|
UNWELCOME TENANT  Roger Dee
The first Earthman to hit deep space discovered what was so terribly wrong with the world he had left behind. Why couldn't he turn back?
It happened just before he reached the zero point, the no-man's land in space where the attenuated gravity fields of two planets meet and cancel out.
Maynard was dividing his attention equally between the transparent bubble that housed the Meinz pendulum and the two ports, forward and aft, that broke the steel panelling of the control cubicle. He listened critically to the measured clicking of the Geiger counters and the quiet sibilance of the air purifiers, and in spite of his weightlessness and his total loss of equilibrium he was quite calm. But deep inside him, under his trained calmness, Maynard felt a steadily growing triumph, a swelling exultation that was a thing quite apart from scientific pride. The feeling that he was a pioneer, an advance guard for a conquering people, elated him and multiplied the eagerness in him when he turned his eyes to the forward port where Mars hung, full and ruddy, a spotted enigmatic disc of promise.
Earth hung in the after port behind and below him, a soft emerald crescent in its first thin quarter. A warm green sickle that was home, a hustling verdant young world impatient to push its way across black empty space and satisfy its lusty curiosity about its cosmic neighbors.
He was at the end of his second day out, and he had covered roughly half of the distance he must travel. The atomic jets had cut off long ago, at escape velocity, and would not come on again until they were needed to slow his approach. The midpoint lay just ahead; in a matter of minutes now he would leave Earth's waning field and fall free into the grasp of the red planet.
He was watching the cobalt ball of the Meinz pendulum quiver on its thin quartz thread with the first fluttering release of Earth's gravity when the fear came. Terror struck him suddenly, galvanically, blanking out all reason and all sensation. The control cubicle whirled giddily before his eyes, and the abysmal panic that gripped his mind was a monstrous thing boiling up out of unguessed subconscious depths. It froze him, breathing, like a man paralyzed under an overwhelming electric shock.
Then terror struck! It was not fear of death. It was not even his own fear. It was the blind panic of Something inside him whose existence he had never remotely suspected, Something that shrieked soundlessly in senseless maniac terror and fought to tear Itself free of him. He was torn by the struggle for an interminable instant, and then it was over. He felt it writhe loose from the encumbrance of his mind, like a madman writhing out of a strait-jacket, and then It was falling back toward Earth, away from him. He could sense It plainly, once It was outside him—a malevolent, intangible Thing that fell back swiftly toward the emerald crescent of Earth.
He sat for a moment dazed while breath came back into his lungs and the steel-panelled cubicle grew steady again before his starting eyes. And, when It had gone in the distance and he could no longer feel the frenzy of Its terror, he felt the swift unbounded freedom that a spirited horse feels when it has, unexpectedly, lost its rider.
He was still Robert Maynard, but with a difference. He was free. The feeling of utter freedom staggered him. For the first time in his life he possessed himself entirely, without doubt or reservation, a complete and serene entity. He could feel his consciousness still expanding, reaching into every hidden corner of his mind and taking control of functions he had not dreamed of before. An analogy occurred to him in perfect exactness of detail: he was like a man waking from a vague world of sleep to find that what he had thought a single small room was in reality a spacious house. There were other rooms than the cramped chamber he had lived in all his life—rooms that had been tenanted a moment before by Something else, but which lay open and ready for his own use now that their Tenant was gone. A moment before his ego had occupied a meager one-twelfth of his brain; with Its departure the whole of his mind was his.
As suddenly as that he knew what had happened to him and why, and his incredibly-multiplied intelligence arranged the details of it precisely for his consideration.
He had been host to a parasitic intelligence, without knowing it, all his life. He had moved at Its dictates, following his own will only when It slept or tired or was distracted, never succeeding fully in any endeavor of his own because It was in control and must be obeyed. He knew when he had explored the vacated premises of his newly freed mind that It was only one of many, that all earthmen had Tenants like It, intangible parasitic entities subsisting upon and controlling the human life force.
He thought: No wonder we have wars on Earth! We have no common ground for agreement because we are under Their compulsion. They know our inherent abilities and keep us at each others' throats lest we learn of and destroy them. Everything that man has accomplished has been done in spite of Them.
He looked with new eyes at the instrument panel under the forward port and was astonished at the crudity of the engines it controlled. He was primarily an astrophysicist, and his understanding of atomic propulsion had been negligible; now its every function was clear to him at a glance. Experimentally he drew a graph of the arc he described through space, and knew to a minute how long it would be before the braking jets slowed his speed for landing.
