|
ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΜΕ ΦΩΝΑΖΟΥΝ SHANTI  Χριστίνα Ντούση
Οι γονείς μου με φωνάζουν Shanti. Ακούω σ’ αυτό το όνομα αλλά βαθιά μέσα μου ξέρω ότι με λένε Ludgi. Είμαι μόνο τεσσάρων, αλλά συχνά η μητέρα μου λέει: «Κόρη μου, αν δεν σε είχα γεννήσει, όρκο θα έπαιρνα στη θεά Σαρασβάτι ότι δεν έχεις μόνο τέσσερα χρόνια στην πλάτη σου, αλλά τριάντα τέσσερα». Στα τρία μου χρόνια ξεκίνησα να ράβω. Πήγε η μάνα να μου πάρει τη βελόνα απ τα χέρια, μην πληγωθώ, αλλά σαν είδε ότι την περνούσα σα σαΐτα στο ύφασμα, πισωπάτησε. Είμαι κοντή, ούτε στη μέση δεν της φτάνω, όταν όμως με παίρνει μαζί της στα ρύζια, μαζεύω κι εγώ. Μια μέρα ήρθε κι ο πατέρας. Είδε το ζεμπίλι μου γεμάτο και είπε «η μικρή μαζεύει όσο τρεις εργάτριες». Το βράδυ, σχεδόν με σεβασμό, μου σέρβιραν διπλή μερίδα. Έχω δυο αδέλφια, τον Gopal και τη Sonia. Παρότι με περνούν τρία και τέσσερα χρόνια, έρχονται να με συμβουλευτούν: πότε ο ένας τσακώνεται με τον καλύτερο του φίλο, πότε η άλλη χάνει την κούκλα που της έκανε δώρο η θεία μας. Η μάνα θα τα μαλώσει, εγώ τα συμβουλεύω. Δεν ξέρω από πού έρχεται όλη αυτή η γνώση. Η μάλλον, δεν ήξερα, μέχρι πριν από λίγες ημέρες. Να πώς έγινε: πριν δυο Κυριακές, ξύπνησα νωρίς. Μια αχτίδα ηλίου έπεσε στο πρόσωπο μου, ζουζούνισε λίγο και καρφώθηκε στο δεξί μου μάτι επίμονα. Σηκώθηκα και κοίταξα με έκπληξη το κοντόσωμο σουλούπι μου. Τα πόδια μου μικρά, τα χέρια ακόμη μικρότερα. Σκαρφάλωσα σε μια καρέκλα και κοιτάχτηκα στον σπασμένο καθρέφτη που κρέμεται στην κουζίνα: είχα τη διάπλαση ενός τετράχρονου. Θα μου πείτε και τι το περίεργο, αυτό δεν δήλωσες και λίγο πιο πριν; Εγώ όμως ήξερα ότι ήμουν είκοσι οκτώ χρονών και είχα ήδη τρία παιδιά. “Shanti, τι κάνεις εκεί”, με μάλωσε η μάνα. Γύρισα και της είπα « Η Ludgi είμαι. Και με ποιο δικαίωμα μου κάνεις παρατήρηση, θα ήθελα να ήξερα». Κόντεψε να πάθει συγκοπή από την αυθάδεια. Βγήκα στο κατώφλι, δεν αναγνώρισα τίποτα από τη γειτονιά. «Πως το λένε το χωριό;» τη ρώτησα. Με κοίταξε ακίνητη. «Αυτή δεν είναι η Muttra», συνέχισα. Σύντομα, όλο το χωριό ήταν στην καλύβα μας. Στάθηκα στη μέση και είπα με μια βεβαιότητα που δεν ήξερα από πού πήγαζε: «Είμαι η Ludgi Roi και κατάγομαι από τη Muttra. Μου λείπουν τα παιδιά μου και πρέπει αμέσως να με πάτε εκεί». Οι γεροντότεροι κούνησαν το κεφάλι με δυσπιστία. Ο πιο μεγάλος όμως από αυτούς είπε ότι είχε ακούσει για μια παρόμοια περίπτωση από τη γιαγιά του. «Πως λένε τον άντρα σου;» με ρώτησε. Του είπα απνευστί το ονοματεπώνυμο, το όνομα του πατέρα του και της σεβαστής μου πεθεράς και μετά συνέχισα με τα ονόματα των τριών παιδιών μου. Πήρε παράμερα του γονείς μου, δηλαδή