Ο ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ ΑΙΣΩΠΟΣ - AESOP FOR ALL SEASONS

 

ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ

Ἑρμῆς βουλόμενος γνῶναι ἐν τίνι τιμῇ παρὰ ἀνθρώποις ἐστίν, ἧκεν ἀφομοιωθεὶς ἀνθρώπῳ εἰς ἀγαλματοποιοῦ ἐργαστήριον. Καὶ θεασάμενος Διὸς ἄγαλμα ἐπυνθάνετο πόσου. Εἰπόντος δὲ αὐτοῦ ὅτι δραχμῆς, γελάσας ἠρώτα τὸ τῆς Ἥρας πόσου. Εἰπόντος δὲ ἔτι μείζονος, θεασάμενος καὶ αὑτοῦ ἄγαλμα ὑπέλαβεν ὅτι αὐτόν, ἐπειδὴ καὶ ἄγγελός ἐστι καὶ ἐπικερδής, περὶ πολλοῦ ποιοῦνται οἱ ἄνθρωποι. Διόπερ ἐπυνθάνετο ὁ Ἑρμῆς πόσου, καὶ ὁ ἀγαλματογλύφος ἔφη· «Ἀλλ’ ἐὰν τούτους ἀγοράσῃς, τοῦτόν σοι προσθήκην δώσω.»

Πρὸς ἄνδρα κενόδοξον ἐν οὐδεμίᾳ μοίρᾳ παρὰ τοῖς ἄλλοις ὄντα ὁ λόγος ἁρμόζει.

Στα νέα Ελληνικά

Ο θεός Ερμής για να διαπιστώσει πόσο τον εκτιμούν οι άνθρωποι πήρε ανθρώπινη μορφή και πήγε στο εργαστήριο ενός αγαλματοποιού, τάχα για να αγοράσει ένα άγαλμα για το σπίτι του. Είδε εκεί ένα αγαλματάκι του Δία και ρωτάει: «Πόσο κάνει αυτό;» - «Μία δραχμή», του απάντησε ο αγαλματοποιός. Γέλασε ο Ερμής και έπειτα έδειξε ένα αγαλματάκι της Ήρας. «Αυτό πόσο κάνει;» - «Αυτό είναι πιό ακριβό απο του Δία», απάντησε ο αγαλματοποιός. Για το δικό του άγαλμα ο Ερμήςς πίστευε ότι θα είναι πολύ ακριβότερο έχοντας μεγαλύτερη ζήτηση, αφού αυτός, ο Ερμής, είναι αγγελιαφόρος των θεών και κερδώος, ο θεός που φέρνει κέρδη. Ρώτησε για ένα άγαλμα που παρίστανε τον εαυτό του, τον Ερμή: «Αυτό πόσο κάνει;» - «Αν πάρεις τα άλλα δύο (του Δία κ της Ήρας), αυτό σου το δίνω τζάμπα», απάντησε ο αγαλματοποιός.

Διδαγμα

Ο μύθος αυτός ταιριάζει για άνθρωπο ματαιόδοξο, που οι άλλοι δεν τον λογαριάζουν καθόλου.

Latin

Mercurius, scire volens quanto in pretio apud homines esset, forma hominis induta, in statuarii officinam se contulit. In qua statuam Iovis conspicatus, eum, quanti ipsa veniret, interrogavit. Cui cum statuarius drachma dixisset, risit Mercurius et “Quanti,” inquit, “hoc Iunonis simulacrum?” Pluris illo dicente, Mercurius, sua quoque statua ibi visa, maximam de se ratus, utpote nuntio Deorum lucrique praeside, apud homines rationem haberi, quanti eam venderet ab artifice petiit. Tum statuarius “Si illas emeris,” inquit, “hanc tibi auctarium dabo.”

Moral

Hominem inanis gloriae studio captum fabula respicit, qui nullo in pretio est apud ceteros.

English

Samuel Croxall (Mercury and the Carver)

MERCURY having a mind to know how much he was esteemed among men, transformed himself into the shape of one of them; and going into a carver’s shop, where little images were to be sold, he saw Jupiter, Juno, himself, and most of the other gods and goddesses. So, pretending that he wanted to buy, says he to the carver, What do you ask for this? and pointed to the figure of Jupiter. A groat says the other. And what for that? meaning Juno. I must have something more for that, says he. Well, and What’s the price of this? says Mercury, nodding his head at himself. Why, says the man, if you are in earnest, and will buy the other two, I will throw you that into the bargain.

Moral

Nothing makes a man so cheap and little in the eyes of discerning people, as his enquiring after his own worth, and wanting to know what value others set upon him.

