LIFE AND TIMES OF MR. MI - SEQUEL

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΗ, ΓΚΟΥΡΟΥ. ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΗ. Του Κωστή ΠαπαΊωάννου antiphono.wordpress.com   Ο κύριος Μη και η κυρία Μα έπρεπε επειγόντως να κατέβουν στο λαό. Ο κύριος Μη κατάλαβε ότι χρειαζόταν μια έκτακτη εμφάνιση, το ένιωθε. Ήταν σωματοποιημένη εμπειρία η κάθοδος στο κοινό, σαν του καλλιτέχνη που κάνει stage diving, σαν του ιερέα που βγάζει τα άμφια και βυθίζεται στην ταπεινότητα. Σήμερα το πρωί ο κύριος Μη ένιωθε σαν να είχε πέσει το πεχά της επιδερμίδας, σαν να είχαν στεγνώσει οι πόροι του δέρματος από την έλλειψη επαφής. Κανονικά την κάθοδο στον λαό την έκανε πρώτη και τρίτη εβδομάδα κάθε μήνα για να δίνει δύναμη στους απλούς ανθρώπους. Οι απλοί άνθρωποι παίρνουν κουράγιο κάθε φορά που ο κύριος Μη περπατάει ανάμεσά τους γυμνός από τη μέση και πάνω, μόνο με το μαγιό και το ρολόι του. Δίπλα του η κυρία Μα, με μαγιό και καπέλο, υπέρκομψοι και οι δυο, με κορμιά λαμπάδα. Οι απλοί άνθρωποι πλησιάζουν αργά, μαγεμένοι, σαν τις πεταλούδες στο φως, νιώθουν τα vibes, την αύρα. Καίγονται. Μπορούν να Τον δουν, να Τον αγγίξουν, να πιστέψουν στη χάρη Του. Ο κύριος Μη πρώτα κινείται σφριγηλός ανάμεσα στις ομπρέλες με τους θνητούς, μετά γλιστράει επί των υδάτων σε σανίδα. Ο κ. Μη έχει θηριώδες καρμικό φορτίο, τα τσάκρα του παρουσιάζουν πρωτοφανή ισορροπία κι αυτό βγαίνει προς τα έξω. Στην Καλιφόρνια πολλοί life coaches χρησιμοποιούν τον κύριο Μη ως υπόδειγμα, προβάλλουν ολογράμματά Του, καλοκαιρινά από παραλίες και χειμερινά με σκι. Τώρα όμως χρειάζεται επειγόντως μια επαφή με τον κόσμο, τώρα που έχει πέσει αρρώστια κακή. Στη χώρα του κυρίου Μη οι άνθρωποι δεν αρρώσταιναν στην αρχή. Γιατί; Γιατί πίστευαν σε Αυτόν και έκαναν ό, τι τους έλεγε. Και όσο Τον άκουγαν όλα πήγαιναν καλά, κι ο κύριος Μη πάνω στο άλογο κάρφωνε με δόρυ τον διαβολοϊό. Αλλά μετά η πίστη των ανθρώπων λύγισε, λιγοψύχησαν και σκληρή δοκιμασία έπεσε στο λαό Του. Και ο κύριος Μη ξέρει ότι είναι η πρώτη από τις δοκιμασίες, θα έρθουν και βάτραχοι και μύγες και στάχτη και χαλαζοθύελλα και σμήνος ακρίδων. Και δεν έχει άλλα γιατρικά, τα μοίρασε όλα. Πρέπει να μοιράσει ξανά τα ίδια, να αρνούνται να δώσουν οι δικοί του και μετά να μοιράζει ο ίδιος. Όλο και πιο ανθρώπινος, όλο και πιο γήινος. Χτες μοίρασε μάσκες ενώ η κυρία Κε είπε πως δε θα μοιράσουν, προχτές μοίρασε εμβόλια ενώ ο κύριος Στα είπε πως δε θα μοιράσουν. Αύριο θα βάλει την κυρία Κε να αρνηθεί πάλι για να βγει μετά ο ίδιος ο κύριος Μη να μοιράσει δωρεάν σχολικά βιβλία. Δεν έχει άλλα αγαθά, τα μοίρασε όλα. Έχει μόνο ένα αγαθό, τον εαυτό Του. Γδύνεται πρόχειρα για μια επαφή με τον κόσμο. Τον κουράζουν αυτές οι επαφές, να κυκλοφορεί με το μαγιό ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν ξέρει. Να μιλάει όπως δεν ξέρει, ζεστά και καθημερινά και ανθρώπινα. Η κυρία Μα του δίνει πάντα να φοράει ένα χαϊμαλί στο χέρι ή ένα μενταγιόν στο λαιμό κι έτσι δείχνει ακόμα πιο casual και cool και ζεν, ένας νεο-γκουρού, ένας μεταπολιτικός Πάουλο Κοέλιο. Έχει και το δικό του Κοελικό μότο: «Όταν θέλεις πάρα πολύ κάτι, όλη η οικογένεια συνωμοτεί για να τα καταφέρεις». Όλα αυτά όμως Τον έχουν εξαντλήσει. Κάνει μια σύντομη απόδραση στη γενέτειρά του, την νήσο Κρη. Μόλις φτάνει μετράει τις μέρες μέχρι την επόμενη απόδραση. Αν κάνει γέφυρα την Πέμπτη μπορεί να του κάτσει εξαήμερο απ’ το πουθενά. Πηγή: gerontakos

