Α. ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ - THE PRESUMPTUOUS SCHOLAR

Ο ΛΟΓΙΩΤΑΤΟΣ Ανδρέας Λασκαράτος - Βικιπαίδεια             Ο λογιωτατισμός* είναι χαραχτήρας κ΄ εκείνος. Δεν είναι βέβαια φυσικός χαραχτήραςּ είναι τεχνητός, και μόνον στερεωμένος εις το πνεύμα του λογιώτατου δια πολυχρονίου προσπαθείας και κόπου. Συνίσταται δε ο περίεργος τούτος χαραχτήρας εις το εκούσιο προσπαθησμένο σκότισμα και στρέβλωμα της εκφράσεως των ιδεών του.             Ο λογιώτατος από τρυφερό ακόμη παιδάκι, βαλμένο υπό τη διεύθυνση λογιώτατου παιδαγωγού, εχρειάσθηκε ν΄ αρχίση να ξεμαθαίνη τη γλώσσα που έως τότε είχε μάθει από τη μάνα του, δια να βάλη στη θέση της και να μεταχειρίζεται άλλη γλώσσα λογιωτατίστικη. Εχρειάσθηκε να εξαλείψη από το πνεύμα του τα φυσικά  χυτήρια της γλώσσας του έθνους του, δια να σκαλίση εκεί τεχνητά άλλα, μπερδεμένα και αφύσικα.             Ημπόρεσε όμως ναν το κατορθώσηּ επειδή αγωνίσθηκε σε τούτο το έργον από την πρώτη μέρα που τον επήγανε εις το στρεβλωτήριον του παιδαγωγού λογιώτατου, έως την ύστερη που έμεινε εις το γυμνάσιον. Οι κόποι του σ΄ εκείνα τα εκστρεβλωτήρια εσταθήκανε μεγάλοι και πολυχρόνιοι, μα τέλος πάντων εκατόρθωσε το σκοπούμενό του, και τώρα μπορεί να γράψη σε γλώσσα γαϊτανόπλεχτη και δυσκολονόητη. Ημπορεί να συγγράψη σε τρόπο που το έθνος ναν τον εννοήση ως έγγιστα, αλλ΄ όχι και να ιδή ευθύς-ευθύς τη διάνοιά τουּ πράγμα που ήθελε τον καταβιβάσει έως εις τους αλογιωτατώτερους χυδαίους.             Έτσι, από τα υστερόγονα τούτα χυτήρια του πνεύματός του σήμερα βγαίνουνε τα – «προς την δια των της αφροδισίας ηδονής δελεάτων και προαγωγής απογύμνωσην» – «το ένεκα της υπό του πρώην διευθυντού της αστυνομίας κυρίου Βρατσάλη προσβολής του Μαλαβάζη ζήτημα» – τα «δια της κατά των προ της Ποδγορίτσας και Σουντς προσβολής», – τα «επί τη προς την ευρωπαϊκήν ετυμηγορίαν επιδειχθείση υπό της Αγγλίας περιφρονήσει»... κλ. κλ. όσα τέτοια.             Εννοείται δε ότι δια να καταλάβης τα γαϊτανόπλεχτα τούτα, πρέπει να ξεπλέξης το γαϊτάνι! Έτσι ο λογιώτατος διακρίνεται εις το έθνος δια το προκομμένο στρέβλωμα της εκφράσεως των ιδεών του!...             Υπόθεσέ τον τώρα τον λογιώτατον σε κυβερνητική κάποια θέση. Υπόθεσέ τον νομάρχην. Του πας μιαν αναφορά δια σπουδαίαν υπόθεσήν σου; Την ξετάζει προσεχτικά, σημειώνοντάς σου τες ανορθογραφίες, και ζητώντας να εύρη την παραγωγήν κάποιων λέξεων οπού δεν τες άκουσε στον τόπο του. Καμωμένη τούτη η εργασία, μόνη ενδιαφέρουσα δι΄ αυτόν, το σπουδαιότερο της υποθέσεώς σου έγινε!...             Υπόθεσέ τον ποιητή. Αν η συλλαβές, μετρημένες απάνου στα δάχτυλα, ήναι σωστές, η στιχουργία πηαίνει καλά. Αν εις το κείμενον ήναι λέξεις αισχυλικές, και δημοσθενική σύνταξη, η ποίηση είναι λαμπρή. Το όλον... σε πρώτο Οικονόμειον Διαγώνισμα βραβεύεται!...             Υπόθεσέ τονε κήρυκα σε πλειστηριασμό. Μαθαίνει θροπάρι και το φωνάζει. Οι άνθρωποι τρέχουνε. Ήθελε νομίσεις πως εννοούν τι λέει!... Εννοούν μόνον ότι είναι πλειστηριασμός.             Εξέτασέ τονε σ΄ όλες του τες φάσες τον λογιώτατον. Κρίνε τόνε στο σύνολό τουּ και θέλει τον εύρεις να ήναι η στασιμότης καμωμένη σώμαּ και η καταδίκη του ελληνικού έθνους.             Ο νους του λογιώτατου έπαθε στην εχπαίδευσήν του ό,τι έπαθε και το πόδι το κινέζικο στο σιδερένιο παπούτσι.-  *το να χρησιμοποιεί κανείς λέξεις αρχαϊκές ή σχολαστική καθαρεύουσα  *The tendency to use ancient Greek words or puristic (katharevousa) language instead of the demotic (modern vernacular) Ανδρέα Λασκαράτου : Ιδού ο Άνθρωπος, Εκδόσεις Πάπυρος, σειρά Βίπερ, αριθμός σειράς 87, σελίδες 149-151.

