ΝΟΣΤΙΜΟΝ ΗΜΑΡ - DAY OF RETURNING HOME

 

HOMESICK Sarah Gailey - Wikipedia Homesick is a story that explores the end of the world scenario with humanity being forced to leave the earth. It asks, however, the question what if someone were desperate to get back home. It also asks whether we will be victims of ourselves forever.    “First, you must cross my palm with silver.” Moira cackles every time she says it, which is every time she sees me. It wasn’t funny the first time. I guess she doesn’t care all that much. Rolling my eyes, I drop a credit into the tip jar and spit into the biotip jar, then hold out my hand. Moira jabs a chela into my fingertip before lifting my hand to her mouth.   “Woah, wait, holy shit, Moira, what are you doing?” “You want to see a whole year into the future, kid? Smearing your finger on a crystal ball isn’t going to do the trick, not to see that far ahead. How about you shut up and let me do my job?” I close my eyes, but it doesn’t really help, because it’s more the feeling than the seeing that’s the problem. I feel Moira’s dry lips scratch closed around my finger; I feel her split tongue wrap around my knuckle and slide up and down my fingernail. Then, a blessed numbness creeps up my hand, all the way to the wrist, and I don’t have to feel anything she’s doing anymore. I hadn’t realized their saliva contained anesthetic, and shit, it’s fast-acting. I’m startled enough to open my eyes. She’s staring back at me with those ancient iridescent bug-eyes of hers. They’re starting to frost over — her eyelashes are limned with white and it’s spreading. She’s grinning at me. “Oh, yeah, kid. This is gonna be a good one.”  Three years ago, I turned off all the lights, locked the door behind me, and left Earth behind. I was the last one off the planet — the night janitor, leaving for the weekend. Except instead of the weekend, it was forever. You’d think I’d have gotten some kind of acknowledgement for being the last one off the planet, but it didn’t happen that way. The first guy to leave, now he got a huge statue and a plaque at the Capitol and probably a shit-ton of libraries named after him, because he was taking a huge risk. He was accepting the Crab-People’s invitation to live on their oversized planet, and who knew if they’d eat him? I mean, let’s be honest: we all thought they were going eat him. In all our hundreds of years of speculation, we never thought first contact would involve aliens who actually wanted to solve our problems.But he went, and a then a year later he sent word back that he was fine and that the Crab-People were nice. That’s how he put it: they’re nice. He said that we were all welcome to join him. And everyone else went to the new planet, made new statues, carved new plaques, built new libraries. And I was the last one. Saying goodbye to the whale, patting the tree, climbing into my little ship, and tagging along after. “Wait for me, guys! Guys! … Guys?” And by the time I showed up, they’d already forgotten about me. Moira is deep under now, not grinning anymore. She’s clicking from somewhere in her upper carapace; ice crystals have formed in the deep wrinkles that cover her face. She still has my finger in her mouth, and I would pull it