τους γονείς της Shanti, και λίγο μετά μου ανακοίνωσαν ότι θα ξεκινούσαμε για τη Muttra, αν ήξερα να τους πω το δρόμο. Αυτό ήταν το μόνο που δεν γνώριζα. Έπρεπε να περιμένουμε τον δάσκαλο, που είχε φύγει επίσκεψη πέρα από τα βουνά, στους γονείς του. Πέρασα όλη την εβδομάδα στα κάρβουνα. Η έλλειψη των παιδιών μου γινόταν αφόρητη, ειδικά τα βράδια. Παρηγοριόμουν χαϊδεύοντας τον Gopal και τη Sonia και πρέπει να ήταν πραγματικά παράξενο το θέαμα μιας τετράχρονης που προσπαθούσε να αγκαλιάσει μητρικά τα μεγαλύτερα αδέλφια της. Η μόνη που με ένιωθε ήταν η μάνα. Καθόμασταν μαζί στο τραπέζι της κουζίνας και καθαρίζαμε φακές σαν δυο παλιές φιλενάδες. Μου έλεγε πόσο αγαπούσε τη Shanti και τα’ αδέλφια της. Ότι στενοχωριόταν που ο Gopal δεν έπαιρνε τα γράμματα και η Sonia ήταν λίγο τεμπέλα. Με ρωτούσε για τα δικά μου παιδιά. Έτσι της μιλούσα για την Babsi, τον Ravi, τον Prem. Όταν πέρασε η εβδομάδα, εκείνη ήταν που με πήρε απ το χέρι και με πήγε στον δάσκαλο. Αυτός δυσκολεύτηκε. Πρώτα κοίταξε στον μεγάλο Άτλαντα που είχε μέσα στην τάξη. Αλλά η Muttra είναι ένα πολύ μικρό χωριό και ο χάρτης δεν την είχε. Ύστερα άνοιξε τα βιβλία της γεωγραφίας. Με ρώτησε για κοντινά βουνά και λίμνες. Του είπα ότι ήταν πίσω από τα βουνά του Παντζάμπ. Σιγοσφύριξε. «Ξέρεις πόσο μακριά είναι αυτό;». Ο πατέρας θύμωσε όταν του είπαμε τι είδους ταξίδι έπρεπε να κάνουμε. «Όλη μου τη ζωή να δουλεύω, δεν πρόκειται να βρω τα χρήματα για να σε πάω στο Παντζάμπ. Τέρμα με αυτές τις βλακείες! Είσαι η Shanti, είσαι τεσσάρων και δεν ξέρω που βρήκες όλες αυτές τις αρλούμπες που μας αραδιάζεις. Δεν θέλω να ξανακούσω κουβέντα για όλα αυτά. Από σήμερα είσαι τιμωρημένη. Θα κοιμάσαι στον αχυρώνα μέχρι να φύγει ο δαίμονας από μέσα σου». * * * Μια εβδομάδα μετά σήμανε συναγερμός στο χωριό. Η αστυνομία ενημερώθηκε για την εξαφάνιση μιας τετράχρονης μικρούλας από τον ανήσυχο πατέρα της. Μαζί είχαν εξαφανιστεί μια φορεσιά του μεγάλου της αδελφού, τρία νάαν και ένα ασκί γάλα. «Δεν μπορεί να έχει πάει μακριά», τους είπε, «είναι πολύ ντελικάτη». Σχεδόν ένα μήνα αργότερα, καταμεσής των γιορτών του θεού Σίβα, εμφανίστηκε στην πόρτα του Raj, του χήρου ξυλουργού της Μuttra, ένα κορίτσι ντυμένο αγορίστικα. Άνοιξε η κόρη του, η Babsi. Από τότε που είχε πεθάνει η μητέρα της, είχε αναλάβει χρέη οικοδέσποινας. Κοίταξε το κοριτσάκι, βαθιά στα μάτια του είδε μια γνώριμη λάμψη, έβγαλε μια φωνή, κι έπεσε στην αγκαλιά του. Είμαι η Ludgi, η μητέρα της Babsi, του Ravi, του Prem. Η σύζυγος του Raj. Είμαι πιο κοντή απ τα παιδιά μου και καμιά φορά μπορεί να με δεις να παίζω μαζί τους σαν να είναι αδέλφια μου. Τότε τους λέω να με φωνάζουν Shanti.