THE INKHORN SCHOLAR Andreas Laskaratos - Wikipedia Rendered by Vassilis C. Militsis    Pedantic scholarship is also a characteristic. It is not certainly an inborn trait but an acquired one, and fixed only in the scholar’s spirit after an age-long endeavor and toil. This peculiar attribute consists in the attempted, voluntary dimming and warping of the expression of his ideas. Still from an early age, tutored by a pedantic pedagogue, our scholar began to unlearn his mother tongue and replace it with another, more puristic and approaching the ancient attic dialect. He had to demolish from his mind the natural foundry of his national language, and build another one, artificial, unnatural and misty. And he actually managed to do this task right from the first day he was taken to his inkhorn scholar’s procrustean bed until the year when he went to high school, where he stagnated. His pains had been great and long in those linguistic pillories, but in the end he accomplished his objective: now he can write in a purl-knotted, but recondite, language. He is capable of writing in a way that he can approximately be understood by the nation, but his intellect is not easily manifested, which would demote him to the grossest of the illiterate. Thus, after this latter-day foundry of his spirit he expectorates gibberish such as “to the denudation through lures of aphrodisiac pleasures and promotion,” – “ the question due to the assault on Malavazi by the former police chief, Vratsalis,” – “against the assault before Podgorica and Sunds,” – “on the denigration manifested by England to the European verdict,” and a host of such nonsense. [Fragments taken from the press of that time. Translator’s note] It goes without saying that in order to comprehend all this purl-knotted tangle, you have first to unravel the skein! Thus the inkhorn scholar is nationally distinguished by the ‘enterprising’ warping of expressing his ideas. Suppose now the pedantic scholar at a governmental office, such as that of the Prefect. You submit to him an application of an important case of yours. He scrutinizes it in a hair-splitting way, noting your misspellings and trying to find out the derivation of some words, not used in his place of origin. This task accomplished, he considers that the most important part of your case has been completed! Imagine that he is a poet. Unless the syllables, strictly counted, are the correct ones, the versification goes all right. If the text contains Aeschylean words and Demosthenian structure, the poetry is brilliant; the result wins the first prize at a literary contest. Fancy him an auctioneer. He has learned his part by heart and blares it away. People rush in around him. Do you believe that they understand what he is saying? All they understand is that an auction is going on. Examine this peculiar and presumptuous scholar from every facet; judge him as a whole. Then you will find him the stagnation incarnated and the doom of the Greek nation. During his training, the inkhorn’s mind has been bound according to the foot binding of Chinese women.* * Foot binding - Wikipedia Andreas Laskaratos: Behold the Man, Papyrus Publishers, pocket books, serial no 87, pp. 149-151.