MURDER AT THE INTERNATIONAL FAIR - EΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗ ΔΙΕΘΝΗ EΚΘΕΣΗ

 

MURDER AT THE INTERNATIONAL FAIR

 

Βy Filippos Filippou

Greek writer, essayist, and literary critic

Rendered by: Vassilis C. Militsis

Having been toured the most venues of the Fair, the two journalists broke away from the crowd of visitors and stood in front of the French pavilion looking at the exhibits: household appliances, clothes, perfumes, dolls, wooden models of the Eiffel Tower, and figurines of Napoleon. All those items had been placed with taste, finesse and solicitude. A crowd of men and women of every age had been thronged next to them.

Telemachus Leontaris was intrigued by the fact that the majority of the pavilion’s visitors belonged to the so-called stronger sex and wondered what it was that attracted the interest of the people. Was it the exhibits or something else? Naturally, he was not forgetting the traditional link between Greece and France.

Whereupon, he turned to Vassilis Tsirigos.

“Does the motto Greece – France Alliance apply?” he asked.

“Thanks to Catherine Deneuve!” he replied getting the idea.

In the pavilion an exquisite female, a Pekingese in her arms, was receiving the people. Red hair, green eyes, rouged lips, sporting an enticing smile, and a cute little nose in the semblance of Catherine Deneuve. She possessed a snow-white denture, as though it had been shined by a whitening agent, showing through her fleshy mouth, which suggested that of Brigitte Bardot at the time of the motion picture, Et Dieu crea la Femme, before she began to deal with the animals, to campaign against fur trade and such ecological matters.

Leontaris winked at Tsirigos and made his way alone to the girl, pushing slightly through the male crowd that were ogling her as well as  among some ladies who were taking virulent glances at her. Envy, he thought. As he was walking, he almost bumped onto a short, freckled, pale, slanted eyed man that suggested Chinese. The man was wearing a black, see-through shirt that showed his hairy chest clearly, and a gold crucifix with a thick chain hung around his neck.

“You’ve got a wonderful pavilion,” Leontaris addressed the girl in French.

“You’re so kind,” she replied in French, too, and attempting at the same time to tidy her cleavage with her hand. Her accent was rather provincial, which puzzled Leontaris.

“And you are beautiful,” he added.

“Thank you,” she said.

“Catherine or Brigitte?”

“My name is Malamo,” answered the girl in fluent Greek, giving him a guileless look. Her ‘l’ sounded sweet and sugary.

Leontaris, a bit embarrassed at his blunder, scratched his head and tried to patch it up.

“Are you from here?” he asked.

“From Kalamaria.” Her ‘l’ sounded more honeyed than before.

“You’re such an appealing creature as the entire city of Thessaloniki is, after all.”

“You’re exaggerating,” she said with a smile.

They were both at a loss for words.

All of a sudden, her smile froze. She opened her mouth to say something, but in vain. She lifted her hand, which hovered in midair, trying to point at something behind him.

“Help!” she screamed finally. Agitated, Leontaris turned his head and went pallid at what he had seen: his friend and colleague, Tsirigos, was lying on the ground, stabbed into the heart. An old woman screamed and a little girl screeched out of terror. Even the Pekingese yelped squeezing its snout into Malamo’s bosom. A knot of inquisitive onlookers was formed around the dead man. Leontaris cleared his path pushing aside the mob to reach the victim.

“Did he say something before he died?” he asked an elderly onlooker, who scrutinized the victim sullenly.

“Something about a gardenia,” he responded.

*

At the Thessaloniki Police Headquarters, journalist Telemachus Leontaris, editor of a renowned Athens paper, was talking with the chief. He explained to him that his visit to the city was not only to report on the Fair and the customary PM press interview; but essentially to meet Vassilis Tsirigos, the paper’s correspondent. They had to discuss a serious issue, which had made the headlines. Tsirigos had disclosed a criminal syndicate operating in Thessaloniki, a city in crime rate only second after Athens. In his exclusive feature he mentioned specific evidence and names after his painstaking research. Had things been different, the research would have been aborted. It is a known fact that reports are made to be published; not only to assist the police to shed light on similar cases let alone to contribute to administering justice. However, in the relevant report a Chinese – surname unknown – and a Croatian were being mentioned.

But, in fact, both were Greek. The former – the Chinese – had simply slanted eyes, whereas the latter – the Croatian – was called Christos Daratos, born in Brahami, Attica. Daratos was subject to charges of man slaughter, extortions, flesh pandering and weapons trafficking in Zagreb during the Yugoslavian civil war.

The chief was explicit:

“The Croatian’s presence in Thessaloniki has not been ascertained,” he told Leontaris standing up.

“But he was a good reporter; one of the best in our newspaper.”

“Tsirigos seems not to have crosschecked his scoop.”

“Then, why has he been murdered, chief?”

Leontaris was faced with questions that could not be answered with naïve excuses. He stood there mistrustful hoping for something specific to happen. The police chief twisted his thick moustache, which together with his uniform lent him authority: “How should I know? He might have owed money from gambling or from losing at dice.” His response was thoughtless, for it underestimated the skills of the deceased correspondent and insulted his memory. Leontaris was fuming. The chief was fooling him as though he were a baby. He felt like reading him the riot act once and for all but he was putting it off in due course as it was not the right timing. He decided that the chief should be punished not only for his sarcastic manner but also for his slurring remark against a dead man that was already beyond defending himself. What an idea! Late Tsirigos losing at dice! He even thought of asking his friend of the student days, the Minister of Citizen Protection, to bring him into disfavor and pack him off to the border, preferably to Kakavia, or there about, to police the area against Albanian illegal immigrants. In this way his deceased colleague would be avenged.

“He didn’t gamble. Neither did he throw dice, chief.”

“Just a figure of speech, Mr Leontaris.” On exiting the office, Leontaris tried to appear polite. “Thessaloniki is a nice city,” he commented. “And quiet,” remarked the chief. “Too quiet;” rejoined Leontaris. “They can murder you without much ado, while respecting police regulations.”

“What was that you said?” asked the chief with a hangdog look.

“Well, nothing. I’ve commented on the weather. It looks like rain according to the Met Office,” muttered sotto voce Leontaris and vanished along the corridor, not sparing a look back.

*

 

Before leaving the Pallas Hotel, on Tsimiski Street, where he was lodging, Leontaris spoke to the reception clerk.

“What does the word gardenia remind you of?” he asked.

“Gardenia?” the clerk was surprised; “Aren’t they flowers that merrymakers toss on female singers at trash night singing joints?”

“That’s right. A gardenia is a flower. But in this city there must be a club bearing the name of such a flower.”

The clerk racked his brain to remember.

He scratched the back of his neck to boost his rather weak memory and said..

“There is a number of stores with that name: a flower shop at the Rotonda area, a coffee house in Toumba and a dry cleaner’s in Harilaou.”

“Is that all?” asked Leontaris.

He was wondering whether it had to do with a shop or something else. He had no idea what Tsirigos meant when he uttered that word before giving up his ghost in front of Malamo’s terrifying eyes. After persistent pressure on the clerk plus a twenty euro note that he had furtively slipped to him in order to refresh his memory, he struck gold:

“I think there is a night-club in Vardaris, not far from Ladadika, called The Red Gardenia.

 “Well done, that’s a guy!” commended Leontaris and rushed out of the hotel.

He was striding briskly down the street humming a Tsitsanis tune. He was pleased with the discovery congratulating himself on his brilliant idea to question the clerk. From then onwards, he had to take careful steps, if he wanted to come out unscathed.

*

Before starting out with his investigation, he tramped up to the Upper Town in order to sort out his thoughts. He sat at a small café on Acropolis’ Street for a cup of coffee, stared at the Yedi Kule walls – once a notorious jail where a host of communists and leftists had been executed during the Stone Years, the turbulent period of the recent Greek history. He rambled through the narrow alleys and up inclines. Shorty before midnight he hailed a cab.

“To The Red Garden,” he said to the driver.