 

 

 

HUMANS AND PETS - ΤΟ ΓΑΤΑΚΙ ΚΑΙ Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

 

ΕΝΑ ΓΑΤΑΚΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ     Γρηγόριος Ξενόπουλος   Από το περιοδικό Διάπλασις των Παίδων   Αθήναι, 27 Οκτωβρίου 1928   Αγαπητοί μου,   Από τη γειτονιά μάς έδωσαν ένα γατάκι. Ένα χαριτωμένο άσπρο γατάκι, θηλυκό –αλλά με πολύ μακριά… μουστάκια– εξυπνότατο και ζωηρότατο. Μας τρέλανε όλους το διαβολάκι! Δεν τ’ αφήνουμε από τα χέρια, το διαμφισβητούμε, το ταΐζουμε, το πλένουμε, το παίζουμε, τη νύχτα το παίρνουμε και στα κρεβάτια μας. Τρέμουμε για τη ζωή του, τη μικροσκοπική αυτή ζωούλα, ζήτημα μιας… πατησιάς. Μια μέρα, λαίμαργο καθώς είναι, άρπαξε ένα κομμάτι ψίχα-ψωμί… χρωματιστό –η κόρη μου που ζωγραφίζει, σκούπιζε μ’ αυτό τα χρώματά της. Πού να του το πάρουμε απ’ το στόμα! Το κατάπιε στη στιγμή. Σε λίγο φάνηκαν τα συμπτώματα μιας μικρής δηλητηριάσεως. Φοβηθήκαμε πως δε θα τη γλίτωνε, κι ετοιμαζόμαστε πια να κλάψουμε τον πρόωρο κι άδικο αυτόν θάνατο σαν ένα μεγάλο δυστύχημα… Αλλά, προς μεγάλη μας χαρά, το γατάκι έζησε –εφτάψυχο πάλι– κι από το ίδιο βράδυ ξανάρχισε τα καμώματά του, τα παιχνίδια του, τις κατεργαριές του, τις τρέλες του, τις αταξίες του…   Να σας περιγράψω τώρα αυτά τα καμώματα, το θεωρώ ολωσδιόλου περιττό. Έχετε και σεις γατάκια και τα ξέρετε […]. Ένα μόνο θα σας πω: πως το γατάκι μου είναι πιο όμορφο και πιο έξυπνο από κάθε άλλο στον κόσμο, επομένως κι απ’ τα δικά σας. Είν’ ένα γατάκι εξαιρετικό, «υπερφυσικό» μπορώ να πω. Το μαρτυρούν τα μουστάκια του και τα μάτια του, που όσο χρονών άνθρωπος είμαι, ποτέ μου δεν είδα σε γατάκι δυο μηνών μακρύτερα, μεγαλύτερα, φωτεινότερα. Και σας παρακαλώ να το πάρετε απόφαση: αυτό δεν εννοώ να το συζητήσω με κανένα. Ούτε να ζηλέψετε πρέπει που έχω καλύτερο γατάκι από σας, ούτε να μου κακιώσετε που σας το λέω έτσι ορθά κοφτά.   Ναι, αλλ’ αυτό το έκτακτο γατάκι είναι τάχα κι ευτυχισμένο;… Σεις τώρα θα νομίζετε πως είναι, και πολύ. Αφού τ’ αγαπούμε όλοι τόσο, αφού έχει ένα ολάκερο σπίτι δικό του, αφού μπορεί να τρώει, να κοιμάται και να παίζει όσο θέλει, τί του λείπει για μια τέλεια γατίσια ευτυχία;… Αλήθεια· κι εγώ αυτή την ιδέα είχα ώς προχτές. Είδα όμως πως ήμουν γελασμένος: Το γατάκι μας δεν είναι τέλεια ευτυχισμένο! Κάτι του λείπει. Κι αυτό είναι η συντροφιά των δικών του, των ομοίων του –η αγκαλιά, το γάλα κι η περιποίηση της μητέρας του, τα χάδια, τα παιχνίδια και τα μαλωματάκια των αδελφών του. Δε νομίζετε πως είναι πολύ σπουδαίο αυτό που του λείπει, και πως τίποτα, καμιά ανθρώπινη αγάπη και φροντίδα δεν μπορεί να το αντικαταστήσει;   Στο σπίτι μας, αυτό τον καιρό, δεν υπάρχει άλλη γάτα από την Πίσσα. Αλλά η Πίσσα ζήλεψε το γατάκι, κι όταν το ’βλεπε μπροστά της, του έκανε γρρρ! Της είπαμε: «Δεν ντρέπεσαι, γάτα εσύ μεγάλη, μαύρη κι ένδοξη, να ζηλεύεις ένα μικρό, άσπρο κι άδοξο γατάκι; Τι πως το κανακεύουμε; Και σένα σε κανακεύαμε όταν ήσουν μικρή». Του κάκου! Η ζηλιάρα εξακολουθούσε τους απειλητικούς της γρυλισμούς. Φοβηθήκαμε μην του βγάλει τα μάτια, μη μας το αγριέψει –τόσο ήμερο που δε λέγεται!