out but the forks of her tongue are wrapped around my finger so tightly that I can’t even wiggle it. The numbness has been replaced by aching cold, bone-deep. The frost on her face has spread to my skin, and I wonder if it will do any lasting damage to my soft human tissue. The cold doesn’t hurt their chiton the same way it can hurt skin, but I’ve never seen the seeing-frost spread so far. I wonder if it goes deeper, too. I wonder if it will hurt us both. I hope that when she surfaces, and lets my finger out of her mouth, she’ll have good news for me. Here are some things the Crab-People already had, even before they got in touch with us: Gambling. Radios. Rubber-bands. Fortune-telling. Here are some things that we brought with us: Sewing. Alcohol. Butter. Soccer. Here are some things that we’ve invented together since the humans got here: Unpoppable soccer balls. Butter-flavored pop. Puncture-proof condoms. It wasn’t too bad, staying behind. I thought it would be terrible and lonely, but with everyone gone, Earth was pretty great. I got to go to the beach and see the whale, and there wasn’t a line or anything. The air cleared up pretty quickly, what with the algae bloom in full effect. It was so quiet, and there were no ads anywhere, and I wasn’t worried about getting mugged when I went outside at night. A few months after everyone left, I realized that the night was brighter. I looked up and there was light in the sky: I could see stars. Between the algae and the absence of light pollution, the night sky was cracked open, and then it was just… it was all right there. All that sky. I slept outside, most nights, because inside was musty and smelled like rotting food. I had a sleeping bag, and I would just lay down on the grass and watch the stars until my head swam. There were a ton of stars. I mean a ton. They looked so different in real life from how they were in pictures. I learned to find constellations. And then, when my vision started to blur, I would cover my eyes with a shirt — if I didn’t cover them, it was too bright for me to sleep. I would wrap my old flannel around my face, and fall asleep, and dream about those stars some more. It was amazing.  But then I left those stars behind, and I came to the new place. You can’t stay behind forever. Right?  Moira’s eyes crack and thaw. The frost falls off her face in big dripping chunks, and she spits out my finger. It’s all purple and puckered at the end, hickeyed. I wipe it on my shirtfront and wait for her to tell me the answer to my question. She doesn’t say anything for a long time, just looks at me with those glittering eyes. Then she spits my blood onto the ground and looks away, spits again. And again. Like my blood is bitter. Like it’s poison. The Crab-People were so generous. They just wanted to stay on the few parts of their planet that they were already using, and they gave us the rest. They didn’t lay out a bunch of rules for us — just the basics. \1. Don’t use their planet like we’d used Earth. \2. Don’t kill the Crab-People. That was it. And everyone who showed up before me, they did a great job. They were in paradise, they thought. They marveled at the oceans, which were clean and blue. No whale, but lots of other