In a few minutes, after driving through poorly lit and dark quarters, they reached their destination. He paid the cabby, checked the entrance to the club and entered. A bunch of men, in formal or casually clothes, bald and double-chinned, all over forty, had reserved the tables near the dancing floor. The rest of the tables had been taken by younger patrons, rather shabbily dressed. He took an isolated table, placed away from the others and sat down.

“Whisky and soda on ice,” he ordered to a hulk of a waiter with a wart on his nose.

“Yes, sir.”

“And watch out. Don’t serve me adulterated alcohol, OK?”

“We don’t serve fake drinks, sir,” he replied feigning offense. The whisky came and he took a sip; the drink did not smell or tasted of potato. Perhaps it was concocted in moderation. As soon as the lights dimmed, a spotlight shone a red circle on the dais. Shortly a woman – the singer – emerged out of the dark and appeared within the circle. She was dressed in a red full-length dress that had side slits on the side and swayed provocatively. In a voice that sounded abysmal, she started singing Strangers in the Night, rendering it unrecognizable in her heavy Greek accent. She looked pretty though she concealed her shattered features in a thick layer of make-up.

She sang a few more similar little tunes, casting glances at the regulars; she smiled faintly at some whom she seemingly knew. When she was through, a middle aged dancing couple took her place; they did a dancing show to Tchaikovsky’s music Romeo and Juliet. Obviously they were Russians or Ukrainians, far skilled in their figures compared to the level of the shop.

Leontaris watched the singer retire backstage. As soon the woman was out of sight, he waved to the waiter. The latter approached warily, prepared for a row:

“Something wrong, sir?”

“Can I see the singer? He asked suavely putting a twenty euro bill in his hand.

The waiter pocketed the money and did an about face. Indeed, after a short while, the woman showed up. She had changed into an ordinary white dress with a matching top. She was cheerful, smiling, and inwardly wondering what exactly the customer wanted. She sat on the empty chair next to him crossing her gorgeous legs.

“What’s your name?”

“Jeannette.”

“I’m Telemachus. A journalist. Are you from Thessaloniki?”

“From Crete.”

“I served my military in Iraklion.”

“I’m from Chania.”

He produced a packet of cigarettes offering to her; she reached out taking one. He put one in his mouth, too, and lit hers first.

“What about a drink? What do you like?” he asked.

“The same as you.”

 “Wonderful.”

He signaled to the waiter.

“A whisky,” he ordered.

“You sing wonderfully,” he praised her.

“The woman felt flattered.

“Thank you.”

“Have you had music studies at a conservatory?”

“No, I’ve never been in such a place.”

She was self taught. She dreamed once of studying literature, but she opted for hair styling. She had attended a hairdressing school and got a job at a local hair salon. As she could not stand the boss’s sexual harassment, she quit, looked for work elsewhere, did odd jobs, worked as a salesgirl and at similar posts. In the long run she was stranded to this ‘shithole’ as she labeled The Red Gardenia. She was staying at Asvestochori, she worked at various places from Didymoteicho to Platamona, but her dream was to move down to Athens and have an album released.

“All the nice things in this country happen in Athens.” She said with a grievance.

At this juncture Leontaris confided to her that he intended to open a spot of Entertainment and Culture.

“What do you mean? What is a spot of Entertainment and Culture?”

He cracked a smile at her.

“It’ll be a joint for intellectuals” he explained

“It sounds a marvelous idea!”

“I have even thought of its name; it’ll be The Reportage.”

“I like it. Very fitting to your job.”

Leontaris took a sip of his drink.

“I’m thinking of quitting it all. That’s a shit of a job. D’ you know what some punks who call themselves anarchists are shouting at us? Scumbags, snitches, yellow hacks, SSYH for short.”

“Nonsense. I have met nice journalists, too.”

Leontaris fell to brooding for a while. Then he asked her.

“How about coming to Athens and work for me?”

Feeling flattered, she smiled at him.”

“A good idea.”

To tell the truth, anyone in her place would have agreed. His proposition was what she needed for her artistic career. Barely could she contain her joy; she wrote her address and phone number on a scrap of paper and handed it to him. The friendly chat carried on with jokes on Leontaris's part and spontaneous bursts of merriment from the singer. The Ukrainian or Russian couple was still dancing away on the dancing platform. All was going on fine until he asked her the crucial question:

“Do you happen to know Vassilis Tsirigos, the journalist?”

The woman was taken aback, was left speechless, went pale and after a momentary pause she managed to answer:

“No, I don’t know him.”

“You might know someone by the name Christos Daratos or Croatian. He’s somebody I know from Athens but I’ve lost touch with him.”

The woman turned paler not being able to utter a word. It was obvious that his questions had spoiled her mood.

“You must excuse me,” she said and headed to her dressing room.

In a way Leontaris expected such a reaction and did not attempt to stop her. Besides, the situation was not that simple. He noticed that the waiter with the wart on his nose had been watching him with hostility.

*

On the following day at noon he took a taxi to Asvestochori, to the address Jeannette had given him. He did not call her up in advance as he believed that at such hours decent night singers must have still been slumbering. After dismissing the cabby, he proceeded to the lonely house at the end of the village. He expected he was going to spend plenty of time during their talk. The scenery was idyllic. Birds were singing in the trees, a dog was barking and somewhere a lamb was bleating. The atmosphere was bucolic. At the garden gate, he rang the bell and listened. From a distance within the house he could hear radio popular music. He waited for a couple of minutes, turned the handle and found himself in the garden of the house. Suddenly, a man wearing a black PAOK football cap appeared in front of him:

“What’s up, mister?”

“Jeannette is staying here, isn’t she?”

It was then that he received a punch on his jaw and saw stars. Before realizing what exactly was going on, the man with the cap punched him once more, this time in the stomach. He doubled over, but did not fall; he endured and managed to choke back a cry of pain.

“Stay out of it, buddy! Don’t you ever walk by here or come to the club or you’re gonna be in a sorry state, capisce?” he said. Despite the pain on his jaw, Leontaris remained cool and made a mental note of the man’s features. He was burly looking like a professional wrestler. He walked out of the garden and left the area, his head bowed, in a bedraggled state.

*

On the following day, the journalist and his friend, police major Bekas, were sitting in the lobby of the Pallas hotel relishing their coffee. The major has flown over to Thessaloniki at Leontaris’ request in order to ensure the speeding up of the investigations, clear up the case and arrest Tsirigos’ killer. The journalist walked around with an adhesive bandage right at the point he had received the blow. He felt ashamed of his predicament, but he could not help it.

“What’s going on?” asked the major.

“I’ve already explained it to you on the phone, can’t you see?”

“For your sake I left a host of robbery, homicide, and businessmen kidnapping cases half-finished.”

“Matters over here are equally serious, like in Athens.”

“Oh, not really. In Athens, the mafias have run amuck.”

“Even up here they strike at will,” added Leontaris taking a sip from his cup of coffee.

“They don’t bother those that stay out of it.”

“What do you mean?”

“You’re playing the detective now?” Bekas sneered.

“I’m playing none; all I’m doing is my job. And you should know this: the Head of the Thessaloniki Security Department couldn’t care less; he’s indifferent and utterly apathetic. He doesn't give a damn about the poor kid they had done in for no reason at all.”

“You shouldn't stick your nose into the police's business” Bekas was stern.”

“Do you know what he told me? Thessaloniki is a quiet city.”

“Sure it is.”

“Are you fucking kidding me?”

*

In the evening they both paid a visit to The Red Gardenia. Although they had sat at a corner table all night in order to check the place as well as the entrance and exit, Jeannette did not appear. Another woman, more unattractive and careworn, but with a better voice than Jeannette sang. That hulk of the waiter with the wart on his nose was not present, either. The absence of both was highly suspicious, but they did not discuss it at that moment. Leontaris had a whisky and Bekas a screwdriver. According to Leontaris, the woman knew a great deal but she was afraid to speak. He believed that Daratos was threatening her. Or could the guy with the PAOK football cap, who had punched him, be bullying her?

