Ο ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΣ ΤΡΑΜΠ - TRUMP, THE PACIFIST

 

Ανάλυση Guardian: Ο Τραμπ και η χειρότερη προεδρική απόφαση εξωτερικής πολιτικής στην Ιστορία  ΚΟΣΜΟΣ01.03.26 16:26 efsyn.gr Επιμέλεια: Γιώργος Ι. Αλλαμανής   Ανάλυση του David Smith στη Guardian. Μέσα σε οκτώ λεπτά, φορώντας ένα λευκό καπέλο με τη λέξη «USA», ο Τραμπ ανέτρεψε μισόν αιώνα αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, αθέτησε την προεκλογική του υπόσχεση να αποφύγει τους «ατελείωτους πολέμους» και εξέθεσε τον επικεφαλής της FΙΦΑ, τον Τζιάνι Ινφαντίνο, ο οποίος απένειμε στον Αμερικανό πρόεδρο ένα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του «διεθνές βραβείο ειρήνης», ένα νόμπελ-μαϊμού. «Υπάρχει επίσης ένα όμορφο μετάλλιο για εσάς, μπορείτε να το φοράτε όπου θέλετε να πάτε», είχε πει κολακευτικά ο Ινφαντίνο στον Τραμπ τον περασμένο Δεκέμβριο. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν φορούσε αυτό το μετάλλιο το Σάββατο στο πολεμικό τηλεοπτικό του διάγγελμα από την έπαυλή του στο Μαρ α Λάγκο της Φλόριντα. Αντίθετα, έδωσε μια κακόγουστη παράσταση που θα έκανε κάποιους φιλάθλους να τον ρωτήσουν : «Μήπως είσαι ο Τζορτζ Γ. Μπους μεταμφιεσμένος;» Με τα παραπάνω λόγια ξεκίνησε την τελευταία ανάλυσή του στη Guardian ο Ντέιβιντ Σμιθ, ο επικεφαλής του Γραφείου Ουάσιγκτον της βρετανικής εφημερίδας. Στη συνέχεια εξήγησε γιατί κατά τη γνώμη του ο 80χρονος Τραμπ διεκδικεί με αξιώσεις νέο...ρεκόρ Ηνωμένων Πολιτειών στην κατηγορία «η χειρότερη προεδρική απόφαση εξωτερικής πολιτικής στην Ιστορία», αφήνοντας τον Μπους υιό, δεύτερο και καταϊδρωμένο. Ιδού εκτενή αποσπάσματα από την ανάλυση του έγκυρου δημοσιογράφου: «Ο Μπους οδήγησε τις ΗΠΑ σε έναν τραγικό πόλεμο στο Ιράκ το 2003, που κόστισε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπινες ζωές και τρισεκατομμύρια δολάρια και έληξε άδοξα το 2011. Εκείνη η απόφαση χαρακτηρίστηκε πρόσφατα από τη νεοϋορκέζικη δεξαμενή σκέψης «Council on Foreign Relations» ως η χειρότερη απόφαση εξωτερικής πολιτικής στην Ιστορία. Ο Τραμπ φαίνεται αποφασισμένος να κερδίσει τώρα αυτόν τον τίτλο. Τουλάχιστον ο Μπους προσπάθησε να επιχειρηματολογήσει υπέρ της εισβολής του – με ψέματα για όπλα μαζικής καταστροφής που δήθεν διέθετε ο Ιρακινός δικτάτορας Σαντάμ Χουσεΐν – και επιχείρησε να πείσει τον ΟΗΕ για τα πλεονεκτήματά της. Ο Τραμπ δεν μπήκε καν στον κόπο. Συγκέντρωσε μια τεράστια «αρμάδα» στη Μέση . Ανατολή με ελάχιστες εξηγήσεις προς το Κογκρέσο ή τους πολίτες. Και στην πρόσφατη ομιλία του για την Κατάσταση του Έθνους ανέφερε το Ιράν μία ώρα μετά την έναρξή της. «Μοχθηρή ομάδα» και παρελθοντολογία Τελικά, όταν οι βόμβες ήδη έπεφταν το πρωί του περασμένου Σαββάτου, προσπάθησε να προσφέρει ένα σκεπτικό στο βίντεό του στα κοινωνικά δίκτυα. Το ιρανικό καθεστώς, είπε, είναι «μια μοχθηρή ομάδα πολύ σκληρών, τρομερών ανθρώπων» των οποίων οι απειλητικές δραστηριότητες «θέτουν άμεσα σε κίνδυνο» τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους». Είπε για τα παλιά: την κρίση των Αμερικανών ομήρων στο Ιράν μετά την ισλαμική επανάσταση του 1979, την βομβιστική επίθεση σε στρατώνα πεζοναυτών στον Λίβανο το 1983, στην επίθεση στο πλοίο USS Cole στην Υεμένη το 2000 και στον ρόλο του Ιράν στον θάνατο και τον τραυματισμό Αμερικανών στρατιωτών