stuff. They spent hours every day looking into the sky and breathing the clean air as deep down into their lungs as they could get it. They went outside at night and looked at the moons. And the humans, they all agreed not to ruin it. They started fresh, and they were doing great. They weren’t cutting down all the trees, and they weren’t dumping toxic waste anywhere, and they weren’t killing the Crab-People. Everyone was holding their breath — like they were all asking, Can we really do it? And by the time I showed up, they’d decided that the answer would be “yes.” Moira is breathing fast, clicking her chelae together. Her glittering eyes dart from me to the beaded curtain over the door, then back. She wants to run.  “Moira, don’t worry. I’m not — I’m not going to hurt you. Just tell me what you saw.” She licks her lips. She won’t look me in the eyes. “You want to know what I saw, kid? I saw what you did.” “I thought you looked into the future?” “What, you think they’re separate? What you did and what you’re doing and what you’re going to do?” She’s shouting now, and those little clicks in her carapace are underscoring her words like castanets. “You think I can just see what’s going to happen without seeing why? What’s wrong with you? What’s wr—” I jump up and clap a hand over her mouth. “Moira, you need to quiet the hell down, or someone’s gonna hear you.” Her breath whistles through her slitted nostrils, warm on my hand, and she nods. I take my hand off her mouth and swallow. “OK, so, look. It’s not what you think.”  I told them I wanted to go back. Nobody remembered me. Nobody gave a shit about me. Nobody wanted to hear about the stars in the Earth-sky, the endless stars, and the air, and the fact that the whale started singing after all the people left, so loud I could hear her before I could see her. All they wanted to talk about was Crab-People, how great the Crab-People were, and had I seen the soccer match between the humans and the Crab-People? And wasn’t it amazing that we were actually going to pull this thing off? I told them I wanted to go back, and they laughed. Ha-ha, good one, what was your name again? This chick’s funny. Go back. What’s to go back to? I told them that the tree actually grew fruit. A year after they’d all left, the tree grew fruit, and inside the fruit were seeds, and I’d planted one, and it sprouted. I told them that if some of us went back, we might be able to make Earth habitable again, and then maybe we could all go home someday. And they cracked up. That’s when I started seeing Moira. I wanted to know how the little sprout was doing. How the whale was doing. The bees. And when I smeared some blood on her crystal ball, she said she could see them — she said that the sprout was a sapling now, with strong, lithe branches reaching towards the moon. She said that there was actually another whale, and that was why the singing had started — it was an all-clear call, the one we knew about telling the other to come out of hiding. She told me that the bees had raised up a second queen and were going to establish a second hive, outside of the museum. I told them I wanted to go back, and they laughed at me, and made jokes about Old-Earth Australia. They