In the wee hours of the night they decided to leave. They did not consume more alcohol to prevent their heads going dull; they had to keep their minds clear. No suspect had appeared; no strange move had been noticed. Bekas was the first to stand up. Leontaris ostensibly went to the toilette as it was agreed to follow Bekas five minutes later. They were to meet at De Facto, a bar in the direction of the White Tower, where the city culture vultures hang out.

The streets around Vardaris were empty, the night owls had returned to their homes. Leontaris strode out of the club to catch up with his friend. While he was walking carefree along Frangon Street, he belatedly noticed a car, headlights off, racing straight at him. Ιt sped up, wheels squealing and…

Suddenly a hand came out of the darkness and dragged him away forcibly. The car, its fender barely touching him, sped up and vanished along the street.

“They have it in for you,” said Bekas; he was the one that had saved his life.

“It seems so. First Tsirigos, now you.”

“They kill using vehicles here,” said Leontaris, recovering quickly from the shock. After all, Grigoris Lambrakis was assassinated with a three wheeled pick-up truck.”

*

The next day, Leontaris hired a cab again and headed to Jeannette’s house in Asvestochori. He had not phoned her in advance so she would not slip away had she known his upcoming visit. He rang the bell. If the chap with the PAOK cap answered, what more could he do than throw another punch at him? His fur had already been singed, he thought. Oddly enough, this time the woman received him promptly to the extent that Leontaris was apprehensive that it might be a trap. What if the hulk who threw such heavy blows was hiding in the closet, waiting to do it all over again? Just in case, Bekas was waiting around the corner, sitting in a civilian Security police car. “Who punched me in the jaw and gave me a bump on the head?” asked Leontaris to Jeannette.

They were sitting in a decrepit couch keeping a respectable distance between them and relishing their spoon preserves downing them with water out of the faucet. “The Congolese,” she explained. The woman wore a gossamer dressing gown and looked as if she had just got out of bed. Without makeup, her face revealed the inroads of time, yet everything about her emanated intense femininity.

“My friend Bekas will crush him,” said Leontaris. Upon hearing the famous name, the woman was pleasantly surprised. She opened her eyes wide and gaped in astonishment. “I’ve read Inspector Bekas’ stories,” she said. “Crime in Kolonaki and Murder Backstage. Didn't a guy named Maris write them? “No killer has ever got away with Bekas.” “The one you read about in the books had been my friend’s uncle. He passed away years ago.” The woman’s surprise increased and turned into sadness.

 

“Ah, the poor one; what a pity,” she said. Suddenly Jeannette unbuttoned her gown. She was stark naked underneath; she showed him her left breast. It was white as though it had not been exposed to the sun for years. At a point he could see a cigarette burn mark. “Who did it to you?” asked Leontaris.

“The Chinese that killed Tsirigos.”

“Why did he kill him?”

“He was jealous,” the woman replied smugly.

“Why was he jealous?”

“Because Vassilis and I…”

Leaving her sentence half finished, Jeannette put an Ella Fitzgerald’s record on the stereo. Then she walked back to the couch and sat very close to him. Her perfume was intoxicating. They listened to the first part of the song when Leontaris stood up before something unexpected and fateful occured.

“A cab’s waiting outside,” he lied.

“Don’t go!”

“See you tomorrow, bye-bye.”

*

Leontaris did not say anything to Bekas about his associate's relationship with Jeannette, nor did he mention what almost happened while Bekas was acting as a lookout. However, he followed him during the operation to arrest the Athenian criminal and his gang. They were together in a patrol car overseeing the policemen who had circled The Red Gardenia. Bekas, pistol in hand, was on the alert. When the Police Security Chief

gave the signal to bust in, dozens of uniformed and plainclothes policemen emerged from the darkness, guns drawn, and dashed into the club. Shortly afterwards, three men, their hands up, were being roughly pushed into the patrol cars by the police officers. Leontaris identified them at once: they were the wrestler pro, a.k.a the Congolese, the PAOK cap man, his hair thinning, in fact, the slant eyed one, alias, the Chinese, Vassilis Tsirigos’ murderer and Daratos or the Croatian, a notoriously familiar puss from newspaper photos.

“That gook has killed my friend and put out his fag on Jeannette’s breast,” Leontaris told Bekas. “To teach him a lesson, you’ve got to stick a gun up his ass…” No sooner had he finished his sentence than two of the arrested attempted to escape. A policeman tripped the Chinese down while a bullet from Bekas's gun knocked the Congolese man’s black cap off his head, who took a dive onto the pavement of the street.

*

The De Facto on Pavlou Mela Street was chockfull. The patrons, chiefly young people in black or flashy clothes, boys and girls, drank away, jested and made passes among them. A number of regulars, glass in hand, had stepped out into the street. Telemachus Leontaris and Yannis Bekas, sitting at a corner table, were drinking juices and talking of their adventure in the city. Jeannette was also with them; she pretended to be engrossed in their talk but skillfully was stroking Leontaris’s knee under the table.

They agreed that the arrest of the miscreants was a success for the chief of the Security Police; hence it was not advisable that he be sent to the border in disfavor.

“Luckily I called you,” said Leontaris; “Otherwise I…”

“Otherwise you would have had Tsirigos’s fate.” Added Bekas.

The journalist attempted to change the subject; he despised to talk about blood and death. There were more interesting things in life. “Well, you can’t imagine how erotic this city is,” he stated to his friend. “I can see that,” the major said jestingly; “It isn’t high math.” Leontaris was about to say something but Jeannette cut in: “How about going to the Modiano market for tripe soup?” she suggested; “we’ve got plenty of time to discuss the rest in Athens.” “What?” Bekas was taken by surprise; “Are coming down to Athens?”

 

“Sure, your friend is opening a club, officer. He’ll call it The Reportage, and he will take me in.” “Is that so, you little buster?”Said Bekas. “So you won’t be staying for the PM’s address and press interview at the Fair!” Leontaris winked at him meaningfully.

“Shall we bother with the Prime Minister now?”

 

 EΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗ ΔΙΕΘΝΗ EΚΘΕΣΗ

 

Φίλιππου Φιλίππου

 

Αφού περιηγήθηκαν τους περισσότερους χώρους της Έκθεσης, οι δύο δημοσιογράφοι ξέφυγαν από το πλήθος των επισκεπτών και στάθηκαν μπροστά στο γαλλικό περίπτερο, παρατηρώντας τα εκθέματα: οικιακές συσκευές, ρούχα, αρώματα, κούκλες, ξύλινα ομοιώματα του Πύργου του Άιφελ, κουκλάκια με τη μορφή του Ναπολέοντα. Όλα εκεί ήταν τοποθετημένα με γούστο, φινέτσα και μεράκι. Δίπλα τους συνωστίζονταν ένα σωρό άνδρες κάθε ηλικίας.

Ο Τηλέμαχος Λεοντάρης παραξενεύτηκε που η πλειονότητα των επισκεπτών του περιπτέρου ανήκε στο λεγόμενο ισχυρό φύλο ­κι αναρωτήθηκε τι ήταν αυτό που τραβούσε το ενδιαφέρον του κόσμου: τα εκθέματα ή κάτι άλλο; Δεν ξεχνούσε βεβαίως τους παραδοσιακούς δεσμούς φιλίας ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γαλλία.

Οπότε, στράφηκε προς τον Βασίλη Τσιρίγκο.

«Ελλάς-Γαλλία, Συμμαχία;» τον ρώτησε.

«Ζήτω η Κατρίν Ντενέβ!» είπε εκείνος, μπαίνοντας στο νόημα.