He raised his eyes to the forward port where the ruddy disc of Mars hung framed against the black velvet backdrop of space like a red jewel burning dully among a random display of lesser brilliants, beckoning him on with the future's illimitable promise.
He sat quite still for a time on the padded control couch, thinking intently, testing the new powers of his mind as he might have flexed a newly discovered limb.
His first conclusion was inescapable: his Tenant had left him because It could not exist outside Earth's gravity. It had been forced to quit him or perish, and Its departure had made him the first really free man.
They were not invincible. They were not even particularly intelligent, in spite of Their gift of parasitic control, or his own Tenant would have known Its danger. The fact that They were gravity-bound entities gave him the first vulnerable chink in Their armor, an Achilles heel that offered eventual salvation for men. There would be other ways to be rid of Them, and it was his responsibility as the first free man to see that others of his kind were freed as he had been.
He pictured the harmonious integration of an Earth peopled by free men and saw clearly the heights men might reach unhampered by their Tenants. His own possibilities, when he had summed them up, awed him in their extent. There were no limits to what he could do, no bounds to the knowledge he could accumulate and use.
This is what being a man is really like. I can liberate a world. Like Moses, I can set my people free.
The thought set his face shining, suffused him with a glow of anticipated triumph. It was all so simple, now that he was free....
In a few hours he would land on Mars, and in a matter of minutes he could set up a beam transmitter to report back to the scientific foundation that had sent him out. He could not tell his fellows the truth because they were still captive, and their Tenants must not be warned; but he could invent a plausible story of easily acquired wealth on Mars that would bring other and larger commercial expeditions swarming after him. With the help of other freed men he could found a new civilization on the red planet, develop means to carry the fight back to Earth and exterminate the Tenants utterly. It would take time, but in the end men would be free.
The Meinz centrifuge spun slowly, and with the swing of its cobalt ball Maynard felt the shift from terrestrial to Martian gravity. He felt the first tiny tug of weight and the slow returning of equilibrium as his body oriented itself to the growing pull of the new attraction.
With the return of equilibrium he suddenly realized that he was upside down and turned to the control board for correction. The cubicle righted itself, rotating gently until the ruddy expanding disc of Mars hung below and ahead of the forward port. The Meinz pendulum ceased to oscillate, the little cobalt ball hanging stiffly at the end of its taut quartz filament.
He was well into the Martian attraction field by now. He made a quick calculation (which once would have taken painstaking hours) and knew that he would release the first braking blast from his forward jets in precisely ten hours. The little ship would nose into a slowly tightening spiral, avoiding the odd-planed orbits of the two tiny moons and, within minutes of establishing his deceleration track, he would be ready to land.
He watched eagerly as the red disc of Mars swelled to a mottled globe, blurred already at the edges by atmospheric refraction. Down there on the dead ground of that ancient world he would set up his equipment and flash back his triumphant message to Earth, a fabulous exultant lie that would bring other men like him swarming to the red planet. Free men! Supermen, really, in a new free world. Nothing impossible, then!
Later, he shut off the braking blast of the forward jets and felt the soft rubber-foam padding of the couch rise gently under him as deceleration ceased. He was well into his landing spiral, eating up the paltry thousands of miles that lay between him and the shining future.
He lay back on the couch, smiling, his mind busy with the message he would beam back to Earth, planning already the campaign he would carry out. Years must pass before men were freed completely of their Tenants, perhaps decades, but time did not matter. It was essentially a simple task because he and those to come after him would be free of Their compulsion—serene unhampered supermen to whom time was nothing.
In the end they could not fail....
Something impinged sharply upon his new perception, a chill groping tentacle of questioning intelligence. The smile froze on his face; he sat up stiffly, numbed with the unforeseen horror of what was happening to him. The groping ceased, and the hungry Intelligence from outside poured into his mind like smoke into an empty room, smothering his feeble attempt at resistance.