MR MI, THE GURU. MR MI’S SECOND STORY Kostis PapaIoannou antiphono.wordpress.com Rendered by Vassilis C. Militsis Mr. Mi and Mrs. Ma had to get down to the common people. Mr. Mi felt he needed a special appearance – he sensed it. His descent to the populace was an embodied experience, like that of an artist who does a stage diving, like that of a priest who divests his canonical robes and bows down to humility. This morning Mr. Mi felt as though his skin PH had weakened, as though his body pores had dried up from lack of contact. Normally, his descent to the people was made on the first and the third week of the month in order that common men and women would draw strength. Common people take heart whenever Mr. Mi walks semi-nude, exposing his torso and wearing only his bathing suit and his watch. And Mrs. Ma standing next to him, in her bathing suit and her hat – both of them super-elegant and bolt upright. The common people approach them slowly, entranced, attracted like moths by the flame and feel his vibes. They burn with excitement; they can see Him, touch Him and believe in His grace. Mr. Mi moves full of vigor among the beach umbrellas and the mortals and then slides on a surfing board upon the waters. Mr. Mi possesses a monstrously exceptional karmic load; his chakras exhibit phenomenal equilibrium, which is manifested at large. In California a host of life coaches look up to Mr. Mi as a model and project His summer holograms on the beach and the winter ones on ski slopes. But he urgently needs to contact the people, now that a baneful plague has broken out. None used to fall ill in Mr. Mi’s country in the beginning. Why? Because they trusted Him and did whatever He told them to do. The more they listened to Him, the better all went along, and Mr. Mi would pierce the cursed virus with his spear. After a while, however, the folk’s trust petered out; they began to lose faith and a cruel affliction visited His people. And Mr. Mi is fully aware that, after the first visitation, many more will follow suit such as frogs and flies and ashes and hailstorms and swarms of locusts. And he has no more remedies; he has handed them all out. Now he has to ration out the same remedies again; his own people refuse to provide more, but, nonetheless, he goes on apportioning some by himself. He is becoming more human, more mundane. Yesterday he gave out masks, though Mrs. Ke said they wouldn’t; the day before yesterday he handed out antiviral shots while Mr. Sta said they weren’t going to. Tomorrow he will get Mrs. Ke to refuse again so that Mr. Mi himself will come out and donate school books. He has no more goods; he’s given them all. He kept only one for Himself. He takes off his clothes carelessly in order to get in touch with people. He resents these contacts; he is loath to go about in his bathing suit mixing with people he doesn’t know and talk to them the way he doesn’t know: in a warm, matter-of-act and human way. Mrs. Ma always gives him an amulet to wear it on his wrist or a locket around his neck. In this way he seems still more casual and cool and Zen, a newly-minted guru, a metapolitical Coelho. He even has his own motto: “If you wish for something very badly, all the family plots for your success.” All these, however, have exhausted Him. He makes a short getaway to Cre, his native island. As soon as he arrives, he counts the days for his next pleasure break. If he makes the day of Thursday a bridgehead, he may stay a week out of nowhere.