|
ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ Νοέ 1, 2013 | 12 διηγήματα
 Έκανε πολύ κρύο, ήταν μια κλασική χειμωνιάτικη μέρα. Στο δρόμο δεν κυκλοφορούσε τίποτα, το μόνο που έβλεπε κανείς ήταν τα φώτα από τα διαμερίσματα στις πολυκατοικίες. Ο Βαγγέλης και η Σταυρούλα κάθονταν, όπως κάθε μέρα στο δωμάτιό τους. Η τηλεόραση ήταν ανοιχτή, τα σχολικά βιβλία σκορπισμένα στο τραπέζι, πάνω στα κρεβάτια τους σακουλάκια από τσιπς και γκοφρέτες. Εκείνη τη στιγμή έτρωγαν από ένα χάμπουργκερ ο καθένας και έπιναν ένα τεράστιο ποτήρι με αναψυκτικό. «Ουφ, το βαρέθηκα αυτό το παιχνίδι», είπε σε κάποια στιγμή ο Βαγγέλης, κάνοντας ένα διάλειμμα από το ηλεκτρονικό που έπαιζε στον υπολογιστή του. «Τότε άσε εμένα να παίξω», γκρίνιαξε η Σταυρούλα και σηκώθηκε ρίχνοντας το πιάτο με το χάμπουργκερ στο κρεβάτι της. Το κέτσαπ και η μουστάρδα χύθηκαν, τα σεντόνια λερώθηκαν. «Ορίστε, είδες τι έκανες; Μάζεψέ τα τώρα». «Όχι, εσύ να τα μαζέψεις που κάθεσαι και παίζεις ενώ θέλω να παίξω κι εγώ». Τελικά θα τα μάζευε η μητέρα τους…
Ο Βαγγέλης σκούπισε τα γυαλιά του και σηκώθηκε να αρπάξει τα πατατάκια της αδερφής του. Λαχάνιασε με τα δύο βήματα που έκανε. Τράβηξε τα πατατάκια και η σακούλα σκίστηκε. Όλα έπεσαν στο πάτωμα. «Εσύ φταις.» «Όχι, εσύ». Τα δύο αδέρφια άρχισαν να μαλώνουν μεταξύ τους. Κι όσο πέρναγε η ώρα και μάλωναν, τόσο και κουράζονταν. Η φωνή τους έβγαινε με ζόρι, δεν ανέπνεαν κανονικά. Τελικά κάθισαν και οι δύο μπροστά στον υπολογιστή και άρχισαν ένα καινούριο παιχνίδι. Ήταν δυο χοντρά παιδάκια που έτρωγαν συνέχεια και κάθονταν διαρκώς να παίζουν παιχνίδια μπροστά από την οθόνη ή έβλεπαν τηλεόραση. Φίλους δεν είχαν, θα μπορούσαν να μιλάνε με τα άλλα παιδιά της πολυκατοικίας τους, αλλά κι αυτά μάλλον δεν είχαν φίλους κι έπαιζαν συνέχεια ηλεκτρονικά. Είχαν δει κάποια από αυτά στην είσοδο, όταν έφευγαν ή έρχονταν από το σχολείο, αλλά δεν είχαν μιλήσει μαζί τους, ούτε χαιρετηθεί.