said I could ride the first penal ship back if I managed to cause enough trouble. And I looked up at the all-wrong stars in the Crab-People’s sky, and I wondered. “Kid, you know what they’ll do to you.” She looks less scared now, more sad. I think she understands. “I don’t know, Moira. That’s why I came to you. I wanted to be sure. Before—” “Right, okay. OK. Here’s what I saw. I saw you do it, and then I saw them lift you up as a hero. They were throwing you a goddamned parade, just like you always wanted, and—” I register that my palm hurts before I realize that I’ve slapped her. Blue liquid trickles out of her split lower lip. “Don’t lie to me, Moira.” I realize that I’m saying her name a lot. I don’t know why. “Tell me. Tell me, Moira. Tell me what you saw.” I’m close to her, and she’s leaning away from me like I smell bad. With a shaking claw, she tugs off the filmy scarf that she wears over her hairless grey scalp and presses it to her mouth, soaking up some of the blue blood. It muffles her voice, and I make her repeat what she said. And then I make her say it again.  “They send you back. They send you back all by yourself. You’re there, all alone, looking up at the sky. You’re crying and laughing and saying ‘alone, alone, alone.’ ” “And they send me back because—” “Don’t do it.” She’s whispering, and her typically glassy eyes are matte with tears. “Please, kid. Please don’t.” I shake my head. “I don’t have a choice, Moira. You know I don’t. I can’t stay here.” “You can, we’re happy to have you here. It’s nice to have neighbors. Please, don’t. Don’t break the peace between us.” “I won’t. They’ll say I went crazy from being by myself for so long, and your people — they’ll understand. It’s like you said. I’ll be alone.” A little laugh bubbles out of me as I say it again and again. “Alone. Alone. Alone.”  I pick up the crystal ball that sits on her little folding table. She’s pressed against the wall, her claws scratching into the plaster. She’s pleading, talking about her family, her grandchildren. I almost can’t do it, but then I close my eyes and think about the sky on Earth, all of stars in all the right places.  I smash her carapace open with the crystal ball, and I yank out her frilled lungs and crush them beneath my heel. I walk out into the street holding her claws aloft in one of my hands. They drip blue blood down my arm like ink, and it soaks into my shirt, staining it at the armpit. I get half a block before I hear the first screams. I’m going home. © 2016 SARAH GAILEY

ΝΟΣΤΑΛΓΟΣ   Σάρα Γκέιλι* * Η Sarah Gailey είναι Αμερικανίδα συγγραφέας. Η εναλλακτική ιστορική νουβέλα τους River of Teeth ήταν φιναλίστ για το βραβείο Nebula 2017 για την καλύτερη νουβέλα, το βραβείο Hugo 2018 για την καλύτερη νουβέλα και το βραβείο Locus 2018 για την καλύτερη νουβέλα. Wikipedia (Αγγλικά) Πληροφορίες γέννησης: Περιοχή του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, Καλιφόρνια, ΗΠΑ  Η συγγραφέας είναι επίσης non-binary, δηλαδή μη δηλωμένη φύλου. Το διήγημα που ακολουθεί αναφέρεται στο σενάριο για το τέλος του κόσμου όταν η ανθρωπότητα αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη γη. Θέτει, όμως, το ερώτημα τι θα συμβεί αν κάποιος θελήσει απελπισμένα να επιστρέψει στη