– και δεν αφήνουμε πια την Πίσσα ν’ ανεβαίνει απάνου, όπου το γατάκι ζει περιορισμένο θέλοντας και μη, γιατί σκάλες δεν κατεβαίνει ακόμα. Έτσι δε βλέπει κανένα δικό του, ούτε φίλο, ούτε εχθρό. Μόνο ανθρώπους.   Προχτές λοιπόν είδ’ έναν: Είδε τον… ίδιο τον εαυτό του στον καθρέφτη. Κι είναι αδύνατο να φαντασθείτε την έκπληξη και τη χαρά του! Άρχισε αμέσως να μυρίζει, να φιλά, να γλείφει και να ορμά για παιχνίδια. Με μεγάλη απορία που έτρωγε τα μούτρα του στο γυαλί, κοίταζε από πίσω ν’ ανακαλύψει τον απρόοπτο και παράξενο αυτόν σύντροφο. Έπειτα ξαναγύριζε και ξανάρχιζε τις δοκιμές. Επιτέλους είδε, κατάλαβε πως το γατάκι τού καθρέφτη δεν ήταν σαν τ’ άλλα που θα θυμόταν απ’ το σπίτι του –δεν πιανόταν, δεν αγγιζόταν, νά!– και τ’ άφησε για να παίξει μαζί μας. Αλλά δεν απελπίσθηκε, δεν τ’ άφησε για πάντα. Κάθε λίγο το θυμόταν και ξαναγύριζε να το βλέπει. Θα ’λεγες πως του ’φτανε κι αυτό για να παρηγοριέται…   Έτσι, προ ολίγου, είδα μιαν εικόνα που με συγκίνησε πολύ: Ζητούσα το γατάκι, που δε φαινόταν και δεν ακουγόταν καθόλου. Και το βρήκα ξαπλωμένο στη ράχη μιας πολυθρόνας που ήταν πολύ κοντά στη ντουλάπα, με τη μουρίτσα του κολλημένη στο γυαλί του καθρέφτη! Πλησίασα σιγά σιγά κι είδα πως δεν κοιμόταν: κάθε τόσο μισάνοιγε τα μάτια του και κοίταζε το άλλο γατάκι που, ξαπλωμένο κι αυτό στη ράχη μιας πολυθρόνας, είχε τη μουρίτσα του τόσο κοντά στη μουρίτσα του άλλου –ένα γυαλί, ένα κρύο σκληρό γυαλί τις χώριζε– και μισάνοιγε τα μάτια του και το κοίταζε στα μάτια… Ω, ναι! του έφτανε κι αυτό για να παρηγοριέται το δυστυχισμένο μου γατάκι!   Πώς το λυπήθηκα! Κι όταν είδα ύστερα τη γυναίκα μου να το πλένει με νερό, σαπούνι και πανάκι, κι εκείνο ν’ αντιστέκεται σ’ ένα τόσο αφύσικο για γάτα πλύσιμο, της είπα:   – Δεν το δίνουμε πίσω στη μητέρα του; Εκείνη, με τη γλωσσίτσα της και το σάλιο της, το πλένει πολύ καλύτερα, και χωρίς να το βασανίζει.   – Σπουδαίο βάσανο! μου αποκρίθηκε. Έπειτα, πόσο θα βαστάξει; Αύριο θα μεγαλώσει και θα πλένεται μονάχο.   Αλήθεια· αύριο το γατάκι μας θα μεγαλώσει, θα παίρνει το λουτρό του μονάχο του, θα ’χει φιληνάδα την Πίσσα, θα πηγαίνει κάτω, θα βγαίνει έξω, θα ξαναϊδεί τη μητέρα του και τ’ αδέλφια του, θα πιάσει κι άλλες φιλίες στη γειτονιά. Μα ίσως ούτε και τότε δε θα ’ναι τέλεια ευτυχισμένο: Θα του λείψουν τα χάδια τα δικά μας, που δεν μπορεί να τα ’χει όπως τώρα που είναι μωρό. Εκτός πια αν είναι σωστό εκείνο που λένε πολλοί, πως αντίθετα δηλαδή προς το σκύλο, η γάτα δεν παρανοιάζεται για τα χάδια των ανθρώπων…   Σας ασπάζομαι Φαίδων    ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ:   A MISCHIEVOUS FELINE