στο κατεχόμενο Ιράκ. «Ήταν μαζική τρομοκρατία. Δεν πρόκειται να το ανεχτούμε άλλο», είπε. Όμως τίποτε από αυτά δεν απαντούσε σε ένα απλό ερώτημα: γιατί τώρα; «Το Ιράν είναι ο υπ’ αριθμόν ένα κρατικός χορηγός της τρομοκρατίας στον κόσμο και μόλις πρόσφατα σκότωσε δεκάδες χιλιάδες πολίτες του που διαδήλωναν στους δρόμους» τόνισε. Ο Τραμπ προσπέρασε τον δικό του ισχυρισμό ότι οι βομβαρδισμοί του περασμένου Ιουνίου είχαν «εξαλείψει ολοσχερώς» το πυρηνικό πρόγραμμα των Ιρανών. «Απέρριψαν κάθε ευκαιρία να αποκηρύξουν τις πυρηνικές τους φιλοδοξίες» είπε. Ύστερα ήρθε μια απροσδόκητη παραδοχή: «Οι ζωές γενναίων Αμερικανών ηρώων μπορεί να χαθούν και μπορεί να έχουμε απώλειες. Αυτό συμβαίνει συχνά στον πόλεμο. Αλλά δεν δρούμε για το παρόν. Δρούμε για το μέλλον. Πρόκειται για μια ευγενή αποστολή». Ιδού λοιπόν που ο Τραμπ, πρόεδρος-σταρ των τηλεοπτικών ριάλιτι, κατανοεί πόσο απελπιστική θα είναι η εικόνα αν Αμερικανοί στρατιώτες επιστρέψουν στην πατρίδα μέσα σε φέρετρα, έχοντας θυσιαστεί για έναν σκοπό που το κοινό ελάχιστα κατανοεί και ακόμη λιγότερο πιστεύει. «Ένας φυγόστρατος είναι πρόθυμος να θυσιάσει παιδιά της εργατικής τάξης. Πόσο γενναιόδωρο εκ μέρους του...» σχολίασε ο Ρούμπεν Γκαγιέγο, Δημοκρατικός γερουσιαστής από την Αριζόνα και βετεράνος του πολέμου στο Ιράκ. Το μάθημα-πάθημα του Μπους στο Ιράκ Ο Τραμπ φύλαξε την πιο αξιοσημείωτη δήλωση για το τέλος. Προέτρεψε τον ιρανικό λαό: «Όταν τελειώσουμε, αναλάβετε την κυβέρνησή σας. Αυτή θα είναι, πιθανόν, η μοναδική σας ευκαιρία για γενιές». Να το λοιπόν. Ύστερα από τόσα χρόνια που καταφερόταν (από ακροδεξιά σκοπιά) εναντίον των νεοσυντηρητικών, των ξένων παρεμβάσεων και της αλλαγής καθεστώτων, ο Τραμπ καλούσε στην ανατροπή της ιρανικής κυβέρνησης. Το φάντασμα του «ιέρακα» πρώην υπουργού Άμυνας Ντόναλντ Ράμσφελντ χαμογελούσε από ψηλά· ο Μπους χόρευε από χαρά φωνάζοντας: «Αυτός ο τύπος κάνει τον κόσμο να με νοσταλγεί»! Τι συνέβη; Τίποτα αντίθετο στον χαρακτήρα του. Ο Τραμπ ως επιχειρηματίας ήταν πάντα ριψοκίνδυνος τζογαδόρος, είτε χτίζοντας καζίνο στο Ατλάντικ Σίτι είτε λανσάροντας την αποτυχημένη αεροπορική του εταιρεία. Ο Τραμπ ως πολιτικός μετέφερε την αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ, διέταξε τη δολοφονία του Ιρανού διοικητή των επίλεκτων μονάδων των Φρουρών της Επανάστασης Κασέμ Σολεϊμανί το 2020, επέβαλε δασμούς σε εμπορικούς εταίρους και συνέλαβε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο. Κάθε φορά, οι ειδικοί προειδοποιούσαν για καταστροφή· κάθε φορά συνέβαινε κάτι λιγότερο από τον Αρμαγεδδώνα. Έτσι ο Τραμπ ένιωθε ολοένα και πιο ενθαρρυμένος να ρίξει ξανά τα ζάρια. Ακόμη και η κατεδάφιση της ανατολικής πτέρυγας του Λευκού Οίκου για να χτίσει μια αίθουσα χορού έγινε με τη λογική «Δράσε τώρα, άσε τους άλλους να κάνουν ερωτήσεις αργότερα». Το Ιράν, ωστόσο, είναι ένα στοίχημα εντελώς διαφορετικού μεγέθους και ο πρόεδρος δεν έχει ακόμη διατυπώσει μια μακροπρόθεσμη στρατηγική πέρα από την ελπίδα ότι «όλα θα πάνε καλά». Το μάθημα του Μπους υιού στο Ιράκ είναι ότι η «αλλαγή καθεστώτος» μιας χώρας είναι το εύκολο μέρος. Αυτό που ακολουθεί είναι μια κόλαση».   