γη. Επίσης θέτει και ένα άλλο ερώτημα: θα είμαστε θύματα του εαυτού μας για πάντα; Μετάφραση:   Βασίλης Κ. Μηλίτσης «Πρώτα ασήμωσέ με». Λέει καγχάζοντας κάθε φορά που με βλέπει η Μόιρα. Δεν ήταν αστεία την πρώτη φορά. Φαντάζομαι δεν τη νοιάζει και τόσο πολύ. Σηκώνοντας μάτια ενοχλημένος, ρίχνω ένα νόμισμα στο βαζάκι με τα φιλοδωρήματα και φτύνω μέσα στο βιολογικό βαζάκι, και μετά ανοίγω το χέρι μου. Η Μόιρα μπήγει μια χηλή της στην άκρη του δακτύλου μου πριν σηκώσει το χέρι μου στο στόμα της. «Έι, Μόιρα, για στάσου. Διάβολε, τι κάνεις;» «Δε θέλεις να δεις ένα ολόκληρο έτος στο μέλλον, μικρέ; Το να περάσεις τα δάχτυλά σου πάνω στη γυάλινη σφαίρα δεν είναι αρκετό – δε βλέπει πολύ μακριά στο χρόνο. Γι’ αυτό κλείσε το στόμα σου και άσε με να κάνω τη δουλειά μου!» Κλείνω τα μάτια μου, αλλά δε βοηθάει στ’ αλήθεια, γιατί είναι περισσότερο το συναίσθημα από το να βλέπεις: αυτό είναι το πρόβλημα. Νιώθω τα στεγνά χείλη της Μόιρας να κλείνουν γύρω από το δάχτυλό μου. Αισθάνομαι τη διχαλωτή γλώσσα να τυλίγει την άρθρωση του δάχτυλού μου και να γλιστρά προς το νύχι μου. Κατόπιν, ένα μακάριο μούδιασμα σέρνεται πάνω προς το χέρι μου μέχρι τον καρπό και έτσι δεν χρειάζεται να νιώθω τίποτε που αυτή πλέον κάνει. Δεν είχα καταλάβει ότι το σάλιο της περιείχε αναισθητικό που ενεργούσε τόσο γρήγορα. Είμαι αρκετά ξαφνιασμένος κι ανοίγω τα μάτια μου.  Αυτή με κοιτάει έντονα μ’ εκείνα τα ιριδίζοντα γουρλωτά μάτια της. Αρχίζουν να γυαλίζουν – τα ματοτσίνορά της χρωματίζονται με μια ασπράδα που απλώνεται. Μου χαμογελάει μ’ έναν μορφασμό. «Μάλιστα, μικρέ. Αυτό που θα έρθει θα είναι καλό». Πριν τρία χρόνια, έσβησα όλα τα φώτα, κλείδωσα την πόρτα πίσω μου, και έφυγα από τη Γη. Ήμουν ο τελευταίος που έφυγα από τον πλανήτη – ο νυχτοφύλακας που έφευγε για το Σαββατοκύριακο. Αλλά αντί για Σαββατοκύριακο, είχε φύγει για πάντα. Θα είχες την εντύπωση πως έχω ξεχάσει μια κάποια επίγνωση που ήμουν ο τελευταίος που εγκατέλειψε τον πλανήτη, αλλά δεν συνέβη μ’ αυτόν τον τρόπο. Ο πρώτος τύπος που έφυγε, έχει τώρα προς τιμήν του ένα τεράστιο άγαλμα με μια πλάκα στο Καπιτώλιο, και πιθανόν ένας σωρός βιβλιοθήκες έχουν πάρει το όνομά του, επειδή πήρε μεγάλο ρίσκο. Δέχτηκε την πρόσκληση των Καβουροανθρώπων να πάει και να μείνει μαζί τους στον υπερμεγέθη πλανήτη τους, και ποιος ήξερε αν δεν τον έτρωγαν; Δηλαδή, ας είμαστε ειλικρινείς: όλοι μας πιστεύαμε πως επρόκειτο να τον φάνε. Σ’ όλους τους αιώνες που πέρασαν με εικασίες, ποτέ δεν μας πέρασε από τον νου ότι η πρώτη επαφή θα ενέπλεκε εξωγήινους που πραγματικά ήθελαν να λύσουν τα προβλήματά μας. Αυτός, όμως, πήγε και έναν χρόνο αργότερα μας έστειλε μήνυμα πως ήταν καλά και οι Καβουροάνθρωποι ήταν φιλικοί. Ακριβώς έτσι το είπε: είναι φιλικοί. Και πρόσθεσε πως ήμασταν όλοι ευπρόσδεκτοι να πάμε κι εμείς μαζί του. Κι όλοι πήγαν στον καινούργιο πλανήτη, κι έστησαν καινούργια αγάλματα, κι έκτισαν καινούργιες βιβλιοθήκες. Κι εγώ ήμουν ο τελευταίος. Αποχαιρετώντας τη φάλαινα, χτυπώντας στοργικά το δέντρο με την παλάμη μου και επιβιβαζόμενος στο μικρό μου διαστημικό σκάφος ακολούθησα τους υπόλοιπους. «Ε, παιδιά! Περιμένετέ με, παιδιά!» και τη στιγμή που εμφανίστηκα, με είχαν κιόλας ξεχάσει. Η Μόιρα είναι σε έκσταση τώρα. Κροταλίζει από κάπου στο άνω της όστρακο: παγοκρύσταλλοι έχουν