ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ - NOUS, ON VEUT CONTINUER A DANSER ENCORE

 

ΕΜΕΙΣ  ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ   της Ανθούλας Δανιήλ Litt.D. and literary critic. She is a member of the Writer’s Union and the Greek Musical and Drama Critics Union.     Ένα καλλιτεχνικό γεγονός βρίσκεται στο εσωτερικό της ιστορίας Είπε ο Ηegel για την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν Εμείς θέ­λου­με να συ­νε­χί­ζου­με να χο­ρεύ­ου­με να βλέ­που­με τις σκέ­ψεις μας να αγκαλιάζουν το σώ­μα μας να περ­νά­με τη ζωή μας πά­νω σε ακόρ­ντα Εί­μα­στε απο­δη­μη­τι­κά που­λιά ποτέ πει­θή­νια, ού­τε πραγ­μα­τι­κά φρό­νι­μα δεν δη­λώ­νου­με υπο­τα­γή πά­ντα με την αυ­γή ερ­χό­μα­στε να σπά­σου­με τη σιω­πή Εμείς θέ­λου­με να συ­νε­χί­ζου­με να χο­ρεύ­ου­με εμείς θέ­λου­με να συ­νε­χί­ζου­με να χο­ρεύ­ου­με να βλέ­που­με τις σκέ­ψεις μας να αγκαλιάζουν το σώ­μα μας να περ­νά­με τη ζωή μας πά­νω σε συγ­χορ­δί­ες     Αυ­τά, με­τα­ξύ πά­ρα πολ­λών άλ­λων, ήρ­θε να πει το Danser encore (εδώ σε απόδοση  Σπύ­ρου Στα­βέ­ρη) ένα τρα­γού­δι που ξε­κί­νη­σε ως αντι-covid συμπεριφορά, από τον Kaddour Hadadi ή απλώς HK. Το έγρα­ψε στις 20 Δεκεμβρίου του 2020, το εί­παν Ύμνο της Άνοι­ξης και ένω­σε όλους εκεί­νους που διεκ­δι­κούν το δι­καί­ω­μα στη ζωή, στην ελευ­θε­ρία και στην πο­λι­τι­στι­κή έκ­φρα­ση. Ήρ­θε με­τά το επί­σης επαναστατικό On lâche rien και δια­δό­θη­κε σε όλη τη Γαλ­λία και σε όλη την Ευ­ρώ­πη και εκτός Ευ­ρώ­πης. Στο ίντερ­νετ έχουν ανε­βεί όλες οι τρα­γου­δι­στι­κο­χο­ρευ­τι­κές εκ­δη­λώ­σεις με ξε­πε­ρα­σμέ­νο το όριο του ενός εκατομμυρίου views. Μοιά­ζει ατε­λεί­ω­το με επα­να­λαμ­βα­νό­με­νο το Refrain: Nous on veut continuer à danser encore Voir nospensées enlacer nos corps Passer nos vies sur une grilled'accords. Σε κά­ποιο σάιτ, μια πα­ρέα τρα­γου­δού­σε σε ένα μπαλ­κό­νι της πό­λης, ενώ πέ­ρα μα­κριά κά­ποιοι νη­σιω­τι­κοί όγκοι, αναδύονταν από τη θά­λασ­σα· κα­τά τα άλλα το το­πίο θύ­μι­ζε Ατ­τι­κή, και όχι Κέρκυρα  που λέ­ει ο Ελύ­της, αλ­λά συγκε­κρι­μέ­να θύ­μι­ζε το μπαλ­κό­νι πά­νω από τη Μεσό­γειο στο ποί­η­μα «Το μαρ­μά­ρι­νο τραπέζι και γε­νι­κώς θύ­μι­ζε Ελ­λά­δα και Έλ­λη­νες. Το βί­ντεο ήταν από τη Μασσαλία κι έτσι δι­καιο­λο­γεί­ται αυ­τό που πριν ένα αιώ­να σχε­δόν εί­χε εμπνεύσει τον Αλ­μπέρ Κα­μύ και τον Οδυσ­σέα Ελύ­τη να φτιά­ξουν ένα περιοδικό – τον Εμπε­δο­κλή, με θέ­μα το μεσογεια­κό φως. Στον χο­ρό των τραγουδι­στι­κο­χο­ρευ­τι­κών αντιδράσεων μπή­καν και άλλες πό­λεις της Γαλ­λί­ας, με ωραί­ους αν­θρώ­πους, κυ­ρί­ως νέ­ους και νέ­ες που δεν εί­χαν ντυ­θεί στου Ντιόρ, δεν εί­χαν αρωματιστεί με Σα­νέλ και δεν εί­χαν χτε­νι­στεί στου Αλεξάντρ — ού­τε haute couture, ού­τε parfumes, ού­τε haute coiffure, αλ­λά ντύ­σι­μο οκα­ζιόν, μυ­ρω­διές και χτε­νί­σμα­τα απλών κα­θη­με­ρι­νών ανθρώπων από αυ­τούς που δεν  