Το πλήρες άρθρο της Guardian By David Smith   Trump vies for Bush’s crown for worst foreign policy decision in history The US president upended half a century of US foreign policy in an eight-minute video with another attempt at Middle Eastern regime change. It was another date that would live in infamy. But whereas Franklin Roosevelt declared war in sombre tones to a joint session of Congress, Donald Trump did it his way. The US president wore a white “USA” cap, dark jacket and white shirt open at the collar. He stood at a blue lectern bearing the US presidential seal and a black microphone, with the Stars and Stripes behind him, presumably at his Mar-a-Lago residence in Florida. He released a video on his own social media network, Truth Social, at 2.30am on Saturday – a time when most Americans are asleep but Trump is often found rage-tweeting into the night. In the space of eight minutes, Trump proceeded to upend half a century of US foreign policy, renege on his campaign promise to avoid the risk of forever wars and leave the Fifa boss, Gianni Infantino, with some explaining to do about why he gave Trump a made-up peace prize. “There is also a beautiful medal for you that you can wear everywhere you want to go,” the oleaginous Infantino told Trump last December. Trump was not wearing that medal on Saturday. Instead, he delivered a performance that would have had soccer fans chanting: “Are you George Bush in disguise?” Bush dragged the US into a tragic war in Iraq in 2003 that costs hundreds of thousands of lives and trillions of dollars and was recently crowned by the Council on Foreign Relations thinktank as the worst foreign policy decision in history. The avaricious Trump seems determined to seize that title for himself with another act of Middle Eastern regime change. At least Bush tried to make a case to justify his invasion – mendacious as it was – and tried to convince the UN of its merits. Trump did not even bother. He amassed a huge “armada” in the Middle East with little explanation to Congress or the public. He did not mention Iran until more than an hour into this week’s State of the Union address. Finally, when the bombs were already falling, he tried to offer a rationale in his social media video. The Iranian regime, he said, are “a vicious group of very hard, terrible people” whose menacing activities “directly endanger” the US and its allies. Trump ran through the history of the Iran hostage crisis, the Marine barracks bombing, the attack on the USS Cole and Iran’s hand in killing and maiming US troops in Iraq. “It’s been mass terror, and we’re not going to put up with it any longer,” he said. But none of that answered a simple question: why now? Trump went on to reference Iranian proxy groups “that have soaked the earth with blood and guts” and cite Hamas’s 7 October attacks on Israel, saying: “Iran is the world’s No 1 state sponsor of terror and just recently killed tens of thousands of its own citizens on the street as they protested.” Trump underlined the US policy that Iran can never have a nuclear weapon and glided past his own past claim that last June’s attack had “obliterated” its programme, contending that the US wanted to make a deal but Tehran refused. “They rejected every opportunity to renounce their nuclear ambitions, and we can’t take it anymore,” he said. The president said the US had undertaken “a massive and ongoing operation to prevent this very wicked, radical dictatorship from threatening America and our core national security interests” – an ominous sign that Washington could be in for the long haul. The chair-for-life of the new Board of Peace promised to “raze their missile industry to the ground” and “annihilate their navy”. Then came an unexpected admission: “The lives of courageous American heroes may be lost, and we may have casualties. That often happens in war, but we’re doing this not for now. We’re doing this for the future, and it is a noble mission.” Here was Trump, the reality TV president, understanding how desperate the optics will look if American service members return home in body bags, their lives sacrificed for a cause that the public little understands and still less believes in. Ruben Gallego, a Democratic senator for Arizona and Iraq war veteran, responded on social media: “Draft dodger is willing to sacrifice working-class kids. How charitable of him.” Trump warned members of the Islamic Revolutionary Guards to lay down their weapons: “You will be treated fairly with total immunity, or you will face certain death.” But he saved the most extraordinary statement of all to the end. Having warned the Iranian people to stay sheltered because “bombs will be dropping everywhere”, Trump urged: “When we are finished, take over your government. It will be yours to take. This will be, probably, your only chance for generations. “For many years, you have asked for America’s help, but you never got it. No president was willing to do what I am willing to do tonight. Now you have a president who is giving you what you want. So let’s see how you respond.” There it was. After all those years of railing against neocons, foreign entanglements and regime change, Trump was calling for the overthrow of the Iranian government. The ghost of Donald Rumsfeld was smiling down on him; John Bolton and Lindsey Graham were high-fiving; Bush was dancing a jig of delight – this guy makes people miss me! What happened? Nothing out of character. Trump the businessman was always a reckless gambler, whether building casinos in Atlantic City or launching his own ill-fated airline. Trump the politician has moved the US embassy to Jerusalem, killed Iranian commander Qassem Suleimani, imposed sweeping tariffs on trading partners and captured the Venezuelan president, Nicolás Maduro. Each time, the experts warned of catastrophe; each time, something less than Armageddon happened, and so Trump felt increasingly emboldened to roll the dice again. (​Even his demolition of the White House East Wing was a case of “act now, let others ask questions later”.) Iran, however, is a gamble of an entirely different magnitude and the president is yet to articulate a long-term strategy beyond hoping for the best. The lesson of Iraq is that regime change is the easy part, but what happens next can be hell. Yet still the man who was given a Nobel peace prize by true winner María Corina Machado – and kept it! – has launched Operation Epic Fury on an unready world. As Ben Rhodes, a former deputy national security adviser under Barack Obama, tweeted: “Trump’s second term has been the worst-case scenario.”