σχηματιστεί στις βαθιές ρυτίδες που καλύπτουν το πρόσωπό της. Συνεχίζει να κρατάει το δάχτυλό μου στο στόμα της, κι εγώ θα το τραβούσα αλλά οι διχάλες της γλώσσας της έχουν τυλιχτεί τόσο σφιχτά που δεν μπορώ ούτε να το κουνήσω. Το μούδιασμα έχει γίνει κρύος πόνος που τρυπάει μέχρι το κόκαλο. Ο πάγος του προσώπου της έχει απλωθεί στο δέρμα μου και δεν μπορώ να ξέρω αν τούτο θα επιφέρει κάποια μόνιμη ζημιά στον μαλακό μου ανθρώπινο ιστό. Το ψύχος δεν επηρεάζει το χέλυό* της όπως μπορεί να βλάψει το δέρμα, αλλά δεν έχω ποτέ δει τον πάγο ν’ απλώνεται σε τέτοια έκταση. Μήπως, άραγε, βλάψει και τους δυο μας; Ελπίζω όταν αναδυθεί και ελευθερώσει το δάχτυλό μου από το στόμα της, να έχει καλά νέα για μένα. Να κάποια πράγματα που οι Καβουροάνθρωποι ήδη είχαν πριν έρθουν σε επαφή μαζί μας: Τζόγο. Ραδιόφωνο. Λαστιχάκια. Μαντική. Και να μερικά πράγματα που φέραμε μαζί μας: Ραπτική. Αλκοόλ. Βούτυρο. Ποδόσφαιρο. Και να άλλα που επινοήσαμε μαζί τους από τότε που οι άνθρωποι ήρθαν εδώ: Μπάλες ποδοσφαίρου που δεν σκάζουν. Αναψυκτικά με γεύση βουτύρου. Αδιάτρητα προφυλακτικά. Δεν ήταν κι άσχημα να είχα μείνει πίσω. Βέβαια θα ένιωθα τρομερή μοναξιά, αλλά με όλους φευγάτους, η Γη θα ήταν ένας υπέροχος τόπος. Έπρεπε να πάω στην παραλία για να δω τη φάλαινα σε μια θάλασσα χωρίς πλοία, χωρίς απολύτως τίποτε. Η ατμόσφαιρα είχε καθαρίσει πολύ γρήγορα, εν μέρει με τα ανθισμένα φύκια. Επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Δεν υπήρχαν πουθενά διαφημιστικές πινακίδες, και δεν φοβόμουν να βγω έξω τις νύχτες μη με ληστέψουν. Μέσα σε λίγους μήνες αφότου είχαν όλοι φύγει, διαπίστωσα πως η νύχτες ήταν πιο λαμπερές. Σήκωνα τα μάτια μου στον ουρανό και δεν έβλεπα φώτα, εκτός από τα αστέρια. Από τα φύκια και την απουσία φωτορρύπανσης ο νυχτερινός ουρανός λες και είχε σκιστεί και αποκαλύφθηκαν τα πάντα. Όλος εκείνος ο ουρανός. Τις περισσότερες νύχτες κοιμόμουν στο ύπαιθρο γιατί μέσα μύριζε μούχλα και χαλασμένα τρόφιμα. Είχα έναν υπνόσακο κι έστρωνα στο γρασίδι και παρατηρούσα τα άστρα μέχρι που ζαλιζόμουν. Υπήρχαν  σωροί από αστέρια. Κι όταν λέω σωροί, το εννοώ. Φαίνονταν τόσο διαφορετικά στην πραγματικότητα απ’ ό, τι έδειχναν στις φωτογραφίες. Έμαθα να εντοπίζω τους αστερισμούς. Κι όταν τα μάτια μου άρχιζαν να θολώνουν, τα σκέπαζα μ’ ένα πουκάμισο – ειδάλλως παραήταν φωτεινά για να κοιμηθώ. Σκεπαζόμουν με την παλιά φανέλα μου γύρω από το πρόσωπό μου, μ’ έπαιρνε ο ύπνος και έβλεπα κάποια όνειρα για εκείνα τα αστέρια. Ήταν καταπληκτικό. Αλλά μετά άφησα πίσω μου εκείνα τα άστρα και ήρθα σε τούτο το καινούργιο μέρος. Δεν μπορείς να μείνεις πίσω για πάντα. Σωστά; Ο πάγος σπάζει και λιώνει από τα μάτια της Μόιρας. Κυλάει στο πρόσωπό της σε κομμάτια σαν μεγάλες σταλαματιές. Ελευθερώνει το δάχτυλό μου φτύνοντάς το από το στόμα της. Είναι όλο μπλάβο, ζαρωμένο και ρουφηγμένο στο άκρο του. Το σκουπίζω πάνω στο μπροστινό μέρος του πουκάμισού μου και περιμένω να μου δώσει απάντηση στο ερώτημά μου. Για πολλή ώρα δεν λέει τίποτε, απλά με κοιτάζει μ’ εκείνα τα λαμπυρίζοντα μάτια. Κατόπιν φτύνει το αίμα μου πάνω στο έδαφος και κοιτάει αλλού. Μετά ξαναφτύνει λες και το αίμα μου είναι πικρό, σαν να είναι δηλητήριο. Οι Καβουροάνθρωποι ήταν τόσο γενναιόδωροι. Ήθελαν μόνο να μένουν στα λίγα μέρη του πλανήτη τους τα οποία ήδη χρησιμοποιούσαν, και μας παραχώρησαν τα υπόλοιπα. Δεν μας έθεσαν πάρα πολλούς κανόνες – απλά τα βασικά. 