ξεχωρίζουν για τη φημισμένη γαλ­λι­κή κομ­ψό­τη­τα ή την εν γέ­νει elegance τους, άνθρωποι  που έχουν έρ­θει κα­τευ­θεί­αν από τη δου­λειά τους, με τον κό­πο της ημέ­ρας τυ­πω­μέ­νο πά­νω τους. Κά­ποιοι ταλαι­πω­ρη­μέ­νοι, απεριποίητοι, αχτένιστοι, ημε­δα­ποί και αλλο­δα­ποί, πολύ­χρωμοι, με πε­ρί­ερ­γα ντυ­σί­μα­τα που φανέ­ρω­ναν μια πο­λύ μακρι­νή κα­τα­γω­γή και προ­έ­λευ­ση. Όλοι όμως με πρό­σω­πα γε­μά­τα λα­χτά­ρα για ζωή, νε­α­ροί άντρες με τα παι­διά τους στην πλά­τη, νε­α­ρές μαμάδες με τα μω­ρά στην αγκα­λιά, κι άλλα παι­δά­κια στα καρο­τσά­κια κι άλ­λα ανά­με­σα στα πό­δια των με­γά­λων που χορο­πη­δού­σαν σηματοδο­τώ­ντας τον χρόνο-παι­δί που τρέ­χει προ­σπερ­νώ­ντας τους μεγά­λους. Ανά­με­σα σ’ αυ­τό το συ­γκι­νη­τι­κά επαναστατημένο χα­ρού­με­νο πλή­θος, σαν το άλ­λο που ξε­κί­νη­σε, επί­σης τραγουδώντας από τη Μασ­σα­λία, πριν από 232 χρό­νια για το Πα­ρί­σι, θα έλε­γα πως διέ­κρι­να εκεί­νη την ηρω­ί­δα στα οδοφράγματα του Ντε­λα­κρουά, αλ­λά και την άλ­λη στους ώμους των συμ­φοι­τη­τών της, στον Μάη του 68, τους πο­λί­τες με τα όπλα τό­τε και με τα μου­σι­κά όρ­γα­να τώρα να χο­ρεύ­ουν, να τρα­γου­δούν, να ουρ­λιά­ζουν με τα ευ­τυ­χι­σμέ­να ουρ­λια­χτά των ζω­ντα­νών αν­θρώ­πων, που λέ­νε ΟΧΙ στον θά­να­το, ΟΧΙ στην απα­γό­ρευ­ση. Ήταν εκεί­νοι που θε­ω­ρή­θη­καν «μη απαραίτητοι» για τους συ­ντε­λε­στές του θεάτρου…. Αλ­λά εί­ναι απα­ραί­τη­τοι για τη συ­νέ­χι­ση της ζω­ής και γι’ αυ­τό και βγή­καν στους δρό­μους και στις πλα­τεί­ες τα παι­διά…   Αυ­τοί οι πά­σης φύ­σε­ως πο­λί­τες και καλλιτέχνες, με το κλα­σι­κό ακορ­ντε­όν να επι­βάλ­λε­ται πα­ντού, όλων των ει­δών τα έγ­χορ­δα και τα πνευ­στά, τα κρου­στά και ό,τι μπο­ρεί να κα­τα­φέ­ρει κα­νείς με τα χέρια και τα πό­δια και τη φω­νή. Στο Gare du Nord, 4 Μαρ­τί­ου 2021, οι citoyens πε­ρι­ποι­η­μέ­νοι Πα­ρι­ζιά­νοι ήταν άλ­λης κα­τη­γο­ρί­ας αστοί. Στο Gare de l'Est, 8 Απριλίου 2021, επί­σης, στο Odéon (Πα­ρί­σι), το ίδιο, αλ­λά στις Βρυξέλ­λες, όπου και πολ­λοί με­τα­νά­στες, αλ­λιώς. Όλοι όμως ­ τραγουδούσαν και χόρευαν pour la culture. Flashmob Ostuni, May 17, 2021, per celebrare la libertà, la felicità è l’amore. Εδώ, ει­δι­κά, από μία δε­ξιο­τε­χνία ή από μια ευ­χέ­ρεια που  παρέ­χει η τε­χνο­λο­γία, ο φα­κός στρογγύλεψε την πλα­τεία, έκα­νε τα σπίτια να γέρ­νουν για να αγκα­λιά­σουν τα άλ­λα της απέ­να­ντι όχθης, και τα μνη­μεία να σκύ­ψουν κι εκεί­να να γί­νουν τό­ξα και όλος ο κό­σμος ένα χα­ρού­με­νο και πολύτι­μο τρα­γου­δι­στι­κό δα­χτυ­λί­δι. Στην Ελ­βε­τία ο τρα­γου­δι­στής με ημί­ψη­λο και μα­κριά ξαν­θά μαλ­λιά (σαν αντι­γρα­φή του Κλά­ους Κίν­σκι σε τα­λαι­πω­ρη­μέ­νη και ώρι­μη εκ­δο­χή), αλ­λιώς ωραί­ος «κακός» επέ­στρε­φε από τη Μο­νο­μα­χία στο Ελ Πάσο. Στην Ιτα­λία, στην Ισπα­νία, στην Πορτογα­λία, πα­ντού η ίδια αί­σθη­ση, το ίδιο τρα­γού­δι σε άλ­λη γλώσ­σα, αλ­λά με την ίδια λα­χτά­ρα