Η ΚΟΥΒΕΡΤΟΥΛΑ
Κατηφένια
Ζαφειριάδου
Στη μητέρα μου
Φιγουράριζε η κόκκινη καρό κουβερτούλα στο
κέντρο μιας ασπρόμαυρης φωτογραφίας. Φαινόταν όμως γκρι, όπως άλλωστε και οι
άλλες φιγούρες γύρω: η νεαρή μαμά και το μωρό.
Το μωρό έγινε παιδάκι. Η κόκκινη
κουβερτούλα μπορούσε, πλέον, να
δείχνει το χρώμα της, αφού οι φωτογραφίες είχαν γίνει, πια, έγχρωμες.
Ήρθε η ώρα το παιδί να πάει σχολείο.
Σκεπαζόταν μόνο του. Το πρώτο αναγνωστικό, τα παραμύθια τά'χωνε με τα χεράκια
του κάτω από αυτήν.
Πέρασαν τα χρόνια. Tο παιδί έγινε κοπέλα. Η μαμά άρχισε να έχει
ρυτίδες. Την κουβερτούλα τη θυμόταν, πού και πού, για να κοιμάται τα
μεσημέρια, αλλά τον πιο πολύ καιρό την άφηνε στη ντουλάπα. Η κοπέλα δεν
χρησιμοποιούσε πια την κουβερτούλα. Της έπεφτε μικρή. Εξάλλου δεν ένιωθε την
ανάγκη να κοιμάται τα μεσημέρια.
Και να ο
γάμος! Και να το εγγόνι! Ξαναβγήκε η κουβερτούλα από τη ντουλάπα για
τις καθημερινές ανάγκες. Κανείς όμως δεν τη φωτογράφιζε πια. Είχαν αγοράσει
άλλη καινούργια.
-«Αχ, κουνελάκι-κουνελάκι», τραγουδούσε η
γιαγιά και τίναζε κι έστρωνε την κουβερτούλα.
Πάλιωσε ακόμα πιο πολύ η κουβέρτα. Τώρα δεν
εμφανιζόταν πια στους ξένους. Η γιαγιά βάρυνε… Μεσημέριασε. Πήρε να
αποκοιμηθεί. Πάνω της έριξε την κουβερτούλα. Αυτήν, που μεγάλωσε δυο γενιές
παιδιών. Αχ, να την έπαιρνε ένας υπνάκος…
Μία
για τον παππού, μία για τη γιαγιά… Πλάθω-πλάθω κουλουράκια… έλα κάνε την
κουλουρίτσα στο «ο»…. ήρθε-ήρθε η Πασχαλιά…
Ο αέρας άρχισε να διαπερνάει με κόπο τα
ρουθούνια – ρόγχος. Στύλωσε το βλέμμα της σ’ αυτά, που μόνο εκείνη έβλεπε.
-«Μαμά-Μαμά!»
Καμιά απόκριση. Τη σκούντηξε ελαφρά. Το χέρι
έπεσε χαλαρά κι έμεινε ακίνητο. Η κοπέλα την αγκάλιασε. Η κουβερτούλα ένιωθε
από πάνω ζεστά τα δάκρυα της κοπέλας κι από κάτω, ζεστό, ακόμα, το σώμα της
γιαγιάς. Θυμήθηκε όλες τις στιγμές της
οικογένειας: το πρώτο δοντάκι, το περπάτημα, το ο και το α, τους
πυρετούς, τα γέλια και τώρα το θάνατο. Και τότε κατάλαβε ότι κι η ίδια ήταν Υφασμένη με το Νήμα της Ζωής.
|
THE SMALL
BLANKET
Katifenia Zafiriadou
Translated by
Vassilis C. Militsis
To my Mother
The small royal Stewart plaid blanket figured in the
center of a black-and-white photograph. Naturally, in the picture it appeared
grey as did the two other figures in it, besides: the young momma and the
baby.
The baby grew into a child. The plaid blanket showed
red now in the pictures as photography had developed in color.
The time came for the child to go to school. She
could cover herself now. She used to tuck into bed under the blanket her
first reader and the fairy-tales books.
The years sped by. The child grew into a young girl.
Her mom’s face was gradually becoming lined. The girl remembered once in a
while the blanket and used it for her siestas; most of the time she kept it
in the wardrobe. And then the damsel used it no longer, for it was too small
for her. Besides, she did not feel like taking siestas.
And then the marriage! And lo the grandchild! The
small blanket came out of the wardrobe again for its daily use. But none took
any pictures of it any more. They had bought a new one.
“Ah, little rabbit, little rabbit,” the grandmother
sang this nursery rhyme shaking and spreading down the blanket.
The small blanket faded still more. Now it did not
appear before guests. The years weighed grandma down rendering her
slow-moving. It was about noon. She felt like taking a nap. She laid the
blanket on her. The one which it saw two generations of children grow up. If
only she could snooze a bit…
One for the grandpa, one for the grandma… I’m
kneading to make cookies… come and make your round roll like a n ‘o’…Easter
is come…
The air is laboring through her nostrils – a rattle.
She is fixing her eyes on what she can only see.
“Momma, momma!”
No response. She shook her gently. Her hand dangled lifeless
over the bedside. The girl hugged her. The small blanket felt the girl’s warm
tears on it and under it the still warm body of grandma. It recalled all the
family moments. The first teething, the first attempt at walking, the o’s and
a’s, the various illnesses, the laughter and now Death. And then it
realized that it had itself been woven by the Thread of Life.
|