A KITTEN IN FRONT OF THE MIRROR Gregorios Xenopoulos Rendered by Vassilis C. Militsis   Xenopoulos was chief editor of the now-legendary magazine "The Edification of Children" (Η Διάπλασις των Παίδων) from 1896 to 1948, during which time he was also the magazine's main author. His was the trademark signature "Σας ασπάζομαι, Φαίδων" ("yours faithfully, Phaedon, literally: I’m kissing you)" The following letter is taken from this magazine.   Athens, October 27, 1928 Dear Friends,   We were given a little kitten in the neighborhood. It was a cute, white, female puss – but with too long whiskers – very clever and lively. We were all infatuated by the naughty imp! We don’t let it out of our hands: we look after it, feed it, wash it, play with it, and at night we take it in our beds. We dread for its life, its tiny life; it is a question of stepping on the little creature to… One day, greedy as it is, snatched a hunk of bread core… colored – my daughter, who paints, cleaned her colors with it. In no way could we take it out of its mouth! It gulped it down at once. Shortly it manifested the symptoms of mild poisoning. We were afraid it could not make it, and we were preparing to mourn for its premature and needless demise treating the loss as a great misfortune… But, to our great joy, the little kitten survived – cats have nine lives after all – and in the very same evening it started its antics again – its games, its roguishness, its funny acts and its mischiefs…   I think it is thoroughly needless to describe its devilries. You also have kittens and you know at first hand.  But I’ve got to tell you this: my kitten is more beautiful and cleverer than any other in the world, and consequently than yours. It is an exceptional kitten – I should say “supernatural”.  Its whiskers and its eyes prove it; for despite my age, I have never seen a two month-old kitten having longer whiskers, and larger and brighter eyes. And please, I brook no objection about this and I don’t mean to discuss it with anyone. You ought not to envy me my better kitten than yours; neither should you hold it against me for being so blunt.     So far so good; but I wonder if this exceptional kitten is indeed happy… You must certainly believe that the kitten is very happy. Since we all love it so much, since our house belongs to it, too, since it is provided with food and shelter, since it is free to play as long as it wants, what else does it need to enjoy perfect cat happiness? I admit that I had that impression, as well, until the day before yesterday, but I proved to be wrong: our kitten is not entirely happy! It misses something, which is the companionship of its own kind – the cuddle, the milk and the grooming of its mother, as well as the caresses, the games and the fake fights with its siblings. Don’t you think that what it misses is very important, and nothing, no human affection and care can substitute it? These days, there is no other grown cat from Pitch in our house; and Pitch grew jealous of the kitten. Whenever the kitten crossed Pitch’s path, she growled at it. “Shame on you,” we scolded her; “you are a grown up, jet black and glorious cat, and you are jealous of a puny, white and insignificant puss.” In vain! The jealous cat continued her threatening snarls. We were afraid that she might gouge out the kitten’s eyes or she might scare it to madness – such a tame creature! – so we didn’t let Pitch upstairs where, willy-nilly, we keep the kitten confined. The kitten is too small to climb down the stairs. Therefore, it can’t see any of its kind, whether friend or enemy, save humans. The day before yesterday, it saw one of its kin: it saw… itself in the mirror. You can’t imagine its surprise and joy! It immediately began to sniff, kiss, lick at its image and attack it playfully. It was at a loss for falling flat on its face against the glass; so, it was looking behind it to discover this unexpected and peculiar companion. And then it would turn around and began the tests anew. Finally, it realized that the kitten it was looking at in the mirror was not like the kittens it remembered at its own home – it couldn’t be touched or caught, there! – and so let it go to come and play with us. But it didn’t give up all hope to let it go forever. Every now and then it would remember it and go back to scrutinize it. You might say it was content and comforted with just staring at it… Thus, a while ago I saw a very touching scene: I was looking for the kitten, which was nowhere to be found or heard. Shortly I found it idling on the back of an armchair near the wardrobe with its little snout stuck onto the mirror! I approached slowly and noticed it had been sleeping: every so often he half opened its eyes and stared at its double lying also on the back of an armchair and sticking its little mug to its own – merely the hard, cold glass that separated them – and blinked its eyes at the other’s eyes. Oh, yes! That was enough to console my unhappy kitten! How sorry I felt for it! And afterwards when I saw my wife wash it with water and soap and dry it with a piece of cloth, while the poor thing resisted to such an unusual ablution for a cat, I said to her: “Why don’t we give it back to its mother? She can wash it far better using her tongue and saliva without tormenting it. “Tormenting it? No big deal!” she replied. “Then it won’t take long. Soon it will grow up and learn to wash by itself.” It is true; our kitten will grow up and will be able to wash itself. It will befriend Pitch, it will be able to climb down the stairs, go out, see its mother and siblings again, and make new acquaintances in the neighborhood. But still I wonder whether it will be entirely happy then. Perhaps it will miss our affection it now enjoys as a baby. Or if what most people say is true: unlike dogs, cats do not care about people’s endearments too much…   Yours faithfully   Phaedon

