|
THE DINNER PARTY by Mona Gardner
There is very little information to be found about Mona Gardner. She was an American author who had her story “The Dinner Party” published in The Saturday Review of Literature in 1941. The story takes place in India during the time that it was a British colony. Britain ruled over India from 1858-1947. “The Dinner Party” takes place sometime during the later part of Britain’s rule over India.
The country is India. A large dinner party is being given in an up-country station by a colonial official and his wife. The guests are army officers and government attaches and their wives, and an American naturalist.
At one side of the long table a spirited discussion springs up between a young girl and a colonel. The girl insists women have long outgrown the jumping-on-a-chair-at-the-sight-of-a-mouse era, that they are not as fluttery as their grandmothers. The colonel says they are, explaining that women haven’t the actual nerve control of men. The other men at the table agree with him.
“A woman’s unfailing reaction in any crisis, “the colonel says, “is to scream. And while a man may feel like it, yet he has that ounce more of control than a woman has. And that last ounce is what counts!”
The American scientist does not join in the argument, but sits watching the faces of the other guests. As he looks, he sees a strange expression come over the face of the hostess. She is staring straight ahead, the muscles of her face contracting slightly. With a small gesture, she summons the native boy standing behind her chair. She whispers to him. The boy’s eyes widen: he turns quickly and leaves the room.
No one else sees this, nor the boy when he puts a bowl of milk on the verandah outside the glass doors.
The American comes to with a start. In India, milk in a bowl means only one thing. It is bait for a snake. He realizes there is a cobra in the room.
He looks up at the rafters—the likeliest place—and sees they are bare. Three corners of the room, which he can see by shifting only slightly, are empty. In the fourth corner a group of servants stand, waiting until the next course can be served. The American realizes there is only one place left—under the table.
His first impulse is to jump back and warn the others. But he knows that the commotion will frighten the cobra and it will strike. He speaks quickly, the quality of his voice so arresting that it sobers everyone.
“I want to know just what control everyone at this table has. I will count to three hundred—that’s five minutes—not one of you is to move a single muscle. The persons who move will forfeit 50 rupees. Now! Ready!”
The 20 people sit like stone images while he counts. He is saying, “...two hundred and eighty...” when, out of the corner of his eye, he sees the cobra emerge for the bowl of milk. Four or five screams ring out as he jumps to slam shut the verandah doors.
“You certainly were right, Colonel!” the host says. “A man has just shown us an example of real control.”
“Just a minute, “the American says, turning to his hostess, “there’s one thing I’d like to know. Mrs. Wynnes, how did you know that the cobra was in the room?”
A faint smile lights up the woman’s face as she replies. “Because it was lying across my foot.”
|
Η ΣΥΝΕΣΤΊΑΣΗ Της Μόνα Γκάρντνερ Πολύ λίγα πράγματα μπορούμε να βρούμε για την Μόνα Γκάρντνερ. Υπήρξε μια αμερικανίδα συγγραφέας που δημοσίευσε το παρόν διήγημα στο περιοδικό The Saturday Review of Literature το 1941. Η ιστορία συμβαίνει στην Ινδία κατά τη διάρκεια της Βρετανικής αποικιοκρατίας. Η Βρετανία κυβέρνησε την Ινδία από το 1858 έως το 1947. Το διήγημα λαμβάνει χώρα κατά τον τελευταίο καιρό της Βρετανικής κυριαρχίας.
