|
ΤΑ ΤΣΑΚΑΛΙΑ
 Φυτιλή Λίνα - poets.gr
Γενάρης μήνας και βρίσκομαι στην κορυφή των Αγράφων, άυπνη, έρημη, εδώ και μια εβδομάδα, κλεισμένη στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και τις νύχτες βλέπω απέξω να περνούν τσακάλια με κόκκινα μάτια. Αχάραγα έρχεται επίσκεψη η Μέλπω, δεύτερη ξαδέρφη από το σόι της μάνας μου. Έχω να τη δω από την εφηβεία μου. Δεν έχει αλλάξει. Τρελή κι αλλοπαρμένη από τότε. Σέρνει αργά τα ξυλιασμένα της πόδια πάνω στα κούφια σκαλοπάτια. Όπως στέκεται στο κατώφλι της πόρτας και με κοιτάζει με μάτι ξέθωρο, νιώθω τα τσακάλια να εισβάλλουν στο δωμάτιο μαζί της. Μας τριγυρίζουν και μας μυρίζουν εξονυχιστικά. Η βροχή πέφτει στο τζάμι σε αργή κίνηση. Από τον ουρανό το νερό, αντίδωρο στη γη, μα τόση υγρασία πώς να την πιάσει Θεού χέρι· και απέξω, οι ανάσες των τσακαλιών αχνίζουν. Η Μέλπω απλώνει την παλάμη της να ταΐσει τα αγρίμια, σταθερά αδιάφορη απέναντι στον κίνδυνο. Εκείνα πεινασμένα, τρίζουν τα δόντια τους βγάζοντας άγριους βρυχηθμούς. Στέκομαι στη γωνιά ακίνητη, τρομοκρατημένη ενώ ακούω το γέλιο και τα λόγια της. «Κοίτα δω, ξαδέρφη, κάτι άγρια ζώα που θέλουν να κατασπαράξουν τα ήμερα...» Και δώστου πάλι γέλια δυνατά. Δεν τη νοιάζει καθόλου που τα τσακάλια πλησιάζουν απειλητικά, μας κυκλώνουν σε απόσταση αναπνοής. Δεν λογαριάζει τίποτα, μόνο τα κοιτάζει με ένα χαμόγελο ευτυχίας, ανοίγει το παράθυρο και πιάνει ένα τραγούδι με φωνή καθαρή, κρύσταλλο. Έχω μελανιάσει από τον φόβο, όσο εκείνη συνεχίζει να τραγουδάει με τσαλίμια ξεχωριστά, στριφογυριστά. Τα λόγια της φτάνουν στ’ αυτιά μου σαν λυγμοί ενός μακρινού κόσμου. «Ήθελα και να γνώριζα των αγριμιών τη γλώσσα Τότε συμβαίνει κάτι απίστευτο· τα τσακάλια εκεί που αφρίζουν, έτοιμα να χιμήξουν καταπάνω μας, σταματούν απότομα, κοιτάζουν γύρω τους παραζαλισμένα, αποχαυνωμένα από το ατόφιο μέταλλο της φωνής της. Τρελαίνονται από τον ρυθμό της και στυλώνουν τα μάτια τους πάνω της. Τα έχει μαγέψει τόσο, που την ακολουθούν με μια ήρεμη προσήλωση. Μέχρι κι η μυρωδιά της τους φαίνεται οικεία, λες κι είναι η Μέλπω η αρχηγός τους. Αυτή ανοίγει την πόρτα, χωρίς να λογαριάσει το κρύο ή τη βροχή που πέφτει ασταμάτητα, και βγαίνει έξω. Στάλες χοντρές τη σημαδεύουν καταπρόσωπο, όμως το νερό δεν την αγγίζει ούτε το κρύο. Τα τσακάλια ξοπίσω της τρέχουν με ρουθούνια υγρά και μάτια στυλωμένα. Στο βάθος το ρέμα φουσκώνει, ετοιμάζεται να ξεχειλίσει. Με παγωμένη αναπνοή επιχειρώ μερικά βήματα, ακολουθώντας αυτή την αλλόκοτη παρέα. Σαν να με τραβάει προς το μέρος τους ένα πεπρωμένο κι αδυνατώ να λοξοδρομήσω. Το σκοτάδι αυτή την ώρα βαθαίνει – αλλά ασυνήθιστο, μέσα σ’ αυτό το σύθαμπο των λαγκαδιών και των βουνών φέγγει ένα τελευταίο φως. «Γύρνα πίσω, Μέλπω...» φωνάζω. Ο αντίλαλος επιστρέφει μαζί με την αγωνία μου. Αγύριστο κεφάλι εκείνη και προχωράει. Για πού; Πού πάει; Την κοιτώ επίμονα αλλά δεν καταλαβαίνω. Μέσα στο μισοσκόταδο, η τρελή ξαδέρφη μου μιλάει στα τσακάλια, χαϊδεύει τις μουσούδες τους, μυρίζει τα χνότα τους. Στέκεται μια ανάσα από το ρέμα, κάτω απ’ το χλωμό φεγγάρι, λες κι ετοιμάζεται να το πάρει κι αυτό στους ώμους της, πριν φύγει στα σαράντα πέντε της, ανυπόδητη, για την ενδοχώρα.