«Βαριέμαι!», είπε μετά από δυο ώρες παιχνιδιού ο Βαγγέλης. «Κι εγώ», συμφώνησε η Σταυρούλα. Και τότε τους ήρθε η ιδέα. Θυμήθηκαν ότι στο πατάρι είχαν φυλάξει παλιότερα ηλεκτρονικά παιχνίδια, θα μπορούσαν να τα κατεβάσουν και να παίξουν με αυτά. Θα τους φαίνονταν σαν καινούρια. Έβαλαν μια καρέκλα μπροστά από την ντουλάπα για να ανέβουν. Με τα χίλια ζόρια ανέβηκε ο Βαγγέλης, αφού τον έσπρωχνε και η Σταυρούλα. Φοβήθηκε για μια στιγμή μην τυχόν και σπάσει η καρέκλα, τόσο πολύ έτριζε. Τεντώθηκε για να ανοίξει την ντουλάπα. «Έλα…λίγο ακόμα…», του έλεγε η Σταυρούλα, αλλά ο αδερφός της είχε λαχανιάσει. Επιπλέον φοβόταν και το ύψος από την καρέκλα που είχε ανέβει. Με τα χίλια ζόρια κατάφερε τελικά και άνοιξε την ντουλάπα. Δεν ήξερε τι έψαχνε, δεν μπορούσε να δει και πολύ καλά. Τέντωσε το χέρι του και τράβηξε κάτι και τότε σαν να κρέμονταν και να στηρίζονταν όλα τα πράματα από αυτό που τράβηξε ο Βαγγέλης, ξεχύθηκαν όλα και έπεσαν στο πάτωμα. Μετά από λίγο ακολούθησε και ο Βαγγέλης, που έχασε την ισορροπία του και έπεσε πάνω στην αδερφή του. «Άουτς…με πονάς…σήκω», φώναζε η Σταυρούλα αρχίζοντας τις φωνές και τα κλάματα. Και ο Βαγγέλης όμως πόναγε. Και όσο προσπαθούσε να κινηθεί, τόσο πιο δύσκολα ήταν, καθώς πάταγε πάνω σε αυτά που είχαν χυθεί στο πάτωμα. «Ααααα…..», έκαναν τα δύο αδέλφια. «Τι είναι όλα αυτά;» Στο χαλί βρίσκονταν ένα σωρό παιχνίδια χυμένα, παιχνίδια που δεν είχαν ξαναδεί στη ζωή τους. Στρατιωτάκια, μπάλες και τόπια, σκοινάκι, λάστιχο, επιτραπέζια, αυτοκινητάκια. Δε θυμόντουσαν να έχουν ξαναπιάσει αυτά τα παιχνίδια, ήταν τα παιχνίδια των γονιών τους. Ο Βαγγέλης και η Σταυρούλα στάθηκαν ακίνητοι πάνω από τον πλούτο αυτών των παιχνιδιών. Ακίνητοι και αμίλητοι. Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και σαν συννενοημένοι άρχισαν να μαζεύουν και να τακτοποιούν τις κούτες που είχαν πέσει για να τους μείνει χώρος. Και όταν μετά από ώρες τα κατάφεραν και παρόλο που είχαν όρεξη να δουν πως παίζονται αυτά τα παιχνίδια, έπεσαν στα κρεβάτια τους αποκαμωμένοι. Τα παλιά αυτά παιχνίδια όμως τους άνοιξαν την όρεξη να ασχοληθούν μαζί τους. Σιγά-σιγά τις επόμενες μέρες τα κουβαλούσαν κάτω, στο γκαράζ, εκεί που είναι και οι αποθήκες των διαμερισμάτων. Έτσι είχαν πολύ χώρο για να τα απλώσουν και να παίξουν. Τα τακτοποιούσαν στα ράφια, φροντίζοντας να τα φτάνουν και να τα βγάζουν γρήγορα, ενώ παράλληλα έψαχναν να βρουν λύσεις για το πώς θα τα απλώνουν. Η μέρα τους αποκτούσε κι ένα διαφορετικό νόημα μετά το σχολείο. Οι γονείς τους ήταν παραξενεμένοι στην αρχή, δεν είχαν συνηθίσει από το Βαγγέλη και τη Σταυρούλα να βγαίνουν από το διαμέρισμά τους, ούτε καν από το δωμάτιό τους. Δεν είχαν συνηθίσει να βλέπουν τον υπολογιστή κλειστό και τα χάμπουργκερ πάνω στο τραπέζι της κουζίνας αφάγωτα. Έτσι αποφάσισαν να ακολουθήσουν τα παιδιά τους, να δουν πού πήγαιναν. Και τι χαρά ένιωσαν βλέποντάς τα να στήνουν τα παλιά παιχνίδια και να τα τακτοποιούν. «Ε…θέλεις να σου δείξω πώς παίζεται αυτό;», είπε μια φορά μια γιαγιά στη Σταυρούλα, που την είδε τυχαία στο υπόγειο. Η γιαγιά της έδειξε το σκοινάκι. «Θα φέρω και την εγγονή μου να παίξετε, και αυτή δεν έχει παρέα…»