Βρισκόμαστε στην Ινδία. Παρατίθεται ένα μεγάλο γεύμα από έναν αποικιακό αξιωματούχο σε μια απομακρυσμένη περιοχή της βρετανικής Ινδίας. Οι καλεσμένοι είναι αξιωματικοί του στρατού και κυβερνητικοί ακόλουθοι με τις γυναίκες τους καθώς κι ένας Αμερικανός φυσιοδίφης. Σε μια μεριά του τραπεζιού ξεκινάει μια ζωηρή συζήτηση μεταξύ μιας νεαρής κοπέλας και ενός συνταγματάρχη. Το νεαρό κορίτσι επιμένει ότι οι γυναίκες έχουν προ πολλού ξεπεράσει τον καιρό που ανέβαιναν με τρόμο πάνω σε μια καρέκλα στη θέα ενός ποντικού και ότι δεν τρομάζουν τόσο εύκολα όπως οι γιαγιάδες τους. Ο συνταγματάρχης έχει αντίθετη γνώμη και εξηγεί πως οι γυναίκες δεν έχουν την ψυχραιμία των ανδρών και την ικανότητα να ελέγχουν τα νεύρα τους. «Η σταθερή αντίδραση μιας γυναίκας σε κάθε κρίση», ισχυρίζεται ο συνταγματάρχης, «είναι να τσιρίξει. Και ενώ ένας άντρας μπορεί να νιώθει έτσι, έχει όμως μια σταλιά περισσότερο αυτοέλεγχο από μια γυναίκα. Και αυτή η τελευταία σταλιά είναι που μετράει!» Ο Αμερικανός επιστήμονας δεν συμμετέχει στη συζήτηση, αλλά κάθεται και παρατηρεί τα πρόσωπα των υπόλοιπων καλεσμένων. Καθώς κοιτάζει, βλέπει μια παράξενη έκφραση να ζωγραφίζεται στην όψη της οικοδέσποινας. Το βλέμμα της είναι καρφωμένο σταθερά προς τα μπρος και οι μύες του προσώπου της έχουν ελαφρώς συσπαστεί. Με μια ανεπαίσθητη χειρονομία κάνει νόημα σ’ έναν μικρό, γηγενή υπηρέτη που στέκεται πίσω από την καρέκλα της. Το αγόρι ανοίγει τα μάτια του διάπλατα. Κάνει μια γρήγορη μεταβολή και βγαίνει από το δωμάτιο. Κανείς δεν παρατηρεί το συμβάν ούτε το αγόρι όταν βάζει ένα μπολ με γάλα στη βεράντα έξω από τις τζαμένιες πόρτες. Ο Αμερικανός συνέρχεται μ’ ένα ξάφνιασμα. Στην Ινδία γάλα μέσα σε μπολ σημαίνει μόνο ένα πράγμα: δόλωμα για φίδια. Συνειδητοποιεί πως υπάρχει μια κόμπρα μέσα στο δωμάτιο. Σηκώνει τα μάτια του προς τα δοκάρια της στέγης – το πιθανότερο μέρος – αλλά δεν βλέπει τίποτε εκεί. Στις τρεις γωνιές του δωματίου, που μπορεί να δει μετακινούμενος ανεπαίσθητα στη θέση του, δεν υπάρχει τίποτε κι εκεί. Στην τέταρτη γωνία στέκονται μερικοί από το υπηρετικό προσωπικό και περιμένουν να σερβίρουν το επόμενο πιάτο. Ο Αμερικανός διαπιστώνει ότι μόνο ένα μέρος μένει – κάτω από το τραπέζι. Η πρώτη του αυθόρμητη κίνηση είναι να σηκωθεί και να προειδοποιήσει τους υπόλοιπους. Αλλά γνωρίζει ότι η ταραχή θα τρομάξει την κόμπρα και τότε αυτή θα επιτεθεί. Μιλάει γρήγορα και το ποιόν της φωνής του είναι τόσο επιβλητικό που όλοι σοβαρεύουν. «Θέλω να μάθω ακριβώς πόσο ελέγχετε τον εαυτό σας γύρω απ’ αυτό το τραπέζι. Θα μετρήσω μέχρι το τριακόσια – δηλαδή σε χρόνο πέντε λεπτών – και δεν θέλω να κουνήσετε ούτε έναν σας μυ. Εκείνος που θα κουνηθεί, θα χάσει πενήντα ρουπίες. Έτοιμοι; Τώρα! Τα είκοσι άτομα κάθονται ακίνητα σαν πέτρινα αγάλματα ενώ αυτός μετράει. Φτάνει «…διακόσια ογδόντα …» όταν με την άκρη του ματιού του βλέπει την κόμπρα να εμφανίζεται και να κατευθύνεται προς το μπολ με το γάλα. Ακούγονται τέσσερα με πέντε ουρλιαχτά καθώς κάποιος τινάζεται πανικόβλητος και κλείνει με δύναμη τις τζαμένιες πόρτες της βεράντας. «Είχες απόλυτο δίκιο, συνταγματάρχα!» του λέει ο οικοδεσπότης. «Ένας άντρας μας έδειξε ένα πραγματικό δείγμα αυτοελέγχου». «Μια στιγμή», λέει ο Αμερικανός απευθυνόμενος στην οικοδέσποινα, «υπάρχει κάτι που θα ήθελα να μάθω. Πώς ξέρατε, κυρία Γουίνς, ότι η κόμπρα βρισκόταν στο δωμάτιο;» Ένα αμυδρό χαμόγελο φωτίζει το πρόσωπο της γυναίκας καθώς αποκρίνεται: «Γιατί είχε αράξει πάνω στο πόδι μου».
Μετάφραση:Βασίλης Κ.Μηλίτσης
 |