 *Christina Doussi, (b. Athens, 1970). She studied law at Athens and at Kent and Canterbury Universities. She is an attorney-at-law. Her literary texts have been published in journals and websites. |
MY PARENTS CALL ME SHANTI
By Christina Doussi*
Rendered by Vassilis C. Militsis
My parents call me Shanti. I respond to that name, but deep inside me I know my name is Ludgi. I am four years old but my mother says to me: “My daughter, if I had not given birth to you, I could swear to goddess Saraswati that you carry on your back not only four but thirty-four years.” I started sewing when I was only three. My mother had hurried to take the needle off my hands so that I could not hurt myself, but as soon as she saw that I was passing it through the cloth like an arrow, she stepped back. I am short; I don’t reach my mother even to her waist. But when she takes me with her to the rice paddies, I pick rice, too. One day father also came. He saw my wicker basket full and commented: “The little one picks as much as three women workers.” At supper, almost in respect, they served me a double portion. I have two siblings: Gopal and Sonia. Although they are three and four years my elder, they come and ask for advice. Sometimes my brother falls out with his best friend, and sometimes my sister loses her doll – a present from our aunt. I don’t really know where all my wisdom comes from; or rather I hadn’t known until a few days ago. This is how it happened: Two Sundays ago I woke up early. A sunbeam fell right on my face, buzzed for a short while and then pinned itself in my right eye. I stood up and looked my short figure in surprise. My legs were small and my arms even smaller. I climbed onto a chair and looked at myself in the cracked mirror that hung in the kitchen. My physique was that of a four year-old girl. Now, you’ll tell me what is curious about it; wasn’t it what you stated a little while ago? However, I knew that I was twenty-eight years old and I already had three children. “Shanti, what are you doing there?” mother scolded me. I returned and said to her: “It’s Ludgi. I’d like to know under what authority you’re being checking me.” She had almost had a heart attack because of my audacity. I came out to the doorway but I could make out nothing of the neighborhood. “What’s the name of this village?” I asked her; “This isn’t Muttra,” I went on. Shortly, the entire village was at our hut. I stood in the middle and with a certainty I didn’t know where it sprang from I said: “I am Ludgi Roi and I come from Muttra. I’ve missed my children and you’ve got to take me there at once.” The older people shook their heads in disbelief. However, one of the eldest said that he had heard a similar case from his grandmother. “What’s your husband’s name?” he asked me. I said breathlessly his name and surname, his father’s name and my respected mother’s-in-law name. Then I went on with my three children’s names. He took aside my parents – Shanti’s parents – and shortly afterwards they announced that would all set out for Muttra if I knew to show them the way. But that was the only thing I didn’t know. We had to wait for the teacher, who had gone on a visit to his parents beyond the mountains. I spent the whole week as if I had been sitting on live coals. The absence of my children was growing unbearable, especially in the evenings. I was comforted petting Gopal and Sonia, and it must have been a queer spectacle of a four year-old girl trying to cuddle my elder siblings in a motherly way. The only person who felt for me was mother. We were sitting together like two old friends and removing dirt from some handfuls of lentils. She was telling me how much she loved Shanti and her siblings; she was disappointed that Gopal was insusceptible to learning and Sonia was a bit lazy. She was asking me about my own children, and therefore I was telling her of my daughter Babsi, and my sons Ravi and Prem. When the week was over, it was she that took me by the hand and together we went to the teacher’s. He was at a loss. At first he checked the big atlas in his classroom, but Muttra must have been a tiny hamlet, not included in the map. Then he opened the geography text-books. He asked me about the closest mountains and lakes to the village. I told him that it was behind the Punjab mountains. He whistled softly: “Do you know how far that is?” Father grew angry when we told him the kind of journey we had to make. “I’ve been toiling all my life, and I can’t afford the money to send you to Punjab. No more of such nonsense! You’re Shanti, you’re four years old and I wonder how you’ve thought up all these idiotic yarns you’ve been spinning. I’ll take no more of it. From today on, you’re grounded. You shall be sleeping in the barn until the demon gets out of you.” * * * A week later, the entire village was on full alert. The police was informed by the concerned father of the disappearance of his four-year old daughter. A change of clothes of her older brother, three naans and a goatskin of milk had also been missing along with the girl. “She can’t have gone very far,” he told the police, “she’s too delicate.” About three months later, in the middle of Shiva’s celebrations, a girl, dressed as a boy, knocked on Raj’s door, the widowed carpenter at Muttra. His daughter Babsi answered. Since her mother’s death, she had assumed the duties of the housewife. She regarded the little girl deep into her eyes, where she discerned a familiar twinkle. She uttered a cry and fell into her arms. I am Ludgi, Babsi’s, Ravi’s and Prem’s mother and Raj’s wife. I am shorter than my children and sometimes you can see me play with them as if they were my siblings. Then I want them to call me Shanti.
Notes: Saraswatinaan
|