για την πραγ­μά­τω­ση του ονεί­ρου. Στις 12 Μα­ΐ­ου, 2021 ανταπο­κρί­θη­κε η μα­κρι­νή Μαρ­τι­νί­κα. Εξω­τι­κή και ευ­ρω­παϊ­κή συγ­χρό­νως. Στη Βα­σι­λεία της Ελ­βε­τί­ας, τον Απρί­λη οι κοπέ­λες όλες μπροστά, σαν κο­ρυ­φαί­ες του χο­ρού, με την Ελευ­θε­ρία guidant le peuple του Ντελα­κρουά πρώ­τη. Αλ­λού το πλή­θος αντα­πο­κρί­θη­κε σαν ορ­γα­νω­μέ­νο χο­ρευ­τι­κό σύ­νο­λο, αλ­λού όπως τον καθοδη­γού­σε η πα­ρόρ­μη­σή του. Πα­ντού όμως ξε­χεί­λι­ζε η κραυ­γή που εί­χε γί­νει τρα­γού­δι για να διεκ­δι­κή­σει την Έξο­δο από τον απο­κλει­σμό. Θα έλε­γα, και κα­θό­λου ας μη θε­ω­ρη­θεί υπερ­βο­λή, ότι αυ­τό το τρα­γού­δι εί­ναι το ανά­λο­γο της Ωδής στη Χα­ρά του Σί­λερ στην 9η Συμ­φω­νία του Μπε­τό­βεν, η οποία γρά­φτη­κε με­τά τους αι­μα­τη­ρούς Να­πο­λε­ό­ντειους Πο­λέ­μους. Και αφού κά­θε επο­χή έχει τα δι­κά της όπλα για να πο­λε­μή­σει τον θά­να­το και την κα­τα­πί­ε­ση και η δι­κή μας έχει όλα εκεί­να τα ακορντε­όν και τα άλ­λα όρ­γα­να της Τέχνης που γί­νο­νται φάρ­μα­κα και κά­νουν για λί­γο να μη νοιώ­θε­ται η πλη­γή, όπως λέει ο Κ.Π. Καβάφης. Στο ζουμ που έκανε ο φα­κός, ξε­χώ­ρι­ζες τα εί­δω­λά σου, τα φρέ­σκα πρόσω­πα που θέ­λουν να ζήσουν, να τρα­γου­δή­σουν, να αγκαλιαστούν και να χορέ­ψουν μα­ζί, χωρίς δια­κρί­σεις, εφαρμό­ζο­ντας εκεί­νο το Liberté, Fraternité, Egalité, όπως τό­τε οι σημερινοί sans culottes αλ­λά και οι καλοβαλμένοι αστοί σε ενιαίο χο­ρό. Ένα Allons enfants de la patrie, Le jour de gloire est arrivé ! Το οποίο στα μέ­τρα της επο­χής μας παίρνει τη με­τά­φρα­ση Εμπρός παι­διά για τη ζωή η μέ­ρα της ελευ­θε­ρί­ας έφτα­σε… και όπως λέ­ει ο ποι­η­τής Στα στε­νά τα ρό­δια μου ν’ ανοί­ξω … Τα φι­λιά τα πα­λιά θ’ απο­λύ­σω που η λα­χτά­ρα μου άγια­σε! Αυ­τή η άγια λα­χτά­ρα έβγα­λε τους Γάλλους, και με­τά πολ­λούς άλ­λους, στους δρό­μους και στις πλα­τεί­ες, τα παιδιά με τ’ ανοι­χτό που­κά­μι­σο … και το σταυ­ρου­δά­κι του ήλιου κά­τω από τα μπου­φάν και τα κα­σκόλ, τους σά­κους στην πλά­τη, τις τσά­ντες στους ώμους. … για την ψυ­χι­κή μας υγεία την κοι­νω­νι­κή και πε­ρι­βαλ­λο­ντο­λο­γι­κή τα χα­μό­γε­λά μας, η εξυ­πνά­δα μας μη μέ­νου­με χω­ρίς αντί­στα­ση τα όρ­γα­να της πα­ρά­νοιάς τους Ο, όχι. όχι, όχι, όχι, όχι, όχι Εμείς θέ­λου­με να συ­νε­χί­ζου­με να χο­ρεύ­ου­με Να βλέ­που­με τις σκέ­ψεις μας να αγκαλιάζουν το σώ­μα μας ... Εί­ναι τυ­χαί­οι με­ρι­κοί χώ­ροι όπου έγι­ναν τα γυ­ρί­σμα­τα; Νο­μί­ζω όχι. Στις Βρυξέλλες πά­ντως η εκ­δή­λω­ση έγι­νε στις σκά­λες που δεν εί­ναι σαν της Οδησ­σού, αλ­λά εί­ναι οι σκά­λες του κε­ντρι­κού σταθμού De halvanhet. Φά­τσα στο μέτωπο του Σταθ­μού το μνη­μείο των πεσό­ντων σι­δη­ρο­δρο­μι­κών στους πολέμους 1914-1918 και 1940-1945 έδει­χνε, θύ­μι­ζε, τιμού­σε τους 3012 cheminots morts pour la patrie. Λοι­πόν δεν εί­ναι τυ­χαίο! Aux armes, citoyens ! Formez vos bataillons ! Marchons !Marchons ! Qu'un sang impur Abreuve nos sillons !   