Και μετά από την εγγονή, προστέθηκε και ένα αγοράκι από το δεύτερο και έπειτα άλλα δύο αδελφάκια από τον τέταρτο και άλλο ένα αγόρι από τον πρώτο. Τελευταίο ήρθε ένα κοριτσάκι από το διπλανό διαμέρισμα των παιδιών. Κάθε απόγευμα μαζεύονταν στο υπόγειο, έστηναν στρατούς, έπαιζαν επιτραπέζια, έκαναν σκοινάκι και λάστιχο. Και κάθε απόγευμα άρχισαν να μαθαίνουν τα παλιά παιχνίδια το κουτσό, το κυνηγητό, το κρυφτό. Ο παππούς και η γιαγιά του ισογείου τους ετοίμαζαν λιχουδιές, κουλουράκια και μπισκότα, όχι χάμπουργκερ και πίτσες, ούτε τσιπς και γαριδάκια. Κάθονταν κι αυτοί αρκετές φορές εκεί, κάνοντας παρέα στα παιδιά, λέγοντάς τους ιστορίες, βοηθώντας τα. Και κάθε βράδυ ο Βαγγέλης και η Σταυρούλα γύρναγαν αποκαμωμένοι κι έπεφταν για ύπνο, κουρασμένοι αλλά ευτυχισμένοι. Αυτός ο Νοέμβρης για πολλούς ανθρώπους δεν έφερε τίποτα καινούριο. Για το Βαγγέλη και τη Σταυρούλα όμως έφερε φίλους, κάτι που δεν είχαν ξαναγνωρίσει στη ζωή τους. Όσο πέρναγε ο καιρός, τα παιδιά άρχισαν να λαχανιάζουν λιγότερο, να αναπνέουν πιο καλά, να αφήνουν τα χάμπουργκερ αφάγωτα πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Μέχρι που σταμάτησαν να αγοράζονται κι αυτά. Όσο πέρναγε ο καιρός η τηλεόραση έπαψε να είναι συνέχεια ανοιχτή στο δωμάτιό τους, το ίδιο και ο υπολογιστής, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια είχαν αρχίσει να παλιώνουν, δε χρειάζονταν καινούρια. Και όσο πέρναγε ο καιρός άρχισαν και οι υπόλοιποι ένοικοι της πολυκατοικίας να γνωρίζονται μεταξύ τους, να κατεβαίνουν στο υπόγειο για να διασκεδάζουν κι αυτοί με τα παιδιά, να σταματάνε τις γκρίνιες. Και βέβαια να κάνουν σχέδια και όνειρα για την άνοιξη και το καλοκαίρι, για το πώς θα διαμορφώσουν το χώρο έξω από την πολυκατοικία για να παίζουν τα παιδιά… Και τελικά ποιος να φανταζόταν ότι όλα αυτά ξεκίνησαν ένα κρύο απόγευμα του Νοέμβρη, με κάποια παλιά παιχνίδια…
 |
THE OLD GAMES
Rendered by Vassilis C. Militsis
It was very cold; a typical winter day. There was no traffic in the streets and all one could see were the lights from the flats of the apartment houses. Vangelis and Sravroula were sitting in their room as they used to do every day. The TV set was on, their schoolbooks were scattered on the table, and on their beds there were bags of potato chips and wafer bars. At that moment each was relishing a hamburger downing it with a huge glass of soft drink. “Whew! I’m bored with this game,” Vangelis said at some moment taking a break from the video game on his computer. “Then let me play, too,” grumbled Stavroula, who stood up dropping the plate with the hamburger on her bed. Ketchup and mustard oozed soiling the sheets.
