A. LASKARATOS - TIMELESS CHARACTERS - ΙΔΟΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Ο ΕΚΛΟΓΕΥΣ Ανδρέας Λασκαράτος              Ο ψηφοφόρος τούτος εκλογεύς, εχτός σπανίων εξαιρέσεων, είναι ον ολοκλήρως ανίδεον των ηθικο-πολιτικο-κοινωνικών συμφερόντων της ανθρωπότητος, του έθνους του, ή του τόπου του. Αλλά και αν τον έκανες ναν τα καταλάβη, έμενε παντελώς αδιάφορος δι΄ αυτά. Αντί τούτων, εχτιμά και γυρεύει το ιδιαίτερον ατομικόν του συμφέρον.             Εις την ψήφον οπού του έδωσεν ο μεγαλόδωρος νομοθέτης, αυτός έχει ένα πίστωμα. Πίστωμα χωρίς προσδιορισμένον ποσόν· αλλ΄ οπού, στην περίσταση, δια συμβιβασμού, ορίζεται το ποσόν και πληρώνεται, πέντε φράνκα, δέκα φράνκα, περισσότερο ή λιγώτερο.             — Πώς θα πάη κ΄ εκείνος αύριο στας Αθήνας να λάβη τόσα;...                           Πληρώνεται ακόμη το πίστωμά του και με υπόσχεση θέσεωςּ υπάλληλος εις τα δικαστήρια, δασοφύλακας, τελώνης, αρχαιοφύλακας... κλ.             Πληρώνεται και με υπόσχεση μεσιτείας δια την υπόθεσή του... Είναι τόσος καιρός οπού γυρεύει ναν του παραχωρηθή το δείνα, ή το δείνα άλλοּ και ο υποστηριζόμενός του θα μιλήση με το φίλο του τον υπουργόν, και θαν του κατορθώση ό,τι θέλειּ κλ. κλ. κλ.             Τέτοια είναι τα δάχτυλα που ρίχνουνε ψήφους μέσα στες κάλπες! Ανοίγουντ΄ έπειτα η κάλπες τούτες, κηρύττονται οι μείναντες βουλευταί, και σημαίνουνε η καμπάνες χαρά μεγάλη!...             Έτσι ο ψηφοφόρος τούτος εκλογεύς δεν είναι πολίτης γνωμοδοτών δια της ψήφου του εις τα συμφέροντα της κοινωνίαςּ αλλ΄ απλώς μόνον είναι κάτοχος πιστώματος ποσού, και είδους αορίστου συναλλαττομένου κατ΄ αρέσκειαν, με χρήματα, ή με υπόσχεσες.             Αλλά εμείς οι ανατολίτες αντιγράφουμε τους πολιτικούς θεσμούς από τους Κώδικας των Ευρωπαίων, καθώς αντιγράφουμε και τες μόδες από τα φιγουρίνια τους. Ανδρέα Λασκαράτου : Ιδού ο Άνθρωπος, Εκδόσεις Πάπυρος, σειρά Βίπερ, αριθμός σειράς 87, σελίδες 112-113.

THE VOTER Andreas Laskaratos Rendered by Vassilis C. Militsis (Βασίλης Μηλίτσης) The voter, barring a few rare exceptions, is a being entirely ignorant of the moral and socio-political interests of his country, his nation, and humanity in general. Even if he were made to understand, he would still remain indifferent to such concepts. Instead, he appreciates and seeks his own individual interest. The right to vote granted to him by the generous law maker is a kind of an asset, which is estimated, according to circumstance, at a certain price. This price is defined by negotiation and paid for five or ten francs, more or less. “How can he also go to Athens to get so much?” His asset is even redeemed by jobbery, such as appointment as a clerk at the court of law, or as a forest ranger, a customs officer, a guard of antiquities, etc. It is also redeemed by a promise of intervention concerning his issue… The voter has been long asking for this or that favor, and now his go-between will talk with his friend, the minister, and he will manage to do whatever his protégé wishes. Such are the fingers that cast the ballot in the poll box! Then, these boxes are opened and the lucky candidates are pronounced members of parliament – bells are ringing, people rejoice. Thus this voting constituent is not a citizen that promotes the interests of society through his vote; he is merely the owner of an asset, which he can exchange, to his liking, with money or promises. But we in the Orient copy the political institutions from the Codes of the Europeans in the same way we copy the latest style from their fashion magazines. Andreas Laskaratos: Behold the Man, Papyrus Publishers, pocket books, serial no 87, pp. 112-113.