|
ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΛΕΙΝΟΥΝ
ΩΣ ΕΔΩ ΩΣ ΕΚΕΙ Στα μέρη μας, έχουν ήδη κλείσει. Ζέστη βλέπεις. Τα
μπάνια έτσι και αλλιώς στην θάλασσα θα άρχισαν, το καρπούζι θα έπεσε,
στο λιμανάκι στα Θεραπειά, εκεί που παλιά-παλιά είχε βρει καταφύγιο η
Αργώ, θα έχουν αράξει μερικά καρπουζόφλουδα και άντε να τα μαζέψει
-άραγε ποιός;- ο δήμος. Στο Γερμανικό πάντως, καρπουζόφλουδα και
καβουνόφλουδα [1] τότε που κολυμπούσα εκεί, δεν έδιναν παρουσία, το ρεύμα
βλέπεις. Στα σκαλάκια, μάλιστα, παρόντα. Ένα άλλο "άραγε", που να
κολυμπούν τώρα οι καλοκαιρινοί και οι ντόπιοι; Διαβάζω ξανά-μανά την "Δασκάλα με τα χρυσά μάτια" του Στρατή
Μυριβήλη. Το βιβλίο που με το είχε συστήσει ο κ. Γιάννης, φίλος
αγαπητός των γονιών μου, που τώρα θα κάνουν παρέα στον ουρανό οι
τέσσερις τους. Μυριβήλης. Και μόνο το όνομα του φέρνει ευωδιές της
αύρας, και της θάλασσας που ανταμώνεται με τα λουλούδια της
Μυτιλιανής γης και καλά έκανε που το διάλεξε για ψευδώνυμο. Πάντα άρεζα
[2] να διαβάζω βιβλία του. Αρκετά χρόνια πριν, όταν κάποτε γνώρισα την εγγονή
του Χριστίνα, νεαρές μαμάδες και οι δύο μας, ήταν σαν να γνώριζα τον
ίδιο. Όχι ακριβώς, αλλά ... Με τα σχολεία που κλείνουν λοιπόν για τις θερινές διακοπές, στην
θύμηση μου ήρθαν οι δασκάλες μου. Αυτές που δεν έκαναν απεργίες και δεν
αρρώσταιναν ποτέ από ότι θυμούμαι, ήταν καλοντυμένες, καλοχτενισμένες,
περιποιημένες τέλος πάντων. Αυτές που δίδασκαν μέσα από τα αναγνωστικά και τα
λοιπά βιβλία και ενέπνεαν μέσα από το παράδειγμα τους, ήταν "καθώς
πρέπει" και όπως λέμε, δεν έδιναν "δικαιώματα"..... Μας καμάρωναν όταν μεγαλώναμε. Μαζί με το μεγάλωμα των κοριτσιών
ήρθαν και οι στιγμές της ψιλής κάλτσας, της νάϊλον, αντί τα κοντά
καλτσάκια, τις σοσέτες όπως τις λέγαμε. Άντε και με τα πολλά, πείστηκαν
γιαγιά (!), μαμά, -η θεία ήταν με το μέρος μου- φυσικά ο μπαμπάς δεν έπαιρνε
θέση σε αυτά τα πράγματα και το πολυπόθητον έγινε. Κυριακή ήταν, ο Ραδιοφωνικός σταθμός της Πόλης -BURASI ISTANBUL
RADYOSU- είχε αρχίσει το πρόγραμμα του πολύ νωρίτερα, με την γλυκιά μελωδία
που τα λόγια της μιλούν για το μαντίλι που η χανούμισσα βρήκε στον
δρόμο, τον αγουροξυπνημένο γραμματικό της με τα μαχμουρλίδικα μάτια
και τον λασπωμένο ποδόγυρο της ρεντικότας του. Φόρεσα τα καλά μου και τις καινούργιες ψιλές κάλτσες μου. Προορισμός
η Εκκλησία, που αλλού Κυριακάτικα; Σταμάτησα στην πόρτα; "Τι έπαθες, γιατί σταμάτησες;"
ρώτησε η προπορευόμενη γιαγιά. "Οι κάλτσες" απάντησα. "Έφυγε
πόντος;" ρώτησε πάλι. "Όχι, οι δασκάλες, ντρέπουμαι" ήταν η
απάντηση. Τις σεβόμασταν, αυτό ήταν. Τι σχέση είχε το σέβας με τις ψιλές κάλτσες
και λίγο αργότερα τα τακουνάκια, ακόμα αναρωτιέμαι. Βράδυαξε, δέκα η ώρα και ακόμα να καλοσκοτεινιάσει, το φεγγάρι παίζει
κρυφτό με την μηλιά που πάει πέρα δώθε με το φύσημα τ' αγέρα. Τα μήλα πάνω
της είναι μια βούκα ακόμα, φοβούμαι πως τα ρίξει. Σε λίγο θα πάρω την Δασκάλα
με τα χρυσά μάτια στα χέρια και θα φέρω τις δικές μου στου νου τα παραθύρια.