“See what you’ve done? Clean it up now,” said her brother reproachfully. “No, you do the cleaning; you’ve been sitting and playing, and now I want to play.” Finally, their mother would do the chore… Vangelis wiped his glasses and stood up to grab his sister’s chips, but he was out of breath after a couple of steps. He pulled at the bag, which was ripped open and all the chips fell onto the floor. “Look what you’ve done! It’s your fault.” “No, it’s yours.” The two siblings began to quarrel. The more they were bawling as the time passed, the more tired they were growing. They could barely utter their words and their breathing came out irregular. Finally they sat in front of the computer together and started playing a new game. They were two fat children that were continually eating and playing video games or watching television. They had no friends; they could have made friends with the other kids of the building, but those probably had no friends either, and they also went on playing video games. The two kids had seen some of those at the entrance of the apartment house when they went to or returned from school, but they neither exchanged any greetings, nor talked to them. “I’m bored,” said Vangelis after a couple of hours of playing. “Me too,” Stavroula agreed. And then it dawned on them; they remembered that they had kept some older video games in the loft; they could take them down and play them on. They would seem new to them. They put a chair in front of the closet to reach the loft. By the skin of his teeth Vangelis managed to reach up with Stavroula’s pushing him. For a moment he was afraid that the chair might break; it creaked so dangerously. He stretched himself to open the door. “Come on … try a little more…,” Stavroula kept on encouraging, but her brother had been out of breath. Moreover, he suffered from fear of heights as he was standing on the chair. Like pulling teeth, he finally managed to open the door. He did not know what he was groping for as he could not see clearly. He stretched his hand and pulled at something; and then, as though all things that hung or banked on it, spilled onto the floor, followed by Vangelis who tottered and fell on her sister.
“Ouch! You’re hurting me. Stand up!” yelled his sister, who started bawling and weeping. Vangelis was hurting, too. And the more he tried to move, the harder it was for him as his feet were on the things that had spilled on the floor. “Aaaah!” the two siblings wondered. “What are all these?” A heap of toys lay on the carpet; toys that they had never seen before: toy soldiers, big and small balls, a skipping rope, a slingshot, table games and toy cars.
They could not remember having ever touched them – these toys belonged to their parents. Both Vangelis and Stavroula stood still and speechless before the abundance of these toys. They looked at each other and as if in agreement they began to pick up and arrange the boxes in such a way as to make room.
And after several hours they succeeded in tidying them up, and though they were eager to find out how these games were played, they fell into their beds exhausted. The old games, however, whetted their appetite to work on them. On the following days they were gradually carrying them down to the garage where there were the storerooms of the apartments. There they had plenty of room to spread them out and play. They tidied them on the shelves in such a way so they could reach and take them down easily, while they were looking for solutions how to deploy them. Their days after school were becoming more and more significant. At the beginning their parents were surprised; they were not used to Vangelis and Stavroula getting out of the apartment, not even from their very rooms. They were not used to seeing their computer off and their hamburgers intact on the kitchen table. So, they decided to find out where their children were off to. And how happy they felt seeing them assemble the old games and arrange them. “Hey! Do you want me to show you how to play this?” a granny asked Stavroula when she had accidently seen her in the basement. The granny had shown her how to skip rope.  “I’ll fetch my granddaughter so you can play together; she has got no friends…” A little boy from the second floor was also added, besides the granny’s granddaughter; and two more siblings from the fourth and still another boy from the first joined in. The company was completed by a little girl from the flat next door.  The kids would get together in the basement where they faked wars with the toy soldiers; they played table games, skipped ropes and used the slingshot to shoot pebbles at targets. Every afternoon they got to know old games such as hopscotch, tag or hide and seek. The grandparents living on the ground floor would prepare various delicacies: cookies and sweetmeats – not hamburgers and pizzas, or potato chips and crisps. They often joined the kids, too, told stories and helped them. And every night Vangelis and Stavroula went up to their apartments, weary but happy, and fell immediately asleep. That November brought nothing new to many people. However, to Vangelis and Stavroula it brought something they had never experienced in their lives before. As the time passed, the two kids were gradually less out of breath and breathed a lot better; they began to leave their hamburgers untouched on the kitchen table. They even stopped buying them completely. As the time passed the television set stopped being continually on in their room, so did their computer. The video games were becoming out of date but they did not feel like buying new ones. And in the passage of time the rest of the occupants were getting to know one another and go down to the basement to have fun with the children themselves. They stopped nagging and began dreaming of next spring and summer. They were making plans about how to shape the landscape in front of the building for the children to play. And in the end, who could have imagined that all this has started on a cold November afternoon with a few old games! |