Μέσα στο περίπτερο υποδεχόταν τον κόσμο ένα εξαίσιο θηλυκό που κρατούσε ένα πεκινουά στην αγκαλιά. Είχε κόκκινα μαλλιά, πράσινα μάτια, ροζ βαμμένα χείλη, γοητευτικό χαμόγελο και μια χαριτωμένη μυτούλα σε στυλ Κατρίν Ντενέβ. Τα δόντια της ήταν κάτασπρα, σαν να τα είχε γυαλίσει με λευκαντικό, και πρόβαλαν προκλητικά μέσα από το σαρκώδες στόμα, που θύμιζε εκείνο της Μπριζίτ Μπαρντό την εποχή της ταινίας «Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα», ­προτού δηλαδή αρχίσει ν’ ασχολείται με τα ζώα, την καταπολέμηση του εμπορίου της γούνας και άλλα τέτοια οικολογικά.
Ο Λεοντάρης έκλεισε το μάτι στον Τσιρίγκο και προχώρησε μόνος του προς το μέρος της κοπέλας, σπρώχνοντας ελαφρά τους άνδρες που την έτρωγαν με τα μάτια, αλλά και κάτι γυναίκες που της έριχναν φαρμακερές ματιές. Ζήλια, σκέφτηκε. Καθώς περπατούσε, παρ’ ολίγον να πέσει πάνω σ’ έναν κοντό άνδρα με χλωμό πρόσωπο, φακίδες και σχιστά μάτια που θύμιζε Κινέζο. Ο άνδρας φορούσε ένα μαύρο πουκάμισο τόσο ανοιχτό που επέτρεπε να φαίνονται οι τρίχες τού στήθους του, ενώ από τον λαιμό του κρεμόταν ένας χρυσός σταυρός με χοντρή αλυσίδα.
«Θαυμάσιο είναι το περίπτερό σας», είπε ο Λεοντάρης στην κοπέλα, στα γαλλικά.

«Είστε πολύ ευγενικός», είπε εκείνη στην ίδια γλώσσα, επιχειρώντας να τακτοποιήσει με το χέρι το ντεκολτέ της. Η προφορά της είχε επαρχιώτικη χροιά, πράγμα που παραξένεψε τον Λεοντάρη.
«Κι εσείς είστε όμορφη», πρόσθεσε.
«Σας ευχαριστώ».
«Κατρίν ή Μπριζίτ;»
«Με λένε Μαλάμω», του είπε η κοπέλα σε άπταιστα ελληνικά με αθώο βλέμμα. Το λάμδα ακούστηκε γλυκό και ζαχαρωμένο.
Ο Λεοντάρης, λίγο αμήχανος για την γκάφα του, έξυσε το τριχωτό της κεφαλής του και προσπάθησε να τα μπαλώσει.
«Από ‘δώ;» τη ρώτησε.
«Από την Καλαμαριά». Το καινούργιο λάμδα ακούστηκε πιο μελωμένο.
«Είστε ένα ερωτικό πλάσμα, όπως ερωτική είναι ολόκληρη η Θεσσαλονίκη».
«Υπερβάλλετε», του είπε μειδιώντας.
Μείνανε για λίγο αμίλητοι από αμηχανία. Ξαφνικά, το χαμόγελο της κοπέλας πάγωσε. Άνοιξε το στόμα της για να μιλήσει, αλλά δεν τα κατάφερε. Το χέρι της σηκώθηκε, κι έμεινε μετέωρο, δείχνοντας κάτι πίσω του.
«Βοήθεια!», φώναξε τελικά.
Ταραγμένος, ο Λεοντάρης έστρεψε το κεφάλι του κι αυτό που είδε, τον έκανε να χλωμιάσει: ο Τσιρίγκος, ο φίλος και συνεργάτης του, ήταν πεσμένος στο έδαφος μ’ ένα μαχαίρι στην καρδιά.
Μια γριά ούρλιαξε, ένα κοριτσάκι τσίριξε από τον φόβο. Ακόμα και το πεκινουά γάβγισε, χώνοντας τη μουσούδα του στο ντεκολτέ της Μαλάμως. Αμέσως, ένας κύκλος από περίεργους σχηματίστηκε γύρω από τον νεκρό. Ο Λεοντάρης άνοιξε δρόμο με τα χέρια, για να φθάσει κοντά του.
«Είπε τίποτα προτού ξεψυχήσει;» ρώτησε έναν ηλικιωμένο περίεργο, ο οποίος παρατηρούσε το θύμα σκυθρωπός.
«Κάτι σαν γαρδένια», απάντησε εκείνος.

*
Στα γραφεία της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης ο δημοσιογράφος Τηλέμαχος Λεοντάρης, συντάκτης γνωστής αθηναϊκής εφημερίδας, συζητούσε με τον διοικητή. Του ανέφερε τους λόγους της επίσκεψής του στην πόλη, που δεν ήταν μόνο η Έκθεση και η παρακολούθηση της καθιερωμένης συνέντευξης του πρωθυπουργού. Βασικός σκοπός του ταξιδιού του ήταν η συνάντησή του με τον Βασίλη Τσιρίγκο, τον ανταποκριτή της εφημερίδας. Είχαν να συζητήσουν ένα σοβαρό θέμα, το οποίο είχε ήδη γίνει σε αυτήν ρεπορτάζ και μάλιστα πρωτοσέλιδο.
Ο Τσιρίγκος είχε αποκαλύψει ένα κύκλωμα κακοποιών που δρούσε στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη που ερχόταν δεύτερη σε εγκληματικότητα μετά την Αθήνα. Στο ρεπορτάζ του ανέφερε συγκεκριμένα στοιχεία και ονόματα, ως αποτέλεσμα της εξονυχιστικής του έρευνας. Σε μια άλλη περίπτωση, το ζήτημα θα σταματούσε εκεί. Ως γνωστόν τα ρεπορτάζ γίνονται για να δημοσιεύονται και όχι για να βοηθήσουν τις αρχές στην διαλεύκανση παρόμοιων υποθέσεων και πολύ περισσότερο για να συνδράμουν στην απόδοση δικαιοσύνης. Στο σχετικό δημοσίευμα όμως αναφερόταν και κάποιος Κινέζος, αγνώστου επωνύμου, και κάποιος Κροάτης. Κι οι δύο ήταν βέβαια Έλληνες. Ο πρώτος, ο Κινέζος, είχε απλώς σκιστά μάτια, ενώ ο Κροάτης ονομαζόταν Χρήστος Δαράτος και ήταν γεννημένος στο Μπραχάμι. Ο Δαράτος εβαρύνετο με κατηγορίες για φόνους, εκβιασμούς, νταβατζιλίκια, αλλά και λαθρεμπόριο όπλων στο Ζάγκρεμπ στη διάρκεια του γιουγκοσλαβικού εμφυλίου πολέμου.
Ο διοικητής ήταν κατηγορηματικός:

«Η παρουσία του Κροάτη στη Θεσσαλονίκη δεν έχει εξακριβωθεί», είπε στον Λεοντάρη, ορθώνοντας το ανάστημά του.

«Μα ήταν καλός ρεπόρτερ. Από τους καλύτερους δημοσιογράφους της εφημερίδας μας».

«Ο Τσιρίγκος φαίνεται δεν διασταύρωσε τις πληροφορίες του».

«Τότε γιατί τον σκότωσαν, κύριε διοικητά;»

Ο Λεοντάρης είχε απορίες που δεν λύνονταν με αφελείς δικαιολογίες. Στεκόταν καχύποπτος, περιμένοντας κάτι συγκεκριμένο. Ο διοικητής έστριψε το παχύ μουστάκι του που μαζί με τη στολή του προσέδιδε κύρος:
«Ξέρω ‘γώ; Μπορεί να χρωστούσε στα χαρτιά. Ή στο μπαρμπούτι».
Η απάντηση ήταν αψυχολόγητη, υποτιμούσε τις ικανότητες του νεκρού ανταποκριτή και ταυτόχρονα πρόσβαλε τη μνήμη του. Ο Λεοντάρης έβραζε από το κακό του. Ο διοικητής τον δούλευε, λες και ήταν μωρό παιδί. Ήθελε να του τα ψάλλει μια και καλή, όμως το ανέβαλε για ευθετότερο χρόνο, η στιγμή δεν ήταν κατάλληλη. Ναι, ο διοικητής έπρεπε να τιμωρηθεί για το ύφος του, μα και για τον υπαινιγμό που είχε εκτοξεύσει εναντίον ενός ανθρώπου που δεν μπορούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Άκου χρωστούσε στο μπαρμπούτι! Σκεφτόταν μάλιστα να ζητήσει από τον υπουργό Δημόσιας Τάξης, που ήταν φίλος του από την εποχή των φοιτητικών τους χρόνων, να τον θέσει υπό δυσμένεια. Η πιο καλή τιμωρία θα ήταν να τον στείλει στα σύνορα, κατά προτίμηση στην Κακαβιά, ή εκεί κοντά, για να αστυνομεύει την περιοχή από τους Αλβανούς λαθρομετανάστες.