Η ΗΘΙΚΗ ΤΗΣ ΜΕΣΑΙΑΣ ΤΑΞΗΣ - MIDDLE CLASS MORALITY

 

ΓΑΛΕΟΣ ΣΚΟΡΔΑΛΙΑ Νίκος Τσιφόρος   Στο σπίτι δεν κάνουμε ποτέ σκορδαλιά. Όχι πως δεν μου αρέσει. Τρελλαίνομαι. Αλλά η Πίτσα. —Εγώ σκορδαλιά δεν τρώω. Δεν μπορώ να πηγαίνω κάπου και να μυρίζω σκόρδο. —Εμ' αφού τρως σκορδαλιά τι θες να μύριζες, ρε γυναίκα ; Ξυνόγαλο; —Σκορδαλιά δεν έχει!... Μεγάλος καημός είναι αυτός και η άλλη, η Μπίμπη, με καταλαβαίνει. — Μη στενοχωριέσαι, Στέλιο μου, άμα φτιάξω εγώ σκορδαλιά θα σου τηλεφωνήσω να έρθεις να φάμε. Η Πίτσα η δική μου και η Μπίμπη, κανενός, είναι δυο από τις καλύτερες φιληνάδες του κόσμου. Λένε μεταξύ τους «χρυσό μου» και «αγάπη μου» φιλάνε τον αέρα και αγγίζουνε τα μάγουλά τους. Συμφωνάνε σχεδόν σε όλα και μάλιστα στο διαζύγιο της Μπίμπης πήγε για μάρτυρας η Πίτσα. Έχουνε μυστικά, παίζουνε κουμ-καν, κόβουνε σεντόνια στις άλλες και τις βρίζουνε δεόντως, και γενικά περνάνε σαν αδελφούλες στον αχάριστο αυτό κόσμο. Για αυτό και η Μπίμπη έχει και μένα σαν αδελφό της. —Έλα, μωρέ, φτιάξε λίγη σκορδαλιά. —Σκορδαλιά όχι! —Αγοράκι είναι... Αγοράκι είμαι και σας παρακαλώ Μπίμπη, μη με παραχαιδεύετε διότι έχετε κι ωραία ματάκια, είστε και τρυφερούλα, μ’ αρέσετε αρκετά και αγοράκι είμαι… Βέβαια, κάνα δύο φορές που πήγα να σας ξεμοναχιάσω Μπίμπη, κάνατε μουτράκια. —Δεν ντρέπεσαι; —Ντρέπομαι, αλλά πάντα μετά. —Κι η Πίτσα; —Ντρέπεται κι αυτή. Όλοι ντρεπόμαστε, ξέρεις τι ντροπαλή οικογένεια έχουμε βγει; —Άλλο λέω. Η Πίτσα είναι φίλη μου... —Εμ, με τους φίλους μας πάμε! Είδες κανένα να πηγαίνει με τους εχθρούς του; —Εγώ τις φίλες μου δεν τις προδίδω.. Δεν τις προδίδει τις φίλες της η Μπίμπη, αλλά όσο νάναι θέλει λιγάκι και το πονηρό... Άμα δεν το ήθελε θα μου έδινε μια σφαλιάρα και θα έλεγε «άντε να χαθείς μασκαρά!» Δεν το κάνει όμως. Γελάει … Κι άμα μια Μπίμπη γελάει εσύ παίρνεις θάρρος. Κι άμα παίρνεις θάρρος προχωρείς… Κι άμα προχωρείς φτάνεις έξω από την πόρτα της —Άντε, καληνύχτα... —Έτσι ξερά; Δεν θα μου δώσης ένα φιλάκι; —Ντροπή ! Κι η Πίτσα; —Δώσε μου εσύ και θα μου δώση και η Πίτσα. —Άντε φύγε... Από σκορδαλιά, όμως, δεν μπορώ νάχω παράπονο. Μου την προσφέρει η Μπίμπη. Άμα μαγειρεύει κολοκυθάκια, κουκιά, οτιδήποτε άλλο με παίρνει τηλέφωνο.. —Στέλιο, θέλεις να φας σκορδαλιά; Και η Πίτσα γκρινιάζει: —Να πας, αλλά μετά μη μου έρθεις από εδώ και σκυλοβρωμάς, στο γραφείο σου, παρακαλώ! Πάντα ταύτα εγένοντο και περνάγαμε ζάχαρι και οι τρεις μας. Και καμμία υποψία στο μυαλό της. Σάμπως έχει και μυαλό; Περιποιότανε τη φιληνάδα της, την παίρναμε μαζί μας, κάναμε δηλαδή ό,τι επιβάλλεται σε μια φίλη χωρίς καβαλιέρο και γενικά …τα βόλευα. Ε, όσο νάναι ψιλομεζέδιαζα με την Μπίμπη, χωρίς βέβαια να μου δίνει και πολλά, αλλά μ’ άρεσε. Πρέπει τώρα να πούμε και το άλλο. Είναι και κάτι φίλες, να δεις πόσο το γουστάρουνε να ξελογιάζουνε τον άντρα της φίλης τους και χωρίς άλλο η ΜπΙμπη είναι από αυτές. Εδώ πιά είναι φως φανάρι… Και το κακό είναι ότι το φως του φαναριού δεν το είδα μόνο εγώ, το είδε, αργά λιγάκι είναι αλήθεια, και η Πίτσα. —Δεν σου φαίνεται ότι της παρακάνεις γλύκες; —Εγώ; —Αλλά ποιος; —Όχι, αδερφέ! Μόνη της είναι η κοπέλα, φίλη μας είναι, την περιποιούμαι. —Να σου λείπη... Την πρώτη φορά τα είπε αυτά, τη δεύτερη αγρίεψε. —Το ξέρεις ότι το παράκανες; —Τι έκανα; —Με αυτήν την κατσίκα. Σε είδα που την έσφιγγες απόψε στο χορό. Και την τάιζες, και την πρόσεχες, και της χαμογελούσες!. —Σε παρακαλώ, με προσβάλλεις. —Αυτό που σου λέω! Για να μην την αρπάξω από το τσουλούφι και γίνουμε χάλια! —Τζάμπα χαλάς την καρδιά σου. —Ξανακάντο και θα σου πω!   