1.      Να μη χρησιμοποιούμε τον πλανήτη τους όπως χρησιμοποιούσαμε τη Γη. 2.      Να μη σκοτώνουμε τους Καβουροάνθρωπους. Αυτό ήταν όλο. Κι όλοι όσοι ήρθαν πριν από μένα, έκαναν εξαιρετική δουλειά. Πίστευαν πως βρίσκονταν στον Παράδεισο. Έμειναν κατάπληκτοι με τους ωκεανούς που ήταν τόσο καθαροί και βαθυγάλαζοι. Καμιά φάλαινα, αλλά πολλά άλλα είδη. Περνούσαν ώρες κάθε μέρα κοιτάζοντας τον ουρανό και αναπνέοντας όσο καθαρό αέρα μπορούσαν, ρουφώντας τον μέχρι βαθιά στα πνευμόνια τους. Τη νύχτα έβγαιναν έξω και κοίταζαν τα φεγγάρια. Και όλοι οι άνθρωποι συμφώνησαν να μην τα καταστρέψουν όλα αυτά. Έκαναν μια νέα αρχή και τα πήγαιναν θαυμάσια. Δεν έκοβαν όλα τα δέντρα, κι ούτε έριχναν τοξικά λύματα οπουδήποτε, κι ούτε σκότωναν τους Καβουροανθρώπους. Όλοι κρατούσαν την ανάσα τους – σαν να αναρωτιόνταν: μπορούμε πράγματι να το κατορθώσουμε; Και μέχρι που έφτασα κι εγώ, είχαν πιστέψει «ναι» μπορούσαν. Η Μόιρα αναπνέει γρήγορα, κροταλίζοντας τις δαγκάνες της. Το βλέμμα της που λαμπυρίζει εναλλάσσεται γρήγορα ανάμεσα στα μάτια μου και στη χάντρινη κουρτίνα πάνω από την πόρτα. Θέλει να φύγει τρέχοντας. «Μόιρα, μην ανησυχείς. Δεν – δεν πρόκειται να σου κάνω κακό. Μόνο πες μου τι είδες». Γλείφει τα χείλη της. Αποφεύγει να με κοιτάξει στα μάτια. «Θέλεις να μάθεις τι είδα, μικρέ; Είδα τι έκανες». «Είχα την εντύπωση ότι έβλεπες το μέλλον». «Νομίζεις ότι παρελθόν, παρόν και μέλλον είναι διαφορετικά; Αυτό που έκανες, αυτό που κάνεις και αυτό που πρόκειται να κάνεις;» Ουρλιάζει τώρα και εκείνα τα μικρά κροταλίσματα στο καύκαλό της τονίζουν τα λόγια της σαν καστανιέτες. «Νομίζεις πως μπορώ απλά να δω τι πρόκειται να συμβεί χωρίς να δω τον λόγο; Τι έχεις πάθει; Τι έπαθ – » Πετάχτηκα όρθιος και της έκλεισα το στόμα με την παλάμη μου. «Μόιρα, ηρέμησε, διάβολε, μη σ’ ακούσει κανείς». Η ανάσα της βγαίνει σφυρικτά μέσα από τα σχιστά ρουθούνια της, θερμή πάνω στην παλάμη μου, και κατανεύει. Τραβώ το χέρι μου από το στόμα της και ξεροκαταπίνω. «Εντάξει, κοίτα. Δεν είναι αυτό που νομίζεις». Τους είπα ότι ήθελα να πάω πίσω. Κανείς δεν με θυμόταν. Κανείς δεν έδινε πεντάρα για μένα. Κανείς δεν ήθελε να ακούσει για τα αστέρια στον ουρανό της Γης – τα αμέτρητα άστρα, και τον αέρα, και το γεγονός ότι η φάλαινα τραγουδούσε αφού έφυγαν όλοι οι άνθρωποι, τόσο δυνατά που την άκουγα πριν τη δω καν. Το μόνο για το οποίο ήθελαν να μιλάνε ήταν για τους Καβουροανθρώπους – πόσο υπέροχοι ήταν, κι αν είχα δει τον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ των ανθρώπων και των Καβουροανθρώπων. Και δεν ήταν καταπληκτικό που επρόκειτο να τα πάμε καλά; Τους είπα πως ήθελα να γυρίσω στη Γη, κι αυτοί γέλασαν. Χα, χα, καλό κι αυτό! Πώς είπες ότι σε λένε; Πολύ αστείος τούτος εδώ. Να πας πίσω και τι να βρεις; Τους είπα πως το δέντρο έβγαλε καρπούς. Ένα χρόνο αφότου είχαν φύγει, το δέντρο έδωσε καρπούς με σπόρια, και φύτεψα έναν σπόρο και βλάστησε. Τους είπα ότι εάν μερικοί από εμάς γύριζαν πίσω, θα μπορούσαμε να κάνουμε τη Γη κατοικήσιμη ξανά. Και μετά ίσως κάποια μέρα να παλιννοστήσουμε. Και τότε αυτοί ξεκαρδίστηκαν στα γέλια. Τότε ήταν που άρχισα να βλέπω τη Μόιρα. Ήθελα να μάθω πως μεγάλωνε το βλαστάρι και πώς ήταν η φάλαινα. Οι