«Δεν έπαιζε χαρτιά. Ούτε μπαρμπούτι, κύριε διοικητά».

«Τρόπος του λέγειν, κύριε Λεοντάρη».
Βγαίνοντας από το γραφείο, ο Λεοντάρης προσπάθησε να φανεί ευγενικός.
«Ωραία η Θεσσαλονίκη», σχολίασε.
«Και ήσυχη», παρατήρησε ο διοικητής.
«Πολύ ήσυχη. Σε σκοτώνουν χωρίς θόρυβο, σεβόμενοι τις αστυνομικές διατάξεις».

«Πώς είπατε;» ρώτησε εκείνος, με ύφος δαρμένου σκυλιού.

«Α, τίποτα. Κάτι είπα για τον καιρό. Μπορεί να βρέξει, σύμφωνα με την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία», μουρμούρισε ο Λεοντάρης και χάθηκε στο διάδρομο, χωρίς να κοιτάξει πίσω του.

*

Πριν φύγει από το ξενοδοχείο «Παλλάς», της οδού Τσιμισκή, όπου έμενε, ο Λεοντάρης απευθύνθηκε στον υπάλληλο της υποδοχής.

« Τι σας θυμίζει η λέξη “γαρδένια”;», τον ρώτησε.

«Γαρδένια;» απόρησε εκείνος. «Λουλούδι δεν είναι; Αυτά που πετάνε στα σκυλάδικα;»

«Ναι, λουλούδι είναι. Αλλά εδώ στη Θεσσαλονίκη πρέπει να είναι και όνομα μαγαζιού».

Ο υπάλληλος προσπάθησε να θυμηθεί. Έξυσε το σβέρκο του για να βοηθήσει την μάλλον ασθενή μνήμη του και είπε:

«Μ’ αυτό το όνομα υπάρχουν ένα ανθοπωλείο στη Ροτόντα, ένα καφενείο στην Τούμπα και ένα καθαριστήριο στου Χαριλάου».

«Μόνο;» έκανε ο Λεοντάρης.

Αναρωτιόταν αν επρόκειτο για μαγαζί ή για κάτι άλλο. Δεν μπορούσε να φανταστεί τι εννοούσε ο Τσιρίγκος με τη λέξη που ξεστόμισε, προτού αφήσει την τελευταία του πνοή υπό το τρομαγμένο βλέμμα της Μαλάμως. Ύστερα από επίμονες πιέσεις επί του υπαλλήλου, ­συν ένα χαρτονόμισμα των είκοσι ευρώ που γλίστρησε με τρόπο προς το μέρος του, ώστε να φρεσκάρει τη μνήμη του,­ έβγαλε λαβράκι:

«Νομίζω πως στον Βαρδάρη, όχι μακριά από τα Λαδάδικα βρίσκεται το καμπαρέ “Κόκκινη Γαρδένια”.

«Μπράβο! Είσαι τσίφτης!» του είπε ο Λεοντάρης και βιάστηκε να βγει από το ξενοδοχείο.

Περπατούσε στο δρόμο, σιγοψιθυρίζοντας ένα τραγούδι του Τσιτσάνη. Ήταν ευχαριστημένος από την αποκάλυψη και έδωσε συγχαρητήρια στον εαυτό του για την ερώτηση στον υπάλληλο του ξενοδοχείου. Από δω και πέρα όμως, έπρεπε να είναι προσεκτικός στις κινήσεις του, αν ήθελε να τη βγάλει καθαρή.
*
Προτού ξεκινήσει για την έρευνά του, ανέβηκε στην Άνω Πόλη με τα πόδια για να βάλει σε τάξη τις σκέψεις του. Ήπιε καφέ σ’ ένα καφενεδάκι της οδού Ακροπόλεως, χάζεψε τα τείχη του Γεντί Κουλέ, που κάποτε ήταν περιώνυμη φυλακή κι όπου στα πέτρινα χρόνια είχαν εκτελεστεί ένα σωρό αριστεροί, και περιπλανήθηκε στα στενά και στις ανηφόρες. Πριν από τα μεσάνυχτα πήρε ταξί.

«Στην “Κόκκινη Γαρδένια”», στον οδηγό.

Μέσα σε λίγα λεπτά, κι αφού το αμάξι πέρασε από σκοτεινιές γειτονιές, βρέθηκε στον προορισμό του. Πλήρωσε τον ταξιτζή, έλεγξε την είσοδο του μαγαζιού και μπήκε. Ένα σωρό άντρες με κουστούμια ή χωρίς, με φαλάκρες και διπλοσάγονα, όλοι πάνω από τα σαράντα, είχαν πιάσει τα τραπεζάκια κοντά στην πίστα. Στα υπόλοιπα τραπέζια κάθονταν νεότεροι πελάτες, λιγότερο περιποιημένοι. Έπιασε ένα μοναχικό τραπέζι παράμερα και περίμενε.

«Ένα ουίσκι με σόδα και παγάκια», είπε στο σερβιτόρο, έναν κρεμανταλά με κρεατοελιά στη μύτη.

«Μάλιστα».

«Και που ’σαι. Μην μου βάλεις μπόμπα, ε;»

«Εμείς δεν πουλάμε μπόμπες, κύριε», του είπε εκείνος, παριστάνοντας τον θιγμένο.
Το ουίσκι ήρθε, ήπιε μια γουλιά, το ποτό δεν μύριζε ούτε είχε γεύση πατάτας, ίσως η νόθευσή του γινόταν με μέτρο. Όταν τα φώτα χαμήλωσαν, ένας προβολέας σχημάτισε κόκκινο φωτεινό κύκλο στην πίστα. Σε λίγο βγήκε από το σκοτάδι και μπήκε στον κύκλο μια γυναίκα, η τραγουδίστρια. Ήταν ντυμένη μ’ ένα κόκκινο ολόσωμο φόρεμα που είχε σκισίματα στο πλάι και κουνιόταν προκλητικά. Με φωνή που έμοιαζε να βγαίνει από τα έγκατα της γης, άρχισε με το “Strangers in the night”, που το ‘κανε αγνώριστο με τα ελληνοπρεπή αγγλικά της. Φαινόταν όμορφη, μα τα χαρακτηριστικά της ήταν τσακισμένα και τα έκρυβε κάτω από ένα παχύ στρώμα μεϊκάπ.

Είπε μερικά παρόμοια τραγουδάκια ακόμα, ρίχνοντας ματιές προς τους πελάτες, σε ορισμένους χαμογελούσε αμυδρά (φαινόταν να τους ήξερε). Όταν τελείωσε, τη θέση της πήρε ένα χορευτικό ζευγάρι μεσηλίκων που χόρεψαν υπό τους ήχους της μουσικής του Ρωμαίου και Ιουλιέτας του Τσαϊκόφσκι. ­ Προφανώς ήταν Ρώσοι ή Ουκρανοί, σκάλες ανώτεροι στις φιγούρες τους από το επίπεδο του μαγαζιού. ­

Ο Λεοντάρης παρακολούθησε την τραγουδίστρια να αποσύρεται στα παρασκήνια. Μόλις η γυναίκα χάθηκε από τα μάτια του, έκανε νεύμα με το χέρι στο σερβιτόρο. Εκείνος κατέφθασε επιφυλακτικός, έτοιμος για καβγά:

«Συμβαίνει κάτι, κύριε;»

«Μπορώ να δω την τραγουδίστρια;» τον ρώτησε γλυκά, βάζοντάς του ένα χαρτονόμισμα των είκοσι ευρώ στο χέρι.