|
THE JACKALS (An uncanny tale)
Lina Fytili* Rendered by Vassilis C. Militsis
It is January and I have been stranded at the top of the Agrafa Massive for a week, sleepless, lonely and shut in the hotel room; at night I see jackals with their red eyes prowl around. Before daybreak I am visited by Melpo, my second cousin, a niece of my mother’s. I haven’t seen her since my adolescence. She hasn’t changed a bit. Crazy and flighty as she was at that time. She is dragging her freezing feet on the hollow stairs.
As she’s standing at the threshold looking at me with faded eyes, I feel as if the jackals storm the room with her. They have surrounded us and sniffing at us from top to toe.
The rain is pattering on the window pane slowly. Water from the sky, blessing on the earth; but how can God handle so much dankness? And outside the breaths of jackals are steaming. Melpo is stretching out her palm to feed the beasts, utterly indifferent before the danger. The hungry animals are gnashing their teeth and roaring savagely. I’m standing still in the corner, frightened, while I can hear laughter in her words.
“Listen, cousin, some wild beasts want to devour the meek ones…”
And she’s laughing all over again. She doesn’t give a penny to the jackals that are nearing threateningly, surrounding us a heartbeat away. She doesn’t care about anything. All she’s doing is looking smiling happily out the window and is taking to singing in a voice as clear as crystal. I have been in a blue funk as long as she’s going on singing and twirling in peculiar flourishes. Her words are reaching my ears like sobs of a distant world. “If only I knew the tongues of wild beasts, If only I could bear the gelid snow on my back, If only I could stand the northern wind and all the wintry gales…”
Then the impossible happens; the frothing jackals, ready to pounce upon us, suddenly stand still, look around dizzily, stunned at the solid metal of her voice. They are driven mad by the rhythm of her voice and fix their eyes on her. She has bewitched them to such an extent that they are following her in meek attachment. Even her odor is familiar to them as though Melpo were their leader.
She’s opening the door disregarding the cold and the unceasing rain and goes out. Thick drops of rain are falling right on her face, but neither the rain nor the cold affects her. The jackals are trotting behind her with moist nostrils and attentive eyes. In the distance the stream is swelling and is about to flood over. With an icy breath I attempt to follow this queer retinue as if a destiny is pulling me towards them and makes me unable to veer off. At this hour the darkness is growing – but strangely within this gloom of the mountain gorges a last light glimmers. “Melpo, come back!” I’m shouting. My voice is echoed back with my agony. She’s such a pigheaded woman; she’s marching on, but where is she going? I’m peering at her and I can’t understand. In the gloom, my crazy cousin is talking to the jackals, fondling their snouts and smelling their breaths. She’s standing within reach of the stream, under the wan moon as if she’s about to shoulder it before going to the mainland, barefoot, at forty-five. *Lina Fytili was born in Larissa, Greece. She studied education in Patras. She lives in Volos and is a primary school teacher. She has written a number of books: Παράξενο καλοκαίρι!, Hoi nychtes tēs achrōmēs kimōlias: aphēgēma |