Πό­σο απέ­χουν αυ­τοί οι στί­χοι από τους σύγ­χρο­νους Εμείς θέ­λου­με/ Να συ­νε­χί­ζου­με να χορεύου­με Danser encore encore encore   ΧΑΡΤΗΣ 30 {ΙΟΥΝΙΟΣ 2021} By the same:    ΗΛΙΟΣ Ο ΗΛΙΑΤΩΡΑΣ - THE SOVEREIGN SUN ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 25 - MID- AUGUST 25 ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΒΕΑΤΡΙΚΗ - MEETING BEATRICE ΤΟ ΑΗΔΟΝΙ, ΤΟ ΤΡΙΖΟΝΙ, ΤΟ ΒΙΟΛΙ ΚΑΙ Η ΚΙΝΑ - THE N... ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ - SHALL WE DANCE

WE WANT TO KEEP ON DANCING   By Anthoula Daniil Rendered by Vassilis C. Militsis     An artistic event lies within History Hegel commented on Beethoven’s 9th Symphony.   Nous, on veut continuer à danser encore Voir nos pensées enlacer nos corps Passer nos vies sur une grille d'accords Oh, non non non non non non Nous on veut continuer à danser encore Voir nos pensées enlacer nos corps Passer nos vies sur une grille d'accords Nous sommes des oiseaux de passage Jamais dociles ni vraiment sages Nous ne faisons pas allégeance À l'aube en toutes circonstances Nous venons briser le silence We want to keep on dancing See our thoughts embrace our bodies Live our lives on a chord grid We want to keep on dancing See our thoughts embrace our bodies Live our lives on a chord grid   We are birds of passage Never docile nor really wise We do not pledge allegiance to no man We are always coming at dawn in any event, We are coming to break the silence   Among a host of other things that the song Danser encore  [written by Kaddour Hadadi aka HK.] was meant to say, it actually started as an anti-covid attitude. It was written on December 20, 2020. It was called A Hymn to Spring and united all those who claim the right to life, to freedom and to cultural expression. The revolutionary On lâche rien followed suit, which was spread throughout France and Europe, and even outside the continent. All the singing and dancing events have been uploaded on the internet exceeding one million views. With its repeated refrain it sounds endless:   Nous on veut continuer à danser encore Voir nos pensées enlacer nos corps Passer nos vies sur une grilled'accords [We want to keep on dancing See our thoughts embrace our bodies Live our lives on a chord grid We want to keep on dancing]   A site video reveals a group of friends in a city singing on a balcony of a house, and at a distance some island masses emerge from the sea; the landscape suggests Attica and not Corfu, according to Elytis, but the specific balcony recalls the balcony over the Mediterranean in the poem The Marble Table, which evoked Greece and her people in general. The video showed Marseilles, which justifies that a century before Albert Camus and Odysseus Elytis had been inspired by it to create a magazine – Empedocles – the subject matter of