Ο σερβιτόρος έχωσε το χρήμα στην τσέπη του παντελονιού του και έκανε μεταβολή. Πράγματι, ύστερα από λίγο, εκείνη δεν άργησε να φανεί. Είχε αλλάξει ντύσιμο, τώρα φορούσε ένα απλό άσπρο φουστάνι με ανάλογη μπλούζα. Ήταν πρόσχαρη, χαμογελούσε και ενδόμυχα αναρωτιόταν τι ακριβώς ήθελε ο πελάτης. Κάθισε στην άδεια καρέκλα δίπλα του και σταύρωσε τα υπέροχα πόδια της.

«Πώς σε λένε;»

«Ζανέτ».

«Εμένα Τηλέμαχο. Είμαι δημοσιογράφος. Θεσσαλονικιά;»

«Κρητικιά».

«Ήμουν φαντάρος στο Ηράκλειο».

«Εγώ είμαι από τα Χανιά».

Έβγαλε τα τσιγάρα του, της πρόσφερε το πακέτο του, εκείνη άπλωσε το χέρι της, έβαλε ένα τσιγάρο στο στόμα του, και άναψε πρώτα το δικό της.

«Ποτό; Τι πίνεις;» τη ρώτησε.

«Ό,τι πίνεις κι εσύ».

«Θαυμάσια».

Κάλεσε πάλι το σερβιτόρο.

«Ένα ουίσκι!» παράγγειλε.

«Τραγουδάς καλά», της είπε.

Η γυναίκα κολακεύτηκε.

«Ευχαριστώ».

«Έχεις κάνεις σπουδές σε ωδείο;»

«Όχι, δεν πήγα σε ωδείο».

Ήταν αυτοδίδακτη. Κάποτε ήθελε να σπουδάσει φιλολογία, μα αντί για το Πανεπιστήμιο, γράφτηκε σε μια σχολή κομμωτικής και βρήκε δουλειά σε συνοικιακό κουρείο. Επειδή δεν ανεχόταν τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις του κουρέα, έφυγε, έψαξε αλλού, έκανε διάφορες δουλειές, πωλήτρια και τέτοια. Τελικά εξόκειλε σ’ αυτό το “κωλοχανείο”, όπως αποκάλεσε την “Κόκκινη Γαρδένια”. Έμενε στο Ασβεστοχώρι, είχε δουλέψει σε διάφορα μαγαζιά από το Διδυμότειχο έως τον Πλαταμώνα και τ’ όνειρό της ήταν να κατεβεί στην Αθήνα για να ηχογραφήσει κανένα δίσκο.

«Όλα τα καλά σε τούτη τη χώρα στην Αθήνα γίνονται», είπε με παράπονο.

Τότε ο Λεοντάρης της εκμυστηρεύτηκε πως σχεδίαζε ν’ ανοίξει ένα μαγαζί κεφιού και κουλτούρας.

«Τι εννοείς; Τι πάει να πει μαγαζί κεφιού και κουλτούρας;»

Εκείνος της χαμογέλασε.

«Θα είναι σκυλάδικο για διανοούμενους», είπε.

«Μπράβο. Ωραία ιδέα».

«Έχω βρει ­και τ’ όνομα, θα το πω “Ρεπορτάζ”».

«Μ’ αρέσει. Πολύ ταιριαστό με το επάγγελμά σου».

Ο Λεοντάρης κατέβασε μια γουλιά ποτό.

«Σκέφτομαι να τα παρατήσω. Δεν είναι δουλειά αυτή. Ξέρεις τι μας φωνάζουν κάτι τσογλάνια που αυτοαποκαλούνται αναρχικοί; Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι».

«Υπερβολές. Έχω γνωρίσει και καλούς δημοσιογράφους».

Ο Λεοντάρης σκεφτόταν. Έπειτα είπε:

«Τι θα ’λεγες να ερχόσουν στην Αθήνα για να δουλέψεις μαζί μου;».

Κολακευμένη εκείνη, του χαμογέλασε.

«Είναι μια καλή ιδέα».

Εδώ που τα λέμε, οποιαδήποτε στη θέση της το ίδιο θα έλεγε. Η πρόταση ήταν ό,τι έπρεπε για την καλλιτεχνική καριέρα της. Με χαρά που δεν μπορούσε να κρύψει, έγραψε σ’ ένα κομμάτι χαρτί τη διεύθυνση και το τηλέφωνό της και του το έδωσε. Η φιλική κουβεντούλα συνεχίστηκε με ανέκδοτα εκ μέρους του Λεοντάρη και αυθόρμητα γέλια εκ μέρους της τραγουδίστριας. Στην πίστα χόρευαν ακόμα οι Ρώσοι ή οι Ουκρανοί χορευτές. Όλα πήγαιναν καλά μέχρι τη στιγμή που της απηύθυνε την κρίσιμη ερώτηση:

«Γνωρίζεις τον Βασίλη Τσιρίγκο, τον δημοσιογράφο;»

Η γυναίκα αιφνιδιάστηκε, κόπηκε, χλώμιασε και ύστερα από στιγμιαίο δισταγμό απάντησε:

«Όχι, δεν τον γνωρίζω».

«Γνωρίζεις κάποιον Χρήστο Δαράτο ή Κροάτη; ­Είναι γνωστός μου από την Αθήνα, τον έχω χάσει».

Η γυναίκα χλώμιασε περισσότερο και μετά μουγγάθηκε. Ήταν φανερό πως οι δύο ερωτήσεις της είχαν χαλάσει τη διάθεση.

«Συγγνώμη», του είπε και κατευθύνθηκε προς το καμαρίνι της.

Ο Λεοντάρης που κατά κάποιο τρόπο περίμενε την αντίδρασή της δεν επιχείρησε να τη σταματήσει. Εξάλλου, τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά. Πρόσεξε πως το γκαρσόνι με την κρεατοελιά στη μύτη τον παρατηρούσε εχθρικά.

*
Το μεσημέρι της επόμενης ημέρας πήγε στο Ασβεστοχώρι, στη διεύθυνση που του είχε δώσει η Ζανέτ. Δεν της τηλεφώνησε πρώτα, πίστευε πως τέτοια ώρα θα κοιμόταν ακόμα, όπως κάνουν οι καθώς πρέπει τραγουδίστριες. Αφού έδιωξε τον ταξιτζή, πιστεύοντας ότι θα ξόδευε αρκετό χρόνο στη συζήτησή τους, προχώρησε προς το μοναχικό σπίτι στην έξοδο της κωμόπολης. Ήταν ένα ειδυλλιακό τοπίο. Πουλάκια κελαηδούσαν στα δέντρα, ένας σκύλος γάβγισε, ένα αρνάκι βέλαξε, η ατμόσφαιρα ήταν βουκολική. Χτύπησε το κουδούνι και αφουγκράστηκε. Από μακριά ερχόταν λαϊκή μουσική από ραδιόφωνο. Περίμενε κάμποσα λεπτά, έπιασε το πόμολο, το έστριψε και βρέθηκε στον κήπο του σπιτιού.
Ξαφνικά, ένας άντρας που φορούσε το μαύρο κασκέτο του ΠΑΟΚ εμφανίστηκε μπροστά του:

«Τι θέλεις, κύριος;»

«Τη Ζανέτ. Εδώ δεν μένει;»

Τότε έφαγε μια γροθιά στο σαγόνι και είδε τον ουρανό σφοντύλι. Πριν προλάβει να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς συνέβαινε, ο άντρας με το κασκέτο του έριξε άλλη μια γροθιά, αυτή τη φορά στο στομάχι. Διπλώθηκε στα δύο, μα δεν έπεσε, άντεξε, κατορθώνοντας να πνίξει μια κραυγή πόνου.
«Να κάτσεις στ’ αυγά σου, φιλαράκο! Μην ξαναπεράσεις από ‘δω κι από το μαγαζί, γιατί θα σε κλάψουν οι ρέγγες! Γκέγκε;» έκανε ο παλικαράς.
Παρά τον πόνο στο σαγόνι και στο στομάχι, ο Λεοντάρης, έμεινε ψύχραιμος και συγκράτησε τα χαρακτηριστικά τού άντρα. Ήταν εύσωμος,­ θύμιζε αθλητή του κατς. Ύστερα βγήκε από τον κήπο κι έφυγε από την περιοχή με σκυμμένο κεφάλι, σαν βρεγμένη κότα.