He rose and went to the forward port, staring dully down at the uprushing sandy wastes and trying to recall what glorious thing it was that he had been thinking. Or had it been only a dream? Somewhere in the farthest recess of his blunted consciousness a thought formed and floated like a bubble up into his awareness; but like a bubble it burst, and its meaning was lost on him. There were Tenants on Earth, it said. Why not on Mars, too?
|
ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ ΕΝΟΙΚΟΣ
Περιγραφή Μετάφραση: Βασίλης Κ. Μηλίτσης
Ο πρώτος γήινος που εισέβαλε βαθιά στο διάστημα ανακάλυψε τι ήταν τόσο τρομακτικό με τον κόσμο που άφησε πίσω. Γιατί δεν μπορούσε να επιστρέψει; Συνέβη λίγο πριν φτάσει στο σημείο μηδέν, στην ουδέτερη ζώνη του διαστήματος όπου τα ασθενή βαρυτικά πεδία δύο πλανητών συναντώνται και αλληλοακυρώνονται. Ο Μέιναρντ διένειμε την προσοχή του εξίσου μεταξύ του διαφανούς κιβωτίου που στέγαζε το εκκρεμές Μάιντς και των δύο φινιστρινιών, εμπρός και πίσω, που διέκοπταν την χαλύβδινη επένδυση του θαλάμου ελέγχου. Άκουγε με κριτικό αυτί το ρυθμικό ‘κλικ’ των μετρητών Γκάιγκερ και το χαμηλό σύριγμα των καθαριστών αέρος, και παρά την πλήρη έλλειψη βάρους και την ολική απώλεια της ισορροπίας, ήταν εντελώς ήρεμος. Όμως κάπου βαθιά μέσα του, παρ’ όλη την ηρεμία, στην οποία εκπαιδεύτηκε, ο Μέιναρντ αισθανόταν έναν θρίαμβο να μεγαλώνει σταθερά, μια κατακλύζουσα αγαλλίαση, που δεν είχε καμιά σχέση με την επιστημονική έπαρση. Το συναίσθημα ότι ήταν ένας πρωτοπόρος, ένας αβανγκάρντ ενός κατακτητικού λαού, τον ενθουσίαζε και πολλαπλασίαζε τη λαχτάρα του όταν έστρεφε τη ματιά του στο μπροστινό φινιστρίνι όπου φάνταζε ο Άρης, ολόγιομος και κοκκινωπός, ένας στικτός αινιγματικός δίσκος – τόπος της επαγγελίας. Η Γη κρεμόταν φαινόταν να κρέμεται έξω από το πίσω φινιστρίνι και χαμηλότερα, ένα απαλό σμαραγδένιο μισοφέγγαρο στο πρώτο λεπτό της τέταρτο. Ένα ζεστό πράσινο δρεπάνι που ήταν η κοιτίδα του, ένας θορυβώδης, κατάφυτος νεαρός κόσμος, ανυπόμονος να κατακτήσει το μαύρο, άδειο διάστημα και να ικανοποιήσει τη σφύζουσα περιέργειά του για τους κοσμικούς του γείτονες. Βρισκόταν στο τέλος της δεύτερης μέρας στο διάστημα, και είχε καλύψει σχεδόν τη μισή απόσταση που έπρεπε να διανύσει. Οι ατομικοί προωθητήρες είχαν σταματήσει πολύ πριν, κατά την ταχύτητα διαφυγής, και δε θα λειτουργούσαν μέχρι να χρειαστούν για την επιβράδυνση πριν την προσεδάφιση. Το μεσοδιάστημα βρισκόταν μπροστά του. Ήταν πια ζήτημα λεπτών οπότε θα ξέφευγε από το εξασθενισμένο γήινο πεδίο βαρύτητας και θα ήταν σε ελεύθερη πτώση μέσα στο ελκτικό πεδίο του κόκκινου πλανήτη. Παρακολουθούσε τη σφαίρα κοβαλτίου του εκκρεμούς Μάιντζ να τρεμοπαίζει πάνω στο νήμα χαλαζία με την πρώτη