which would be the Mediterranean light. The chorus of the singing and dancing reactions was also joined by more French towns, with beautiful young men and women, who had not been dressed at Dior’s, had not been perfumed with Chanel  and had not been coiffed at Alexandre’s – neither haute couture, nor parfumes, nor haute coiffure. They were ordinary people, casually dressed, perfumed and kempt, set apart from those odd men out with their famous French elegance; they were people come straight from their work, the day’s toil untidy and unkempt – both indigenous and alien, colored people dressed in bizarre clothes denoting a very distant origin. However, all beamed with lust for life – young men carrying their kids on their backs, young moms holding their babies in their arms or pushing others in prams, while more kids hopping among the legs of grownups, thus signifying the child-time that hurries on overtaking the adults. Amidst this emotionally rebelling throng, resembling the mob that started marching and singing from Marseilles to Paris 232 years ago, I should say that I discerned at the barricades that Delacroix heroine, but also the other one on the backs of her fellow students in May 68. Then citizens were carrying guns, but now they carry musical instruments singing, dancing and giving vent to the happy screams of people alive, saying NO to death, saying NO to interdiction. They were those who had been considered ‘not necessary’ factors of the theater…However, they are indispensable for life to go on; that is why the kids flooded the streets and the squares… All this miscellaneous crowd of citizens and artists, the typical accordion prevailing all over the place along with every kind of stringed, wind and percussion musical instruments, tried to do what it could with hands, feet and voice. March 4, 2021, Gare du Nord, the chic Parisian citoyens belonged to another bourgeois category. The same was true at Gare de l'Est, April 8, 2021 as well as at Odéon and Brussels, where there were a great number of immigrants. Everyone sang and danced pour la culture. Flashmob Ostuni (Italy), May 17, 2021, per celebrare la libertà, la felicità è l’amore. In this location, through a fisheye lens effect, the piazza appeared to bulge outwards creating the illusion that the houses tilted and embraced those on the opposite side, the monuments bent and curved rendering the mob a singing ring.     In Switzerland, the singer with the top hat and his blonde mane (copying Klaus Kinski in a weary and mature version), the handsome villain, was coming back from For a Few Dollars More. In Italy, in Spain, in Portugal – everywhere you could experience the same sensation, the same song in a different language, but with the same longing of making your dream come true. On May 12, 2021, Martinique – exotic and at the same time European – responded. In April in Basel Switzerland, all the young maidens like the chorus women, Delacroix’s Liberty guidant le people, leading first. The crowd at some places responded as an organized dancing ensemble, and elsewhere it was being guided by its own urge. However, the cry that had grown into a song rang out craving the Exodus from the lockdown.   