*

Την επόμενη μέρα, ο δημοσιογράφος κι ο φίλος του αστυνόμος Μπέκας κάθονταν στο σαλόνι του ξενοδοχείου “Παλλάς” και πίνανε καφέ. Ο αστυνόμος είχε ανεβεί στη Θεσσαλονίκη, κατά παράκληση του Λεοντάρη, για να κάνει κάτι για το ζήτημα, να φροντίσει δηλαδή να επιταχυνθούν οι έρευνες για το ξεκαθάρισμα της υπόθεσης και τη σύλληψη του δολοφόνου τού Τσιρίγκου. Ο δημοσιογράφος κυκλοφορούσε μ’ ένα τσιρότο στο σαγόνι, στο σημείο όπου είχε φάει τη γροθιά. Ντρεπόταν για τα χάλια του, αλλά δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά.
«Τι τρέχει;» τον ρώτησε ο αστυνόμος.

«Μα σου είπα στο τηλέφωνο, δεν βλέπεις;»

«Για χάρη σου, άφησα στη μέση ένα σωρό υποθέσεις ληστειών, ανθρωποκτονιών και απαγωγών επιχειρηματιών».

«Τα πράγματα εδώ είναι σοβαρά, το ίδιο σοβαρά, όπως στην Αθήνα».

«Ε, όχι και τόσο. Στην Αθήνα αλωνίζουν οι μαφίες».

«Κι εδώ πάνω βαράνε άμα λάχει», είπε ο Λεοντάρης, τραβώντας μια γουλιά από το φλιτζάνι του.
«Δεν βαράνε όποιον κάθεται φρόνιμα».

«Τι θέλεις να πεις;»

«Κάνεις και τον ντετέκτιβ τώρα;» τον ειρωνεύτηκε ο Μπέκας.
«Δεν κάνω τίποτα. Μόνο τη δουλειά μου. Και να ξέρεις: ο διοικητής της Ασφαλείας Θεσσαλονίκης είναι αδιάφορος και ζαμανφουτίστας. Καθόλου δεν νοιάζεται για το καημένο το παιδί που το φάγανε τσάμπα».
«Δεν πρέπει να χώνεις τη μύτη σου στις δουλειές της Αστυνομίας», είπε αυστηρά ο Μπέκας.
«Ξέρεις τι μου είπε; Πως η Θεσσαλονίκη είναι ήσυχη πόλη».
«Και βέβαια είναι».
«Μη με δουλεύεις, γαμώτο μου!».
*
Το βράδυ πήγαν οι δυό τους στην “Κόκκινη Γαρδένια”. Αν και είχαν στηθεί όλο το βράδυ σ’ ένα γωνιακό τραπέζι, ώστε να ελέγχουν το χώρο, καθώς και τις εισόδους και εξόδους, η Ζανέτ δεν εμφανίστηκε. Στη θέση της τραγούδησε μια άλλη γυναίκα, πιο άσχημη, πιο σιτεμένη, αλλά με καλύτερη φωνή. Ούτε ο κρεμανταλάς σερβιτόρος με την κρεατοελιά στη μύτη ήταν εκεί. Αυτές οι δύο απουσίες ήταν ύποπτες, αλλά δεν το σχολίασαν εκείνη τη στιγμή. Ο Λεοντάρης ήπιε ουίσκι και ο Μπέκας βότκα με πορτοκαλάδα. Κατά τη γνώμη του Λεοντάρη, μολονότι η κοπέλα ήξερε πολλά, φοβόταν να μιλήσει. Σκεφτόταν πως την απειλούσε ο Δαράτος. Ή μήπως ο τύπος με το κασκέτο του ΠΑΟΚ που του είχε ρίξει το μπουκέτο τις γροθιές;
Ήταν ξημερώματα όταν αποφάσισαν να φύγουν. Δεν είχαν πιει άλλα ποτά για να μη φυράνει το μυαλό τους που έπρεπε να είναι καθαρό. Κανένας ύποπτος δεν είχε φανεί, καμιά περίεργη κίνηση δεν παρατήρησαν. Πρώτος σηκώθηκε ο Μπέκας. Ο Λεοντάρης πήγε στην τουαλέτα και θα τον ακολουθούσε ύστερα από πέντε λεπτά. Θα συναντιόνταν στο μπαρ “Ντε Φάκτο”, προς τη μεριά του Λευκού Πύργου, όπου μαζεύονταν όλοι κουλτουριάρηδες της πόλης.

Οι δρόμοι στον Βαρδάρη ήταν ήσυχοι, οι ξενύχτηδες είχαν επιστρέψει στα σπίτια τους. Ο Λεοντάρης βγήκε από το μαγαζί με γρήγορο βήμα για να προλάβει τον φίλο του. Καθώς βάδιζε αμέριμνος στην οδό Φράγκων, είδε καθυστερημένα το αυτοκίνητο που ερχόταν καταπάνω του με τα φώτα σβηστά. Το αυτοκίνητο αύξησε την ταχύτητά του, στρίγγλισε και…
Ξαφνικά, ένα χέρι βγήκε από το σκοτάδι και τον τράβηξε με δύναμη. Ο Λεοντάρης κλονίστηκε, μα δεν έπεσε. Το αυτοκίνητο, που μόλις τον άγγιξε με το φτερό του, χάθηκε στο βάθος του δρόμου επιταχύνοντας.
«Σ’ έχουν βάλει στο μάτι», είπε ο Μπέκας· αυτός του είχε σώσει τη ζωή.

«Έτσι φαίνεται».
«Πρώτα ο Τσιρίγκος, τώρα εσύ».
«Εδώ πέρα σκοτώνουν με τροχοφόρα», είπε ο Λεοντάρης, που συνήλθε γρήγορα από το σοκ. «Με τρίκυκλο είχαν σκοτώσει τον Γρηγόρη Λαμπράκη».

*
Την άλλη μέρα, ο Λεοντάρης πήρε πάλι ταξί και κίνησε για το σπίτι της Ζανέτ στο Ασβεστοχώρι. Πήγε πάλι χωρίς τηλεφώνημα, για να μην του την κοπανίσει, μαθαίνοντας την επικείμενη επίσκεψή του. Χτύπησε το κουδούνι και περίμενε. Αν έβγαινε πάλι ο τύπος με το κασκέτο του ΠΑΟΚ τι άλλο μπορούσε να του κάνει, παρά να του ρίξει άλλη μια γροθιά; Ο βρεγμένος, σκέφτηκε, δεν φοβάται τη βροχή. Παραδόξως, αυτή τη φορά η τραγουδίστρια τον δέχτηκε πρόθυμα, τόσο πρόθυμα που ο Λεοντάρης σκέφτηκε μήπως επρόκειτο για παγίδα. Κι αν ο τύπος που έριχνε τόσο ξεγυρισμένες γροθιές ήταν κρυμμένος στην ντουλάπα, θέλοντας να επαναλάβει το κατόρθωμά του; Για παν ενδεχόμενο, ο Μπέκας περίμενε στη γωνία, μέσα σ’ ένα αμάξι της Ασφάλειας με συμβατικούς αριθμούς.
«Ποιος μου έριξε τη γροθιά στο σαγόνι και μου έκανε καρούμπαλο»; ρώτησε ο Λεοντάρης τη Ζανέτ.