τρεμάμενη αποδέσμευση από τη βαρύτητα της Γης όταν το κυρίευσε ο φόβος. Μια τρομάρα, σαν να τον χτύπησε ξαφνικά ηλεκτρικό ρεύμα, τον κατέκλυσε εξουδετερώνοντας κάθε λογική και συναίσθημα. Ο θαλαμίσκος ελέγχου στροβιλίστηκε ιλιγγιωδώς μπροστά στα μάτια του, και ο αβυσσαλέος πανικός που καθήλωσε τον νου του ήταν ένα τερατώδες πράγμα που ξεπήδησε μέσα από τα απύθμενα βάθη του υποσυνείδητού του. Πάγωσε, ανασαίνοντας σαν κάποιος που παρέλυσε από μία σαρωτική ηλεκτροπληξία. Και τότε ήρθε ο τρόμος! Δεν ήταν φόβος θανάτου. Δεν ήταν καν δικός του φόβος. Ήταν ο τυφλός πανικός από Κάτι μέσα του που ούτε κατά διάνοια είχε ποτέ υποπτευθεί την ύπαρξή του. Ήταν Κάτι που ούρλιαζε, χωρίς ν’ ακούγεται, με έναν παράφρονα και μανιακό τρόμο και πάσχιζε ν’ αποδεσμευτεί από τον Μέιναρντ. Για μια στιγμή, που του φάνηκε ατέλειωτη, ήταν σαν να τον διέλυσε αυτή η πάλη απελευθέρωσης, και αμέσως μετά όλο αυτό τελείωσε. Το ένιωσε να σπαρταρά απελευθερωμένο από το βάρος του μυαλού του, όπως ένας μανιακός σπαρταράει απελευθερωμένος από τον ζουρλομανδύα του, και κατόπιν Αυτό άρχισε να πέφτει πίσω προς τη Γη, μακριά απ’ αυτόν. Μπορούσε να Το νιώσει καθαρά, άπαξ και βρέθηκε έξω απ’ αυτόν – ήταν ένα μοχθηρό, άυλο Πράγμα που συνέχιζε να πέφτει με ταχύτητα προς το σμαραγδένιο δρεπάνι της Γης. Έμεινε για λίγο ζαλισμένος ενώ ανακτούσε την ανάσα του με τον αέρα να γεμίζει τους πνεύμονές του και ο χαλύβδινος θαλαμίσκος σταθεροποιήθηκε ξανά μπροστά στα έκπληκτα μάτια του. Και όταν Αυτό είχε απομακρυνθεί και ο ίδιος δεν αισθανόταν πια τη μανία του τρόμου Του, ένιωσε τη γρήγορη, ασυγκράτητη ελευθερία που νιώθει ένα ζωηρό άλογο όταν απρόσμενα χάνει τον αναβάτη του. Ο Ρόμπερτ Μέιναρντ εξακολουθούσε να είναι ο ίδιος, αλλά με μια διαφορά. Ήταν ελεύθερος. Το συναίσθημα πλήρους ελευθερίας τον συγκλόνισε. Για πρώτη φορά στη ζωή του ο ίδιος εξουσίαζε εντελώς τον εαυτό του, χωρίς καμιά αμφιβολία ή επιφύλαξη – ήταν πλέον μια τέλεια και γαλήνια οντότητα. Ένιωθε την αυτογνωσία του να απλώνεται και να φτάνει σε κάθε κρυφή γωνιά του μυαλού του και να παίρνει τον έλεγχο λειτουργιών που δεν είχε φανταστεί πριν. Του ήρθε στον νου μια αναλογία με πλήρη ακρίβεια και λεπτομέρεια: έμοιαζε με άνθρωπο που ξύπνησε από κάποιον ασαφή ονειρικό κόσμο για ν’ ανακαλύψει ότι αυτό που νόμιζε πως ήταν ένα μοναδικό δωμάτιο, στην πραγματικότητα ήταν ένα ευρύχωρο σπίτι. Υπήρχαν κι άλλα πιο άνετα δωμάτια από το άβολο δικό του όπου είχε περάσει όλη του τη ζωή – δωμάτια που κατοικούνταν πριν από μερικές στιγμές από Κάτι άλλο, αλλά τώρα ήταν ορθάνοιχτα και έτοιμα για δική του χρήση τώρα που ο Ένοικός τους ήταν πια φευγάτος. Πριν από λίγο το εγώ του καταλάμβανε ένα πενιχρό δωδέκατο του μυαλού του. Με την αποχώρηση αυτού του