Χριστίνα Ντούση
Το 1987 δεν υπήρχαν κλιματιστικά. Εγώ ήμουν επτά και η αδελφή μου δέκα χρόνια μεγαλύτερη. Ιούνιος, είχα τελειώσει σχολείο και περνούσα μέρες ατελείωτης βαρεμάρας και ζέστης. Η Μαρία πήγαινε φροντιστήριο, ότι είχε γίνει της μόδας το θερινό πριν την γ’ λυκείου. Έπαιρνε κάθε μέρα λεωφορείο και κατέβαινε στην Κάνιγγος. Γυρνούσε κατάκοπη απαγγέλλοντας «Ovidius poeta in terra Pontica exulat est». Η γ΄ Δέσμη είχε πολύ παπαγαλία. Όλη η οικογένεια συνέπασχε με τη μέλλουσα υποψήφια. Η μαμά μαγείρευε τα καλύτερα της γεμιστά, η γιαγιά της έραβε πολύχρωμες πουκαμίσες για την παραλία, «όταν θα λευτερωνόταν το παιδί που το βασανίζετε καλοκαιριάτικα», ο μπαμπάς κάθε μέρα της έφερνε κάτι μικρό: μα βραχιολάκι, μα περιοδικό μόδας, μα κοκκαλάκια για τα μαλλιά. Εμένα με είχαν φτυσμένο. Όλο σουτ και σουτ, διαβάζει η Μαρία ήμασταν.
Η Μαρία άνοιγε το ψυγείο και στεκόταν μπροστά του με τα εσώρουχα και με το βιβλίο της ιστορίας στο χέρι. Όταν μια μέρα κατά τα τέλη του μήνα, ο υδράργυρος έδειξε 42, δεν άντεξε: εκσφενδόνισε το βιβλίο στην άλλη άκρη, πέταξε ένα «αισιχτίρ που θα κάθομαι να μαθαίνω για τον Καπουδάν πασά» και δήλωσε νέτα σκέτα ότι φροντιστήριο γιόκ. Πανηγύρισα έξαλλα κι άρχισα να ονειρεύομαι βουτιές και αχινούς, ψαρέματα και βόλτες. Πράγματι, την επομένη το φιατάκι του μπαμπά φορτώθηκε ως απάνω, μέχρι και το καναρίνι πήραμε. Αφήσαμε τη γιαγιά παρακαταθήκη, να πλέκει βελονάκι μπροστά στην τηλεόραση γιατί «είμαι πολύ μεγάλη παιδί μου για νησιά και τρεχάλες. Πάτε εσείς και όταν θα γυρίσετε εδώ θα με βρείτε». Μου έκλεισε το μάτι πονηρά «και θα σου χω και μια έκπληξη» μου είπε. Της είχα αδυναμία της γιαγιάς. Ψάρευα από το πρωί μέχρι το βράδυ, πανευτυχής. Η Μαρία λιαζόταν τεμπέλικα βάφοντας τα νύχια της και μιλώντας σαχλά με τις φίλες της. Η μαμά πετούσε στο φούρνο ένα ταψί κοτόπουλο και έπειτα κολυμπούσε μέχρι το μεσημέρι. Ο μπαμπάς θρονιαζόταν σε μια καρέκλα σκηνοθέτη και έπαιζε τάβλι μέχρι τελικής πτώσεως με τον κύριο Μπάμπη, τον γείτονα. Είχε ζέστη, μα δεν μας ενοχλούσε. Δίναμε μια το λάστιχο στο τσιμέντο της αυλής και η κάψα έφευγε. Τα είχαμε ξεχάσει όλα: και φροντιστήρια και την καυτή άσφαλτο, και τις πανελλήνιες και την Αθήνα. Τηλέφωνο δεν είχαμε. Κανένα βράδυ έπιανε μια ανησυχία τη μαμά, αν όλα ήταν καλά πίσω στο σπίτι, αλλά εύκολα το ξεπερνούσε. «Έλα βρε Ρίτα, τι θα γίνει πια για δυο βδομάδες» της έλεγε ο μπαμπάς. Ήταν νωρίς το απογευματάκι, στα μισά των διακοπών, όταν καθίσαμε να φάμε: ντοματοσαλάτα και κολοκυθάκια γεμιστά, είχαν πιάσει οι προκοπές τη μαμά. Η Μαρία άνοιξε το ραδιόφωνο να ακούγεται ο Άκης Εβενης.* Τον άκουγε ευλαβικά σε κάθε εκπομπή και ήταν σε ετοιμότητα να πεταχτεί απ όπου βρισκόταν για να μαγνητοφωνήσει σε κασέτα, αν της άρεσε κανένα τραγούδι. Έπαιζε Genesis όταν διέκοψαν τη μετάδοση. Στην Αθήνα πεθαίναν σαν τις μύγες από τη ζέστη. Ονόματα, που στη γιαγιά θα θύμιζαν τις Αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού που άκουγε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αναγγέλλονταν με σοβαρή πένθιμη φωνή, με παράκληση να γυρίσουν κατεπειγόντως οι παραθερίζοντες συγγενείς. Η γιαγιά αναγγέλθηκε ανάμεσα σε μια Σοφία Παντελίδου και έναν Μάριο Φωτόπουλο. Το Αμερσούδα Μεταλληνού ακούστηκε εξωτικό ανάμεσα τους. Τη βρήκε η γειτόνισσα με το πλεκτό στο χέρι, γερμένη στο ανοιχτό παράθυρο. Έπλεκε μια τσάντα ψαρέματος από μπεζ λινό σχοινί για μένα. Οι Genesis έκρυβαν τελικά έναν θάνατο μέσα τους και εμείς δεν ακούσαμε ποτέ ξανά Άκη Εβενη, μέχρι που εξαφανίστηκε από τα ερτζιανά κι αυτός και όλη δεκαετία του 80. *
ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ: REINCARNATION - ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΜΕΤΕΜΨΥΧΩΣΗ;
O ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΣΜΟΥ - ORWELLIAN NIGHTMARE
|