Without exaggeration, I would say that this song is the equivalent of Schiller’s Ode an die Freude in Beethoven’s 9th Symphony, composed some years after the blood stained Napoleonic Wars. Since each epoch has its own weapons to fight death and oppression, so has ours all those accordions and the rest of Art’s instruments, which become drugs to numb the wound at least for a little while, according to C. P. Cavafy [Melancholy Of Jason Kleander, Poet In Kommagini, A.D.. 595] On zooming in, you have distinguished your idols, the fresh faces that want to live, to dance together with the people, indiscriminately, applying the precept Liberté, Fraternité, Egalité, not only by the contemporary sans culottes but also by the well-to-do citizens in a single dance. Allons enfants de la patrie, Le jour de gloire est arrivé! This in our days can be expressed: Allons enfants de la patrie, Le jour de liberté est arrivé!   And the poet says: In the Straits I’ll open my pomegranates … I’ll unleash the old kisses canonized by my longing! [Elytis, Axion Esti] This holy longing has drawn first the French and then many others to the streets and to the squares; with the kids, their open shirts…and the sun's little cross [op.cit.] under their jackets and scarves, their back-sacks and bags swung on their shoulders. … for our psychic, social and environmental health, with our smiles, or our intelligence we should withstand the instruments of their folly; we say no to them. We want to keep on dancing, see our thoughts embrace our bodies, live our lives on a chord grid.         Have maybe some locations been chosen for shooting at random? I shouldn’t think so. Anyhow, in Brussels the shooting of the event took place at the stairs – not like those of Odessa – of the Central Station Halle Gate [de hal van het]. Right opposite the façade of the station a monument stands in memory and honor of the 3012 cheminots morts pour la patrie [railroad employees fallen for the fatherland] in the two world wars. Well that is not incidental! Aux armes, citoyens ! Formez vos bataillons ! Marchons !Marchons ! Qu'un sang impur Abreuve nos sillons ! [To arms citizens! Form your battalions! Let’s march, let’s march! Let blood impure Water our furrows!] How far apart are those lyrics from the contemporary ones? We want to keep on dancing, see our thoughts embrace our bodies, live our lives on a chord grid Danser encore encore encore   MAP 30 {JUNE 2021}