Πράγματος ολόκληρος ο νους του ήταν αποκλειστικά δικός του. Με την αιφνίδια αυτή επίγνωση του τι του συνέβη και γιατί, η απίστευτα πολλαπλασιασμένη διάνοιά του έβαλε σε σειρά τις ακριβείς λεπτομέρειες του συμβάντος για να μπορέσει να τις μελετήσει. Μέχρι τώρα υπήρξε ξενιστής μιας παρασιτικής νοημοσύνης, εν αγνοία του, κατά τη μέχρι τώρα ζωή του. Ενεργούσε κατόπιν των οδηγιών του Πράγματος, και ακολουθούσε τη δική του βούληση μόνον όταν Αυτό ήταν κοιμισμένο ή κουρασμένο ή έχοντας την προσοχή του αποσπασμένη, χωρίς ο ίδιος να είναι πλήρης κυρίαρχος των προσπαθειών του επειδή το Πράγμα είχε τον έλεγχο κι αυτός έπρεπε να υπακούει πιστά. Τώρα γνώριζε αφού είχε εξερευνήσει τις περιοχές που είχαν εκκενωθεί από τον πρόσφατα απελευθερωμένο νου του πως Αυτό ήταν ένα από τις πολλές – όλοι οι άνθρωποι είχαν ενοίκους σαν Αυτό – άυλες, παρασιτικές οντότητες που απομυζούσαν και έλεγχαν το ανθρώπινο δυναμικό. «Δεν είναι άξιο απορίας», σκέφτηκε, «που έχουμε πολέμους πάνω στη Γη! Δεν έχουμε, σαν ανθρωπότητα, κοινό παρονομαστή συμφωνίας διότι Αυτά μας ψυχαναγκάζουν. Ξέρουν τις έμφυτες ικανότητές μας και γι’ αυτό μας κρατάνε πάντοτε σε διχόνοια. Φοβούνται μήπως Τα ανακαλύψουμε και Τα καταστρέψουμε. Όλα τα επιτεύγματα του ανθρώπου έχουν γίνει ενάντια της θελήσεώς Τους. Κοίταξε με καινούργια μάτια την κονσόλα των οργάνων κάτω από το μπροστινό φινιστρίνι και εξεπλάγη με την κακοτεχνία των μηχανημάτων που το έλεγχαν. Ο ίδιος ήταν αστροφυσικός και οι κατανόηση της ατομικής προώθησης ήταν αμελητέα. Τώρα με την πρώτη ματιά κάθε λειτουργία της ήταν σαφής. Νοερά σχεδίασε μια γραφική παράσταση της τροχιάς που διέγραφε στο διάστημα και αντιλήφθηκε μέχρι το λεπτό της μοίρας πόσος χρόνος του έμενε πριν οι προωθητήρες επιβραδύνουν το σκάφος για την προσεδάφιση. Σήκωσε τα μάτια του και κοίταξε το μπροστινό φινιστρίνι όπου αιωρούνταν ο κοκκινωπός δίσκος του Άρη, πλαισιωμένος στο φόντο του μαύρου σαν βελούδο διαστήματος, σαν ένα κόκκινο πετράδι να λάμπει απαλά μέσα σε μια τυχαία διάταξη υποδεέστερων κοσμημάτων που τον έγνεφαν με την απεριόριστη μελλοντική τους προσδοκία. Έμεινε εντελώς ακίνητος για λίγο, καθισμένος στο άνετα επενδυμένο κάθισμα ελέγχου, στοχαζόμενος έντονα και δοκιμάζοντας τις καινούργιες δυνάμεις του μυαλού του σαν να τέντωνε ένα άκρο που είχε πρόσφατα ανακαλύψει. Το πρώτο του συμπέρασμα ήταν αναπόφευκτο: ο Ένοικός του τον εγκατέλειψε γιατί δεν μπορούσε να υπάρξει έξω από τη βαρύτητα της Γης. Αναγκάστηκε να τον αφήσει παρά να καταστραφεί, και η αποχώρησή του τον κατέστησε τον πρώτο ελεύθερο άνθρωπο. Τα όντα αυτά δεν ήταν ανίκητα. Δεν ήταν ούτε ιδιαίτερα ευφυή παρ’ όλη τους την επιδεξιότητα στον παρασιτικό τους έλεγχο, ειδάλλως ο Ένοικός του θα γνώριζε τον κίνδυνο που