Θα τις φέρω κοντά μου για να ακούσω το τικ-τακ της καρδιάς τους και αν βάλω
τα δυνατά μου ίσως διακρίνω το χρυσό τους χρώμα. Της καρδιάς τους. Σήμερα της Αγίας Κυριακής και σε δέκα μέρες της Αγιά Μαρίνας. Οι
συν-χωριανοί μου ξέρουν τι σκέπτομαι. Καλά να είμαστε και του χρόνου. Νίκη, 7 Ιουλίου 2023 Buckingham, Αγγλία, [1] καβούνι = πεπόνι [2] Πολίτικο ιδίωμα By the same: |
SCHOOL TERM ENDS FOR THE SUMMER By Niki Beales Adapted by Vassilis C. Militsis In our parts
schools have already closed for the summer. You see, it is too hot for the
season. Either way, sea bathing has begun. And along with the dog days people are in the
bad habit to discard watermelon remains in the Tarabya [Therapia] cove, where the Argo had once anchored in the leeward. Now some watermelon rinds
float around to be picked by who? The town authorities, of course. But, when
I used to swim in the German district neither watermelon nor melon rinds
could be seen; you see, they drifted away with the undercurrents, though once
in a while you could see some by the seaside. Now I wonder where the summer
holiday makers and the locals swim.
I have taken up
reading once again Stratis Myrivilis’s The Teacher with the Golden Eyes. The book was recommended to me by Mr. Yiannis, a
dear family friend, who is in heaven now together with my parents, and the
four of them make a good companionship.
Myrivilis: His
penname and only the word in Greek refers to someone who brings along the
fragrance of the sea breeze and blends it with the sweet scented flowers of
the island of Lesbos. I always loved to read his books. Several years later,
when I happened to meet his granddaughter, Christina – being both of us young
moms – it was almost as if I had known the writer himself. With schools
closing for the summer, I recalled my female teachers. The teachers who never
went on strike and who never fell ill, as far as I can remember; they were smartly
dressed, beautifully coiffed and presented a general well-groomed appearance.
They used to teach through the text books and served as models of inspiration
to us. They were decent and they never gave cause for criticism, as it were. They were
proud of us as we were growing up. As girls grew
up and were on the threshold of early womanhood, there also came the time of
nylon stockings instead of chaussettes,
as we called the short socks. Well, granny and mom were against but they were
eventually coaxed into it – my aunt was on my side – dad, naturally, remained
impartial on such matters and my long-sought objective was attained. It was on a Sunday; Burası İstanbul radyosu
[you are tuned to Istanbul Radio]. Its program had begun much earlier with
the melodious lyrics Üsküdar'a gider
iken, speaking about the scarf the hanım found in the street and her
early aroused clerk with languid eyes and the muddy tails of his long
coat.
I donned my
Sunday garments and my gossamer stockings. Destination: Church – where else
on Sunday? I paused at the entrance; “What’s wrong? Why have you stopped?”
asked granny, who was leading the way. “The stockings,” I answered. “A runner?”
she asked again. “No, my teachers; I feel embarrassed,” I replied. We held high regard
for them; that was the reason. I still wonder what stockings and high heels
later on had to do with respect. Night has fallen, ten o’clock but it is still light. The moon is
playing hide and seek with the apple tree, which is swaying in the gust of
the wind. The apples are still green and tiny but I am afraid they will fall. Shortly,
I shall pick up The Teacher with the
Golden Eyes and I shall bring to my mind’s windows my teachers. I will bring them close to me so that I can hear the
beating of their hearts. And if I try real hard I may make out their golden
color. Today is Saint Kyriaki’s feast
day and in ten days from now Saint Marina’s. My Therapeia fellow
villagers know what I am thinking about. Cheers until
next year. Niki July 7, 2023 Buckingham, England. Source: Apoyevmatini Newspaper, Istanbul |
