκοσι του μήνα».  «Να σου θυμίσω τον καρδιολόγο και τον υπέρηχο που έκανες αλλά και το πενηντάρικο που έδωσες στη δερματολόγο για την υπερκεράτωση  που έβγαλες από το πρόσωπο;» «Ε, τότε θα βάλουμε και τη συμμετοχή στις αιματολογικές, που δεν είναι αμελητέα. Όμως την κολοκυθιά θα παίζουμε; Το παρατράβηξες  το πράμα. Δε συνεχίζω. Γίνεσαι χαιρέκακος. Τι θέλεις, να σου θυμίσω πόσα ξόδεψες εσύ για τα δικά σου γεράματα; Λίγο απέχουμε από το να ξετυλίξουμε το μίτο  του μεγάλου σπηλαίου με τον Μινώταυρο των σοβαρών  εγχειρίσεων, που απαιτούν φακέλους και φακελάκια πολλών χιλιάδων Ευρώ».    «Έχεις απόλυτο δίκιο», λέω μετανιωμένος που την αναστάτωσα. «Πάμε να κάνουμε μια βόλτα,  να πάρουμε λίγο αέρα, να  πιούμε ένα καφεδάκι, να ξεσκάσουμε λιγάκι;». ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ  Το βράδυ μάθαμε για τα επεισόδια που ξέσπασαν στο Νοσοκομεία της Νίκαιας με την επίσκεψη του ακατανόμαστου υπουργού Υγείας και είδαμε τα σχετικά βίντεο με τη δήθεν χειροδικία του διαμαρτυρόμενου γιατρού, που τον έσερναν σιδηροδέσμιο οι αστυνομικοί σαν να ήταν εγκληματίας λέγοντάς του "Σκάσε! Μη βγάλεις άχνα!" Αργότερα,  σε κάποιο τηλεοπτικό πάνελ ο ακατανόμαστος πιάστηκε   να λέει εμφανώς ψέματα για το επεισόδιο, ισχυριζόμενος επιπλέον  ότι είναι αδιανόητο να διαμαρτύρονται οι γιατροί και οι νοσηλευτές, όταν  η παράταξή του παρέλαβε ένα τρισάθλιο ΕΣΥ, που  τώρα, χάρη στις δικές του ενέργειες  έχει γίνει "κούκλα", κάτι που δεν ανέχονται οι επαγγελματίες κομουνιστές του ΕΣΥ .  Μούγκα στη στρούγκα για το γεγονός το άθλιων ιατρικών υπηρεσιών σε όλο το σύστημα υγείας, τις τρομακτικές ελλείψεις σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, την παράδοση της Δημόσιας Υγείας στους ιδιώτες και τα τεράστια ποσά που πληρώνουν από την τσέπη τους οι πολίτες.

THE ADVENTURE OF OUR UPPER AND LOWER ABDOMENS Source: gerontakos   Rendered by Vassilis C. Militsis I dial 14970, the site of the popular hospital of my city. It is exactly nine o’clock in the morning of the last working day of February, as it is stated in a way that leaves no doubt, so to speak: “We open as we like and we want you to make your appointment, God willing ONLY, on the last day of the month.”   At the first ringtone of the number I dialed, I heard a woman’s voice (apparently an AI voice-mail) informing me that, as soon as the line is free, I will be connected to a person serving as a go-between of the telephone company and the hospital. I am also informed there will be a charge for my call – I don’t care how much as I am in a hurry. I hold on until the line opens but the answering machine announces; “All lines are engaged, call again…”   I gear up with patience and make another attempt. Again the same voice: “All lines are engaged, call again…”   Keeping my temper, I try again and again and again until at my 67th attempt – the calls are recorded in my cell-phone – at last the line opens and a lady’s civil voice asks what I want. I explain to her that my wife and I have referrals from our GP for upper and lower abdomen ultra-sound scans. She interrupts me, seemingly a little curtly, but always politely: “I’m afraid there are no appointments available for March. Please, call again the same number on the last working day of March if you want to make an appointment for April.     I wonder: “How did those concerned manage to book all the appointments in twenty minutes, madam?” “Sir,” she replies with a hint of Job’s patience in her voice, “The ultra-sound appointments were booked in the first five minutes. Is there anything else I can do for you?” I am dumbfounded but I manage to utter: “Could I ask you how many upper and lower abdomen ultra-sound appointments are available at the outpatient clinics of your hospital?”  “Two!”  Is the lady’s curt reply. “Only two?” I exclaim. “All this fuss about two lucky people for two available appointments? My odds to win the lottery are a lot more than to make an appointment at the hospital.”    “I can’t help it, sir. We do what we’re told to. Anything else?” her reply is most dry now.   “A sublingual tablet would be what I need against a heart attack. Anyway, I appreciate your earnest effort to help me,” I am sarcastic while I ring off. I turn to my wife: “I’ll make an effort and dial the health call number 1566, the one so widely advertised by the unspeakable Health Minister. “You’ll be wasting your time in vain. You’ll do nothing. It’s not going to work with professional liars.” “Don’t be negative. Who knows? We may be lucky.” “You’ll certainly hit a wall again; you’ll see.” I dial the number. Hardly do some seconds pass when, there, the line is free. A deep, warm female voice is telling me that I have called the appointments line of the Ministry of Health and asks for the purpose of my call. Heartened by the agreeable reception of the voice, I say: “I’d like to make an appointment for an upper and lower abdomen ultra-sound at some public health institution of the city.” “Let me look,” the deep, warm voice says; “Hold on a jiffy, please…”  “Please, take your time.” No sooner ten seconds go by than she announces with a rather disappointing tone in her voice, that there are no available appointments before July. “There so many public health facilities, but there is no way that we may be examined,” I wonder.  "Unfortunately, sir. Don’t think that there are many such centers that make such check-ups. The majority of the hospitals cater for their own number of afternoon appointments for a fee; and the Health Centers have no such facilities.”    “I thank the deep, warm voice and ring off. “No good!” I turn to my wife and take a big sip of the black broth, which stands for coffee, in order to steady myself.  “What shall we do now?” “We’ll do what all the others do: we’ll find some private diagnostic lab. Or else, shall I go on calling since in this case it’s hard to make a short term appointment?”   “No,” I answer in a ‘Three Musketeers’ attitude. “Once a hero, always a hero.”  “Don’t talk big; you’ll regret it.” I got hold of my cell-phone and precipitately start surfing the internet in search of private diagnostic centers. On my first attempt at making an appointment at the Aristotelis center, they make one for me after four months.  “But my referral is valid for three months.”   “No problem,” is the clerk’s reply. “Shortly before it expires, just tell your doctor to annul it and issue a new one.”   “Can’t we do something before that? My doctor wants my check-up urgently.” “I’m afraid we can do nothing with the NHS referrals. Only if you go private, then you can…”  “You mean I must pay the whole check-up cost out of my pocket,” I cut in. “Certainly,” she says sweetly; “As long as you are in immediate priority and in the morning shift, why don’t you go ahead? Perhaps you don’t know, but the scans for the NHS insured patients are programmed in the afternoon, which is additional discomfort for you.”   “Ah so? Do you punish them for being the children of an inferior God? And tell me, please, how much does this scan cost in your lab?”  “We’re giving a special discount to insured patients like you; so you pay only 70 Euro.”   “I understand! I’ll only pay you 70 cute Euros on what day I want instead of 10 if I could pay through NHS…”  “Certainly!”  I switch off. Highly obstinate, I call another lab, the Universal, where the previous exchange is repeated about a price not far from the one of the former lab; then I address in turn the Interplanetary Diagnosis and the Diagnostic Care for All, when I am definitely convinced that we have no option of having our Upper and Lower Abdomen ultrasound done before the end of the school year unless we dig deep in our pockets.    “Have you got an idea how much I have paid so far for my biannual check-up to doctors, not registered with the NHS?” asks my wife.  “I do roughly, but not the exact sum.” “Do the math on your phone calc: 75 Euro for the breast specialist, 70 for the oculist, 70 for ENT, audiogram inclusive, 60 for my osteoporosis at the orthopedic, 50 for my diabetes at the endocrinologist, let alone various medicines and vitamins that cost a shitload of money.”    “You left out the dentist, who asked you a fortune for your incipient gum infection.”  “You’re right. Why do you have to mention it? My blood pressure is going up.” “And what about the extra two hundred Euro for your physiotherapy, though you had a doctor’s referral?” I went on contributing to the suspense of our discussion.  “Well said. But I have just remembered the visit to the gynecologist and the MRI and the scan he asked to check veins and arteries. Christ, that’s why my pension money lasted only less than three weeks”.    “Shall I also remind you of your heart ultra-sound and the fifty-euro bill you paid the dermatologist for your face keratosis?”    “Then, we must take into account the fact that the cost sharing of our blood tests are not negligible. But that’s a nice Catch 22. You’ve gone too far. I refuse to go on; you’re being too bitter. Do I have to remind you how much you’ve been spending on your own old age? We’re about an inch away from unraveling the Minotaur clew of grave surgeries that involve grafts of many thousand Euros.”  “You’re absolutely right,” I say regretfully for upsetting her.  “Shall we take a walk, take some fresh air or go for a cup of coffee to blow off some steam?”   PS   In that evening incidents broke out at Nikaia Hospital during the visit of the appalling Health Minister. We watched the relevant video about the alleged assault against him of a protesting physician, who was being dragged handcuffed by the cops haranguing him: “Shut up! Don’t make a sound!” Shortly afterwards, at a TV panel the execrable minister was caught lying about the episode, even contending that it is unthinkable for doctors and healthcare workers to protest, because when his party came to power, it found a wretched Health System, which, thanks to the measures he had taken, was transformed into a ‘beauty’, a fact that the professional NHS communists could not stand. However, he was tight-lipped about the odious medical care in the entire NHS, the dreadful shortages of medical and nursing staff, the delivery of the National Health to private individuals, with the result that civilians pay huge sums out of their pockets.