διέτρεχε. Το γεγονός ότι ήταν οντότητες υποκείμενες στη βαρύτητα, του έδειχνε την πρώτη τρωτή σχισμή στη θωράκισή τους, κάτι σαν αχίλλειο πτέρνα, η οποία θα εξασφάλιζε την τελική σωτηρία του ανθρώπου. Θα βρίσκονταν κι άλλοι τρόποι να απαλλαχθούν απ’ Αυτά, και ήταν τώρα δική του ευθύνη, σαν πρώτος ελεύθερος άνθρωπος να φροντίσει ώστε και οι άλλοι του είδους του να απελευθερωθούν όπως κι ο ίδιος. Οραματίστηκε μια αρμονική ενοποίηση μιας Γης που να κατοικείται από ελεύθερους ανθρώπους και έβλεπε καθαρά τα ύψη που θα έφθανε ο άνθρωπος απαλλαγμένος από τους Ενοίκους του. Οι δικές του δυνατότητες, όταν τις κατέγραψε, τον προκαλούσαν δέος στην έκταση που μπορούσαν να φτάσουν. Δεν υπήρχαν όρια στο τι μπορούσε να κατορθώσει, δεν υπήρχαν περιορισμοί στη γνώση που μπορούσε να συσσωρεύσει και να χρησιμοποιήσει. Αυτό θα πει να είσαι πραγματικά άνθρωπος. Μπορώ να ελευθερώσω έναν κόσμο. Σαν άλλος Μωυσής μπορώ να βγάλω τον λαό μου από τη σκλαβιά. Με τη σκέψη αυτή ένα χαμόγελο έλαμψε στο πρόσωπό του και μια ζεστασιά αναμενόμενου θριάμβου διαπέρασε το σώμα του. Όλα ήταν τόσο απλά τώρα που ήταν ελεύθερος… Σε λίγες ώρες θα προσεδαφιζόταν στον Άρη και μέσα σε λίγα λεπτά θα επικοινωνούσε με το επιστημονικό ίδρυμα που τον έστειλε στο διάστημα. Δεν θα έλεγε στους συνανθρώπους του την αλήθεια διότι αυτοί εξακολουθούσαν να είναι δέσμιοι και γι’ αυτό δεν έπρεπε οι Ένοικοι να λάβουν γνώση. Αλλά θα μπορούσε να σκαρφιστεί κάποια αληθοφανή ιστορία για εύκολο αποκτώμενο πλούτο στον Άρη, πράγμα που θα προσήλκυε άλλες και μεγαλύτερες εμπορικές εξορμήσεις να συνωστίζονται ακολουθώντας τον. Με τη βοήθεια άλλων απελευθερωμένων ανθρώπων θα δημιουργούσε έναν καινούργιο πολιτισμό στον κόκκινο πλανήτη, θα ανέπτυσσε μέσα που θα μετέφεραν τον αγώνα πίσω στη Γη και θα εξολόθρευε εντελώς τους Ενοίκους. Θα έπαιρνε χρόνο, αλλά τελικά η ανθρωπότητα θα ήταν ελεύθερη. Ο φυγόκεντρος μηχανισμός του Μάιντζ περιστράφηκε αργά και με την παλμική κίνηση της σφαίρας κοβαλτίου ο Μέιναρντ ένιωσε την αλλαγή από τη γήινη βαρύτητα σ’ εκείνη του Άρη. Αισθάνθηκε την πρώτη ανεπαίσθητη έλξη βάρους και την αργή επιστροφή της ισορροπίας καθώς το σώμα του προσαρμοζόταν βαθμιαία στην αυξανόμενη καινούργια βαρυτική έλξη. Με την επαναφορά της ισορροπίας συνειδητοποίησε ξαφνικά πως είχε στραφεί ανάποδα και γύρισε στην κονσόλα ελέγχου διορθωτική προσαρμογή. Ο θαλαμίσκος ήρθε στα σωστά του, περιστρεφόμενος απαλά μέχρι που ο κοκκινωπός, διαστελλόμενος δίσκος του Άρη κρεμόταν τώρα κάτω από το μπροστινό φινιστρίνι. Το εκκρεμές Μάιντζ σταμάτησε να πάλλεται και η μικρή σφαίρα κοβαλτίου κρεμόταν ακίνητη στο τεντωμένο νήμα χαλαζία. Ήταν τώρα πλέον στο ελκτικό πεδίο του Άρη. Έκανε έναν γρήγορο υπολογισμό (που κάποτε θα χρειαζόταν