GENESIS By Christina Doussi Rendered by Vassilis C. Militsis In 1987 there were no air conditioners. I was seven and my sister ten years older than I. It was June, school was over and I spent days of endless boredom and hot weather. Maria went to cramming school – preparing for university during summer holidays was in fashion just a year before the last high school grade. She used to take the bus every day and get off at Canning Square, in the center of Athens. She would return exhausted reciting Ovidius, poeta, in terra Pontica exulat est. [Ovid, the poet, has been exiled to the land of Pontus.] The third batch of subject matter for the entrance exams to the university required a lot of memorizing. The entire family empathized with her. Mother would cook the best stuffed peppers and tomatoes in the neighborhood; granny sewed colorful beach shirts ‘when the poor kid gets free of the summer torture you’ve been subjecting her;’ Dad brought her a present each day: a small bracelet, a fashion magazine or hair clips. I was completely spat out. They were always shushing me – Maria was studying. Maria was standing in front of the open fridge in her lingerie, history book in hand. When one day at the end of the month the thermometer hit 42 Celsius, she could stand it no more: she hurled the book to the other end, uttered an obscene oath: “Hang it all! Why should I sit and read about Kapudan Pasha?” and declared flatly: “No more cramming school.” I went berserk with joy and began to dream of diving in the sea, collecting sea urchins, fishing and merry walks. Indeed, the following day, dad’s small fiat was loaded up – we took along even the canary cage. We left granny behind, a watchdog, to crochet in front of the TV set, for, as she said; “I’m too old, my child, for cruising to islands and visiting around. You drive along and on your return you’ll find me here.” She winked at me slyly: “I’ll have a surprise for you,” she said. I was very fond of granny. I was fishing in full bliss from morning till evening. Maria was basking indolently in the sun and was exchanging yucky gossip with her friends. Mom would hurriedly throw a pan with a chicken into the oven and swim until noon. Dad would settle down in a deck chair and played backgammon with Mister Babis, the neighbor, until he knocked himself out. It was hot but we doused the yard concrete with the tap hose and we got rid of the heat. We had forgotten everything: cramming schools, burning blacktop roads, entrance exams and Athens itself. We had no phone. Some evenings, mom would suddenly grow anxious about things back home, but she easily got over it. “Come on, Rita,” dad would calm her down; “What do you expect to happen in two weeks’ time?” It was early in the afternoon half-way in the holidays when we sat down for dinner. Mom had evolved to an accomplished cook: she prepared stuffed zucchinis with a side tomato salad. Maria turned on the radio to listen to Akis Evenis.* She would listen to all his broadcasts zealously and she was always on the alert to spring up from her place and record on a cassette a song she liked. The band was playing Genesis** when the program was interrupted. In Athens people were dropping dead like flies. The dog days were taking their death toll. Names, reminiscent to granny of the Red Cross Search of the missing after War World II, were being announced in a lugubrious voice with the request that the vacationing relatives of the deceased return urgently. Granny’s name was announced between some Sophia Pantelidou and Marios Fotopoulos: Amersouda Metallinou was heard as an elf between the two names. She was found by the woman of the neighborhood; she had been knitting for me a fishing sack made of beige linen thread. The Genesis finally concealed the sperm of death in them and we hadn’t listened to Akis Evenis again until he disappeared from the radio in the eighties.
** Genesis (band) - Wikipedia
|