Άφησα, πέρασε καμμιά βδομάδα, αλλά δεν μ΄αφήνει η τσαχπινιά. Δεν μ΄ αφήνει, Εμ, είμαι και τσαχπίνης. Κείνο το Βράδυ που γυρίσαμε από την Κηφισιά, η Πίτσα ήτανε εκτός εαυτού. —Γιατί την έβαλες μπροστά στο αυτοκίνητο; —Ε, πού να την βάλω; Να την δέσω και να τρέχει από πίσω; —Μπροστά είναι η θέση η δική μου. —Να μην είναι μόνη. —Τον κακό της τον καιρό! Κι αυτό, φίλε μου, «τον κακό σου τον καιρό» το είπε και της ίδιας της Μπίμπης. —Άκουσε κοπέλα μου, αν ήλθες εδώ να μου χαλάσεις το σπίτι, καλά θα κάνεις να μην ξαναπατήσεις! Έκλαψε η Μπίμπη, γκρινιάξανε, βριστήκανε και πάει η φιλία, τέρμα! Κι εγώ έχασα τη Μπίμπη και το κυριώτερο έχασα και τη σκορδαλιά. Μάλιστα. Είχαμε και τρώγαμε, πάει κι αυτό!. Δεν περάσανε τρεις μέρες, τηλεφώνημα στο γραφείο —Στέλιο, Μπίμπη εδώ. —Τι κάνεις, παιδί μου; —Τι να κάνω; Είμαι πολύ συγχυσμένη, θέλω να σε δω... Περίμενα στο Μετς με το αυτοκίνητο ήρθε, την πήρα, τραβήξαμε κατά τη Βουλιαγμένη. —Είναι φρικτή! —Εμένα το λες που την παντρεύτηκα; —Ακούς εκεί να υποψιαστεί ότι εσύ κι εγώ… —Πω πω πω φρικτά πράγματα… —Και δεν φταίει κανείς, εγώ φταίω που κράτησα χαρακτήρα. Γιατί αν ήθελα εγώ θα σε είχα… Με συγχωρείς! —Όχι, σε παρακαλώ λέγε! —Γιατί της χρειάζεται, δεν της χρειάζεται; —Και τι καθόμαστε; —Στέλιο, εσένα σε συμπαθώ! —Αμή εγώ; —Στέλιο, όχι τίποτε άλλο, έτσι για να την εκδικηθώ, να μην έχει να λέει τσάμπα, θάρθεις στο σπίτι μου. —Πάμε... —Όχι απόψε. Μεθαύριο το μεσημέρι. Και θα δεις τι αξίζει η Μπίμπη. Τι ωραία, την έψησα! Και την έψησα καλύτερα που έβαλα τον Αλέκο να μου τηλεφωνήσει σπίτι. —Στέλιο, αύριο έρχονται οι Τούρκοι για τη δουλειά και θα τους κάνουμε τραπέζι το μεσημέρι έξω. Μόνο άντρες... Η Πίτσα που άκουγε το τηλεφώνημα το κατάπιε αμάσητο. Και το άλλο μεσημέρι, μυρωμένος και θαυμάσιος είμαι στης Μπίμπης. Γέλασε η Μπίμπη. —Τι σου έχω; —Τι; —Γαλέο σκορδολιά! —Σώπα! Για μια στιγμή σκέφτηκα ότι θα μυρίσω της Πίτσας, αλλά θα το δικαιολογούσα. Τι; Τούρκοι ήτανε. Από την Πόλη έρχονταν, σκορδολιά φάγαμε. Την αγαπούνε εκεί... Είμαι και λαίμαργος, έπεσα με τα μούτρα έφαγα, έσκασα. Και μετά λικεράκι, ντιβανάκι, χαδάκια. Βεβαιώσεις, αλλά τίποτε άλλο. Ως εκεί και στις τέσσερις νάμαι σπίτι μου να φρεσκάρω. Δεν είχα καλομπεί και η Πίτσα ήταν στην πόρτα. —Κάνε χα! —Τι έπαθες; —Κάνε χα! Έκανα χα. —Σκορδαλιά μυρίζεις! Στης Μπίμπης, ε; —Όχι οι ξένοι... —Ποιοι ξένοι, βρε;.. Τώρα μου τηλεφώνησε για αν μου αποδείξει πως δεν έφταιγε αυτή! Εσύ της κολλούσες… Η κοπέλα είναι εντάξει … και κοίταζε να σε αποφύγει, αλλά εσύ… Με τη Μπίμπη η Πίτσα τα ξαναφτιάξανε. Αλλά εμένα δεν με παίρνουνε μαζί πια. Κι έχασα και τη σκορδαλιά. Και για αυτό είναι που σκάω. ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ: ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΣΕΤ ΤΣΑΓΙΟΥ - A SET OF PORCELA... N. TSIFOROS - Ο ΚΕΡΑΜΙΔΟΓΑΤΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΙ GREEK SATIRE - ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΑΤΙΡΑ

TOPE (Galeorhinus galeus) IN GARLIC SAUCE   Nikos Tsiforos   Rendered by Vassilis C. Militsis   At home we never make garlic sauce. It is not that I don’t like it. In fact, I love it. But Pitsa is against it. “I don’t eat garlic sauce. I can’t stand going somewhere and reek.” “Well, when you don’t eat garlic how do you expect to smell of, wife? Sour milk?” “Garlic sauce is out of the question!” This is unrequited craving; but Bibi understands me: “Don’t fret, Stelio dear. When I prepare garlic sauce I’ll call you up to come over and eat together.” Pitsa belongs to me and Bibi to no one. They both are the best friends in the world. They exchange such phrases as ‘dear’ and ‘honey’, they just kiss each other in the air and they barely touch their cheeks. They agree on almost everything, and indeed Pitsa went to court as a witness for Bibi’s divorce. They have their own secrets, they play cards, they scorn and duly revile the others of their kind, and generally they fare like two dear little sisters in this ingrate world. That’s why Bibi considers me as her brother, too. “Come on, make him some garlic sauce.” “Forget it!” “But he’s just a little boy…” Of course I’m a little boy and I beg you, Bibi, don’t pamper me too much, because you’ve got cute little eyes, you are tender and I like you quite a lot, and above all I’m a little boy… It’s true, when a couple of times I have attempted to be very close to you, your cute little face grew sulky. “Aren’t you ashamed of yourself?” “I am, but always afterwards.” “What about Pitsa?” “She’s ashamed, too. We all are. Do you know what a bashful family we’ve proved to be?” “I don’t mean this. Pitsa is my friend…” “Well, it’s our friends we flock together! Have you seen anyone hook up with their enemies?” “I never betray my friends…” Bibi never betrays her friends; nonetheless, I daresay she likes to fool around a bit; otherwise she would slap me on the face and say: “get lost, you creep!” “She does no such a thing, though. She’s only laughing… And when a Bibi laughs you grow confident. And if you are confident, you go ahead… And if you go ahead, you find yourself outside her front door. “Well, goodnight…” “Just like that? Aren’t you going to give me a kiss?” “Shame on you! Are you forgetting Pitsa?” “Give me one and Pitsa will give me another.” “Come on, be off…” As far as garlic sauce is concerned, I can’t complain. It’s Bibi that provides me with it. Whenever she cooks zucchinis, horse beans and whatever else goes with garlic sauce, she gives me a ring: “Stelio, do you feel like garlic sauce?” And Pitsa is always nagging: “You can go, but don’t come home stinking; you’d better go straight to your office, if you please!” These things always came to pass and we all three had it easy. No suspicion in Pitsa’s mind; in fact, I wonder if she’s got any, at all. She took great care of her friend, we took her out with us – in a few words we did what we ought to do to an unchaperoned friend and generally… I got by. Well, to the best of my abilities, I snatched some tidbits off Bibi, without, naturally, her being too generous, but I liked it all. It must also be said something else. There are some friends who would be too willing to seduce their friends’ husbands, and Bibi was no exception. And it was as clear as day… And what’s sad, I had not only seen the clarity of day but Pitsa, as well, though it had taken her some time to see it. “Don’t you think you go too far with your gallantry?” “Who, me?” “Who else, then?” “No, brother! She’s a lonely girl and our friend, so I’m being nice to her.” “Forget it…” The first time she just said it; the second she grew furious. “Do you know you’ve gone