Κάθονταν σ’ έναν καναπέ της συμφοράς, μακριά ο ένας από τον άλλον, και τρώγανε γλυκό του κουταλιού, πίνοντας νερό της βρύσης.
«Ο Κογκολέζος», του απάντησε.
Η τραγουδίστρια φορούσε μιαν αραχνοΰφαντη ρομπ ντε σαμπρ και φαινόταν ότι μόλις είχε σηκωθεί από το κρεβάτι. Χωρίς το μεϊκάπ, το πρόσωπό της φανέρωνε τα χρονάκια της, ωστόσο, όλα πάνω της απέπνεαν έντονη θηλυκότητα.
«Ο φίλος μου ο Μπέκας θα τον τσακίσει», είπε ο Λεοντάρης.
Στο άκουσμα του διάσημου ονόματος η γυναίκα ξαφνιάστηκε ευχάριστα. Τα μάτια της γούρλωσαν και τα χείλη της μισάνοιξαν από την έκπληξη.
«Έχω διαβάσει τις περιπέτειες του αστυνόμου Μπέκα», είπε. «Το Έγκλημα στο Κολωνάκι, το Έγκλημα στα παρασκήνια. Κάποιος Μαρής δεν τις έγραψε; Του Μπέκα δεν του έχει ξεφύγει κανένας δολοφόνος».
«Αυτός που διάβασες στα βιβλία ήταν θείος του φίλου μου. Έχει πεθάνει εδώ και χρόνια».
Η έκπληξη στα χείλη της τραγουδίστριας μεγάλωσε και μετεξελίχθηκε σε λύπη. «Α, τον καημένο», είπε.
Ξαφνικά, η Ζανέτ ξεκούμπωσε τη ρομπ ντε σαμπρ·­ από μέσα δεν φορούσε τίποτα· του έδειξε το αριστερό της στήθος. Ήταν άσπρο σαν να ‘χε χρόνια να το δει ο ήλιος. Σ’ ένα σημείο υπήρχε ένα σημάδι από κάψιμο τσιγάρου.
«Ποιος σου το έκανε;», ρώτησε ο Λεοντάρης.
«Ο Κινέζος, αυτός που σκότωσε τον Τσιρίγκο».
«Γιατί τον σκότωσε;».
«Ζήλευε», απάντησε αυτάρεσκα η γυναίκα.
«Γιατί ζήλευε;».
«Γιατί εγώ κι ο Βασίλης…».

Χωρίς ν’ αποτελειώσει τη φράση της, η Ζανέτ πήγε στο στερεοφωνικό κι έβαλε ένα δίσκο της Έλα Φιτζέραλντ. Έπειτα επέστρεψε στον καναπέ και κάθισε κοντά του, πολύ κοντά του. Το άρωμά της ήταν μεθυστικό. Άκουσαν την αρχή του πρώτου τραγουδιού κι ο Λεοντάρης σηκώθηκε, προτού συμβεί τίποτα περίεργο και μοιραίο.

«Με περιμένει ταξί έξω», της είπε ψέματα.

«Μη φεύγεις!»

«Θα τα πούμε αύριο. Γεια».

*
Ο Λεοντάρης δεν είπε τίποτα στον Μπέκα για τη σχέση του συνεργάτη του με τη Ζανέτ, ούτε για ό,τι παρ’ ολίγο να συμβεί την ώρα που εκείνος φύλαγε τσίλιες. Τον ακολούθησε πάντως στην επιχείρηση σύλληψης του Αθηναίου κακοποιού και της συμμορίας του. Καθόταν μαζί του μέσα σε ένα περιπολικό, παρακολουθώντας τους αστυνομικούς που είχαν περικυκλώσει την “Κόκκινη Γαρδένια”. Ο Μπέκας κρατούσε στο χέρι ένα πιστόλι και βρισκόταν σε ετοιμότητα.
Όταν ο διοικητής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης έδωσε το σύνθημα για το ντου, δεκάδες αστυνομικοί με στολή και πολιτικά βγήκαν από το σκοτάδι και όρμησαν στο κέντρο με τα πιστόλια στα χέρια. Έπειτα από λίγο, τρεις άνδρες βγήκαν από εκεί με τα χέρια ψηλά, σπρωχνόμενοι από τους αστυνομικούς για να μπουν στα περιπολικά. Ο Λεοντάρης τούς αναγνώρισε αμέσως. Ήταν ο αθλητής του κατς, ή Κογκολέζος, εκείνος με το κασκέτο του ΠΑΟΚ, ελαφρώς φαλακρός στην πραγματικότητα, ο σχιστομάτης, ή Κινέζος, που είχε σκοτώσει τον Βασίλη Τσιρίγκο και ο Δαράτος, ή Κροάτης, μια γνώριμη φάτσα από φωτογραφίες στις εφημερίδες.
«Αυτός ο σχιστομάτης σκότωσε τον φίλο μου κι έσβησε το τσιγάρο του στο στήθος της Ζανέτ», είπε ο Λεοντάρης στον Μπέκα. «Για να βάλει μυαλό, χρειάζεται να του χώσεις το πιστόλι στον κώ…».
Προτού προλάβει να ολοκληρώσει τη φράση του, δύο από τους συλληφθέντες επιχείρησαν να διαφύγουν. Ένας αστυνομικός ξάπλωσε τον Κινέζο κάτω με τρικλοποδιά, ενώ η σφαίρα απ’ το πιστόλι του Μπέκα τίναξε μακριά το μαύρο κασκέτο του Κογκολέζου, ο οποίος για να προφυλαχτεί έκανε πλονζόν στο οδόστρωμα.
*
Το μπαρ “Ντε Φάκτο” στην οδό Παύλου Μελά ήταν γεμάτο κόσμο. Οι θαμώνες του, κυρίως νέοι με μαύρα ή φανταχτερά ρούχα, αγόρια και κορίτσια, έπιναν, αστειεύονταν και κάνανε καμάκι μεταξύ τους. Πολλοί πελάτες είχαν βγει έξω στο δρόμο με τα ποτήρια στο χέρι. Ο Τηλέμαχος Λεοντάρης και ο Γιάννης Μπέκας έπιναν χυμούς και συζητούσαν σε ένα γωνιακό τραπέζι για την περιπέτειά τους στη Θεσσαλονίκη. Μαζί τους καθόταν και η Ζανέτ. Έκανε πως ήταν προσηλωμένη στην κουβέντα και πασπάτευε δεξιοτεχνικά το γόνατο του Λεοντάρη κάτω από το τραπέζι.

Συμφώνησαν πως η σύλληψη των κακοποιών ήταν επιτυχία για
τον διοικητή της Ασφάλειας, οπότε δεν ήταν φρόνιμο να πάρει δυσμενή μετάθεση για τα σύνορα.

«Ευτυχώς που σου τηλεφώνησα», είπε ο Λεοντάρης. «Διαφορετικά θα…».
«Διαφορετικά θα είχες την τύχη του Τσιρίγκου», είπε ο Μπέκας.

Ο δημοσιογράφος επιχείρησε ν’ αλλάξει θέμα, δεν ήθελε να μιλάει για αίματα και θανάτους. Υπήρχαν πιο ενδιαφέροντα πράγματα στη ζωή.
«Λοιπόν, δεν μπορείς να φανταστείς πόσο ερωτική είναι αυτή η πόλη», δήλωσε στον φίλο του.
«Το φαντάζομαι», είπε ο αστυνόμος περιπαιχτικά. «Μπρίκια κολλάω;».
Ο Λεοντάρης ετοιμάστηκε κάτι να πει, αλλά επενέβη η Ζανέτ. «Δεν πάμε στην αγορά Μοδιάνο για πατσά;» έκανε. «Τα υπόλοιπα τα συζητάμε στην Αθήνα».
«Τι;» ξαφνιάστηκε ο Μπέκας. «Θα ‘ρθεις κάτω;».
«Ναι, ο φίλος σου ανοίγει μαγαζί, αστυνόμε. Θα το ονομάσει “Ρεπορτάζ” και θα με βάλει στο πρόγραμμα».
«Έτσι, ε; Μπαγασάκο!», έκανε ο Μπέκας. «Και δεν θα μείνεις για την ομιλία του πρωθυπουργού;»
Ο Λεοντάρης τού έκλεισε το μάτι με σημασία.

« Με τον πρωθυπουργό θ’ ασχολούμαστε τώρα;»