επίπονες ώρες) και ήξερε ότι θα απελευθέρωνε τους πρώτους επιβραδυντικούς πυραύλους σε δέκα ώρες ακριβώς. Το μικρό σκάφος θα ελισσόταν σε μια σπειροειδή κίνηση, η οποία όλο και θα στένευε, αποφεύγοντας τις παράξενα ελλειπτικές τροχιές των δύο μικροσκοπικών δορυφόρων, και μέσα στα λίγα λεπτά που θα εξασφάλιζε την πορεία επιβράδυνσης, θα ήταν έτοιμος να προσεδαφιστεί. Παρακολουθούσε με ανυπομονησία καθώς ο κόκκινος δίσκος απλωνόταν και άλλαζε σε μια ποικιλόχρωμη σφαίρα, οι άκρες της οποίες ήταν ήδη θαμπές από την ατμοσφαιρική διάθλαση. Εκεί κάτω στο νεκρό έδαφος εκείνου του αρχαίου κόσμου θα τακτοποιούσε τον εξοπλισμό του και θα έστελνε το θριαμβευτικό του μήνυμα στη Γη, ένα μυθώδες ψέμα που θα έφερνε σμήνη από άλλους ανθρώπους στον κόκκινο πλανήτη. Ελεύθερη άνθρωποι! Υπεράνθρωποι, πραγματικά, σ’ έναν καινούργιο ελεύθερο κόσμο. Τίποτε το ακατόρθωτο, λοιπόν! Αργότερα, έσβησε τους επιβραδυντικούς πυραύλους και ένιωσε την απαλή λαστιχένια επένδυση του καθίσματός του να σηκώνεται απαλά κάτω από το σώμα του καθώς η επιβράδυνση σταμάτησε. Ήταν τώρα ήδη μέσα στη σπείρα προσεδάφισης, καταναλώνοντας τις πενιχρές χιλιάδες μίλια που έστεκαν ανάμεσα σ’ αυτόν και στο λαμπρό μέλλον. Έγειρε αναπαυτικά πίσω στο κάθισμά του με το μυαλό του απασχολημένο με τη σύνταξη του μηνύματος που θα έστελνε στη Γη, σχεδιάζοντας κιόλας την εξόρμηση που θα έφερνε εις πέρας. Θα περνούσαν χρόνια πριν απαλλαχθεί εντελώς η ανθρωπότητα από τους Ενοίκους της, ίσως δεκαετίας, αλλά ο χρόνος δεν είχε καμιά σημασία. Ουσιαστικά, ήταν μια απλή υπόθεση επειδή ο ίδιος κι εκείνοι που θα έρχονταν μετά απ’ αυτόν θα ήταν απαλλαγμένοι από τον καταναγκασμό των Ενοίκων – γαλήνιοι, ανεμπόδιστοι υπεράνθρωποι για τους οποίους ο χρόνος δεν μετρούσε καθόλου. Στο τέλος δε θα μπορούσαν να μην… Κάτι χτύπησε με αιχμηρό τρόπο στην νεοαποκτηθείσα αντίληψή του, κάτι σαν ένα ψυχρό πλοκάμι μιας ανακριτικής νοημοσύνης που έψαχνε ψηλαφώντας. Το χαμόγελο πάγωσε στο πρόσωπό του. Ανακάθισε απότομα, μουδιασμένος από την απρόβλεπτη φρίκη για αυτό που του συνέβαινε τώρα. Η ψηλάφηση σταμάτησε και η πεινασμένη νοημοσύνη απ’ έξω περιχύθηκε μέσα στον νου του σαν τον καπνό σ’ ένα άδειο δωμάτιο, πνίγοντας την αδύναμη προσπάθειά του ν’ αντισταθεί. Σηκώθηκε και πήγε στο μπροστινό φινιστρίνι, χαζεύοντας με πλήξη την αμμουδερή ερημιά που ερχόταν καταπάνω του και προσπαθώντας να ξαναφέρει στη μνήμη του τι ήταν εκείνο το λαμπρό πράγμα που σκεφτόταν. Μήπως ήταν όνειρο; Κάπου στις πιο βαθιές εσοχές της αμβλυμμένης επίγνωσής του σχηματίστηκε μια σκέψη και αιωρήθηκε σαν μια φυσαλίδα μέσα στη συναίσθησή του – σαν μια σαπουνόφουσκα που έσπασε, αλλά το νόημά της χάθηκε γι’ αυτόν. Στη Γη υπήρχαν Ένοικοι, είπε: γιατί όχι και στον Άρη; |