overboard this time?” “What have I done?” “With this cow. I saw you dancing too close with her tonight. You helped her with her food; you were over attentive and smiled at her sweetly.” “I beg your pardon! You’ve hurt my feelings!” “I know what I’m talking about! I have half a mind to grab her by the hair and we’ll go haywire!” “You’re making your heart heavy for nothing.” “Do it again and we’ll reckon about it, all right.” I let a week go by, but roguishness was tempting me. You see, I’m a sly bastard. That night, on our return from Kifissia, Pitsa was fuming “Why did you let her sit next to you in the car?” “Well, where could I let her sit? Should I have hitched her behind the car and make her race after?” “The seat next to you belongs to me.” “I let her sit in front so that she wouldn’t feel lonely.” “Oh, humbug to her, too.” And what’s more, dear reader, she said that to Bibi, too. “Listen up, my girl; if you came over to ruin my home, you’d better not set your foot here again!” Bibi wept. They two bitched and traded insults. And their friendship was over and out. So I lost Bibi, and above all, I missed her garlic sauce. Indeed. I relished the sauce, and that was over, too. Not more than three days later, I received a phone call in my office. “Stelio, this is Bibi.” “How are you, kiddo?” “How am I? I’m very upset. I’d like to see you…” I waited for her in my car at Metz. She arrived, got into the car and headed to Vouliagmeni. “She’s awful!” “Don’t tell me; I’m aware of it; I’m married to her.” “The very idea! She has suspected us that…” “Horrid thoughts, really…” “It’s nobody’s fault. Put the blame on me that I’ve maintained my self-respect. Why, if I wanted to, I could have an affair with you… well, I beg your pardon!” “Oh, don’t mention it; but go on!” “She needs to a lesson, doesn’t she?” “So, why don’t we give her one, then?” “Stelio, you know I’m fond of you.” “Well, I’m fond of you, too!” “Stelio, what good may come out of it, I want you to come to my place so I can take my revenge on her. Then she can’t be worrying in vain.” “Let’s go…” “Not tonight. The day after tomorrow at noon. And then you’ll find out what Bibi is really worth for.” I cooked the whole business nicely! And I managed the thing better when I got Aleko to phone me at home: “Stelio, the Turks are coming tomorrow on business and we’ve planned to invite them out to lunch. There’ll be only men…” Pitsa, who was eavesdropping, swallowed it hook, line and sinker. The following day at noon, perfumed and spiffed up, I was at Bibi’s. Bibi laughed cryptically: “What have I got for you?” “What?” “Tope in garlic sauce!” “You don’t say!” For a moment I was afraid that my clothes could trap the aroma of garlic, indicative of Bibi’s cuisine; but I could easily explain away the smell. Well, the visitors came from Istanbul, and we all tasted garlic sauce. After all, Turks love garlic… Gluttonous as I am, I hit the food right away; I ate till I burst. Then followed a digestive drink, lying on the couch and petting. Promises and assurance, but nothing more; at four I was at home to freshen up. No sooner had I entered than Pitsa was already at the door. “Breathe out to me!” “What’s come over you?” “Breathe!” I did. “You smell of garlic! So, you’ve been to Bibi’s, have you?” “No, it’s the guests…” “What guests, you cheat? It was she that has just phoned me to prove she wasn’t to blame. It was you who’s been bugging her. The girl is OK and tried to keep you off, but you…” Pitsa and Bibi have made up. They don’t want me in their company any more. Thus, I’ve missed the garlic sauce, and this is what gets me down. Note: Metz, Vouliagmeni, Kifissia are suburbs in Athens.