μέλισσες. Κι όταν πασάλειψα τη γυάλινη σφαίρα με λίγο αίμα, είπε ότι τα έβλεπε – είπε ότι το βλαστάρι είχε ήδη γίνει δεντράκι με γερά, λυγερά κλαδιά που υψώνονταν λες κι ήθελαν να φτάσουν το φεγγάρι. Είπε ότι υπήρχε και μια άλλη φάλαινα, και γι’ αυτό τον λόγο η πρώτη άρχιζε να τραγουδάει – ήταν ένα σαφές κάλεσμα να βγει η άλλη από την κρυψώνα της. Μου είπε πως οι μέλισσες γέννησαν καινούργια βασίλισσα και θα έφτιαχναν μια δεύτερη κυψέλη έξω από το μουσείο. Τους είπα πως ήθελα να γυρίσω πίσω κι αυτοί με περιγελούσαν και  έκαναν αστειάκια για την Αυστραλία της Παλιάς Γης. Έλεγαν πως θα μπορούσα να πάρω το πρώτο διαστημικό κάτεργο και να επιστρέψω αρκεί να μην προκαλέσω αρκετό μπελά. Και κοίταζα προβληματισμένος  τις λάθος θέσεις των αστεριών στον ουρανό των Καβουροανθρώπων. «Μικρέ, ξέρεις τι θα σου κάνουν». Δεν δείχνει τόσο φοβισμένη τώρα – μάλλον πιο λυπημένη. Νομίζω ότι καταλαβαίνει. «Δεν ξέρω Μόιρα, γι’ αυτό ήρθα σ’ εσένα. Ήθελα να βεβαιωθώ. Πριν – » «Εντάξει, εντάξει. Να τι είδα. Σε είδα να το κάνεις, και μετά να σε κάνουν ήρωα. Έκαναν προς τιμήν σου και μια αναθεματισμένη παρέλαση, ακριβώς όπως το ήθελες, και –» Νιώθω να πονάει η παλάμη μου πριν διαπιστώσω ότι την χαστούκισα. Ένα μπλε υγρό τρέχει από το κάτω σχισμένο χείλος της. «Μη μου λες σ’ εμένα ψέματα, Μόιρα». Συνειδητοποιώ ότι φωνάζω πολύ δυνατά το όνομά της. Δεν ξέρω γιατί. «Πες μου, πες μου, Μόιρα. Πες μου τι είδες». Πλησιάζω πιο κοντά, αλλά αυτή οπισθοχωρεί λες και της μυρίζω άσχημα. Με μια τρεμάμενη δαγκάνα, τραβάει το μεμβρανώδες φουλάρι που φοράει πάνω από το φαλακρό της κρανίο και το πιέζει πάνω στο στόμα της μουσκεύοντάς το με λίγο από το μπλε αίμα της. Η φωνή της βγαίνει πνιγμένη, αλλά την αναγκάζω να επαναλάβει τι είπε. Και μετά την κάνω να το ξαναπεί. «Σε στέλνουν πίσω. Σε στέλνουν πίσω ολομόναχο. Μένεις ολομόναχος και κοιτάζεις ψηλά στον ουρανό. Κλαις και γελάς μονολογώντας: ‘μόνος, μόνος, μόνος’». «Και με στέλνουν πίσω επειδή – » «Μην το κάνεις». Ψιθυρίζει και τα συνήθως γυαλιστερά μάτια της θαμπώνουν με δάκρυα. «Μη σε παρακαλώ, μικρέ. Μη». Κουνάω το κεφάλι μου. «Δεν έχω άλλη επιλογή, Μόιρα. Ξέρεις, δεν έχω. Δεν μπορώ να μείνω εδώ». «Μπορείς. Χαιρόμαστε που σ’ έχουμε μαζί μας. Είναι ωραίο να έχουμε γείτονες. Σε παρακαλώ, μην το κάνεις. Μην ταράξεις την ειρήνη που έχουμε». «Δεν θα την ταράξω. Θα πουν πως με τρέλανε η παρατεταμένη μοναξιά – και ο λαός σου θα καταλάβει. Είναι όπως είπες. Θα είμαι μόνος». Ένα αθέλητο γέλιο βγαίνει από μέσα μου και λέω ξανά και ξανά. «Μόνος, μόνος, μόνος». Σηκώνω τη γυάλινη σφαίρα που βρίσκεται πάνω στο πτυσσόμενο τραπεζάκι. Αυτή ζαρώνει πάνω στον τοίχο και οι δαγκάνες της ξύνουν τον σοβά. Ικετεύει, παρακαλάει για την οικογένειά της, για τα εγγόνια της. Παραλίγο να μην το κάνω, αλλά κλείνω τα μάτια μου και αναπολώ τον ουρανό της Γης, όλα τα άστρα στις σωστές τους θέσεις. Με τη γυάλινη σφαίρα συντρίβω το καβούκι της, ξεριζώνω τα κροσσωτά πνευμόνια της και τα τσαλαπατώ με τις φτέρνες μου. Βγαίνω στο δρόμο κρατώντας ψηλά με τα χέρια μου τις δαγκάνες της. Στάζουν μπλε αίμα σαν μελάνι πάνω στο μπράτσο μου και ποτίζουν το πουκάμισό μου, βάφοντας τις μασχάλες. Βαδίζω μισό τετράγωνο πριν ακούσω τα πρώτα ουρλιαχτά. Γυρίζω στην πατρίδα.   *χέλυο θώρακας από χιτίνη που περιβάλλει όλο το σώμα